Kochane chłopaki

Normalnie mam kochanych chłopaków w pracy. I pomyśleć, że ja się jeszcze wahałam czy odejść od J. Atmosfera teraz a wtedy to po prostu niebo a ziemia! Chyba pamiętacie jak mi się na płacz czasami zbierało przez robotę u J. Jak się męczyłam z Kapusiem. Zresztą poza jedną koleżanką tak naprawdę do nikogo nie byłam przywiązana. Ogólnie panowała tam atmosfera pracoholizmu i wyścigu szczurów. Mało było życzliwości. Pracowałam tam ponad dwa lata, ale zawsze wchodząc tam, czułam się lekko skrępowana. 

Zupełnie inaczej było pod Poznaniem i w lokalu nr 1. Tam od razu przywitali mnie, prawie dosłownie, z otwartymi ramionami. Czuję się tam szanowana i poważana. A co najważniejsze – doceniana. No i jeszcze jedno, wiadomo, że jak prawdziwa kobietka, lubię być adorowana. A jako że jestem jedyną osobą płci żeńskiej w przedziale wiekowym do 60 lat, chłopaki obsypują mnie codziennie tysiącem komplementów. Czasami się czuję jak taka ich maskotka Ale to jest bardzo przyjemne, bo wiem, że w razie czego murem za mną staną. 

Ale jest jedna rzecz, która mnie niepokoi. Co chwilę chcą mnie dokarmiać. Co pięć minut wpadają do biura: „a może herbatki, a może czegoś zimnego, a jajecznicę zrobiliśmy, może zjesz” Albo wręcz przynoszą mi swoje własnoręcznie zrobione (oby! mam nadzieję że nie przez ich żony lub dziewczyny!) kanapki lub stawiają przede mną talerz gorącego obiadku zrobionego specjalnie dla mnie. Strasznie to miłe, ale jeszcze trochę i ja się będę kulać do tej roboty
A dzisiaj dostałam od dwóch chłopaków śliczne bukieciki kwiatów. Oficjalnie z okazji Dnia Dziecka, nieoficjalnie, żebym była zawsze uśmiechnięta i zawsze jak się zacznę denerwować, że jakiś kontrahent nie przywiózł faktury, mam popatrzeć na te biedronki i się uśmiechnąć
Kochane chłopaki, zaskoczyli mnie na całego.
Słodkie to było. A bukieciki śliczne, aż sobie musiałam sesję z nimi zrobić. Same zobaczcie:

 

Buźkę oszczędzę, co by nie przyćmiła urody bukiecików

   

Ps. Pamiętacie, mówiłam, że Franek mieszka blisko. Otóż siedzę na swoim łóżku a przez okno widać okna Franka

Traumatyczne przeżycie.

Cierpię na syndrom białego fartucha. No boję się lekarzy jak nic. Nawet nie wiem dlaczego. Franek się ze mnie śmieje zawsze (bo oczywiście ciągam go po wszystkich lekarzach razem ze mną, kiedy już muszę iść), bo przed wejściem do gabinetu, zaczynam się cała trząść, serce wali mi jak oszalałe, robi mi się niedobrze i czuję mrowienie w brzuchu. Uchh, straszne…
Jednym z moich obowiązków w pracy jest pilnowanie, żeby wszyscy mieli aktualne badania i wypisywanie skierowań. Ale jak wiadomo szewc bez butów chodzi i ja takich badań nie miałam. Moim koronnym argumentem było to, że przecież ja bez śniadania nie wychodzę z domu a do badania krwi trzeba być na czczo. A przecież ja bym padła bez jedzenia. Ale ostatnio wstałam rano i okazało się, że zapomniałam zaopatrzyć się w cokolwiek, co nadawałoby się do zjedzenia. Skoro już byłam na czczo, decyzja zapadła. Pójdę wreszcie do lekarza. I poszłam. Zrobiłam badania laboratoryjne (żeby nie było, lekarzy się boję, ale kłucia wcale mogą mi pobierać tej krwi ile chcą;)) a potem wysłali mnie do okulisty. Potwierdzili tylko, że średnio widzę na prawe oko i dodali od siebie, że okularów mam używać nie tylko w samochodzie jak dotychczas, ale także do dłuższej pracy przy komputerze. Zmartwiło mnie tylko, że dostałam skierowanie na pole widzenia… Jak doczytałam, badanie takie robi się u osób z podejrzeniem uszkodzonego nerwu wzrokowego, siatkówki albo z jaskrą. Pierwszy termin, uwaga, uwaga, 11 września No co, zapisałam się, mimo, że nie wiem, czy dożyję. I tak, po trzech godzinach wynurzyłam się z przychodni, ściskając w ręce papierek potwierdzający moją zdolność do pracy. Teraz będę świecić przykładem, a co!

 
Żeby było śmieszniej jakiś miesiąc temu zarejestrowałam się do lekarza na Gie. I termin przypadał akurat w ten sam dzień. Więc wieczorem znowu wylądowałam w przychodni Tym razem już z Frankiem, co by mnie za rękę potrzymał Przeżyłam, a nawet było całkiem sympatycznie, ale o lekarzu na Gie, to kiedyś będę musiała chyba osobną notkę napisać.No, to generalny przegląd techniczny mam za sobą. Uffff. Następny najwcześniej za rok Całe szczęście, bo każda taka wizyta kosztuje mnie naprawdę sporo nerwów. Naprawdę nie wiem dlaczego tak reaguję na białe fartuchy