Jaka pyszna sanna ;)

Jestem naprawdę nieprzyzwyczajona do tego, że nie muszę siedzieć nad magisterką. Nawet kiedy miałam ją już napisaną, to siadałam, żeby coś tam dopisać, zmienić, poprawić. A w sobotę oddałam poprawione wersje i z powrotem dostałam zakończenie, w którym było tylko kilka błędów, w tym żadnych merytorycznych – tylko jakieś przecinki, apostrofy i takie tam. Od razu poprawiłam i odesłałam całość mailem. No i nie mam nad czym pracować, czekam na zwrot – dopiero za dwa tygodnie prawdopodobnie. Dziwnie mi ;))
Ale najśmieszniejsze jest to, że nie mam tytułu pracy Cały czas mam tylko „tentative title”, czyli coś na zasadzie roboczego. Trochę niezgrabnie brzmi po angielsku i nie podoba się ani mnie ani promotorowi Mam nadzieję, że do obrony na coś wpadnę

Ale skoro już zostałam obdarzona tą większą dawką wolnego czasu, postanowiłam to wykorzystać. Miałam wczoraj niedzielę z prawdziwego zdarzenia – nie pamiętam kiedy ostatni raz tak sobie leniuchowałam Aktywnie leniuchowałam, dodam.

Takiej zimy w Poznaniu to ja nie widziałam odkąd tu mieszkam, czyli od prawie sześciu lat. Ale to nic, bo Franek mieszka tu dwadześcia sześć lat i też nie pamięta Pamiętam jak kiedyś na weekendy jeździłam do domu i przecierałam oczy ze zdumienia, kiedy tak w połowie drogi zauważałam śnieg leżący na polach a potem kiedy przyjeżdżałam do całkowicie białego Miasteczka. Albo jak robiłam zdjęcia komórką, żeby Frankowi prawdziwą zimę pokazać W Poznaniu śnieg właściwie nie leżał, przynajmniej nie w częściach miasta, po których ja się poruszałam. Mrozy owszem, zdarzały się, ale zima w Poznaniu przeważnie była szara bura i mokra A tu nagle w tym roku śnieg. No to trzeba było to wykorzystać. Otóż wybraliśmy się na sanki

Mało brakowało a Franek by się wykręcił, ale przekonałam go tym, że zdążyłam już powiedzieć Dorocie, że się wybieramy a ona tylko przyklasnęła. Nie miał już nic do gadania. Co prawda okazało się, że sanki nie mają linki, ale Dorota przyniosła coś a’la skakankę i po problemie. I tak oto trzy stare konie (jak to moja mama określiła) wybrały się na górki nad Wartą. Zabawa była genialna. Przewróciliśmy się chyba ze sto razy Królował w tym Franek, bo po prostu ma za długie kończyny, szkoda że nie widziałyście jak fruwały mu w powietrzu Dorota najadła się śniegu. Za to ja kilka razy zjechałam sobie na brzuchu (bez sanek :P) po zboczu górki. Włożyłam buty, których nie szkoda mi było zniszczyć. Nie przewidziałam tylko tego, że są tak śliskie, że nie będę mogla wejść z powrotem :)Robiłam jeden krok do przodu po czym zjeżdżałam z powrotem na brzuchu i kolanach. Franek z Dorotą ryczeli ze śmiechu. Dorota chciała mi podać rękę, ale skończyło się tym, że i ona zjechała na dół Ostatecznie nie pozostało mi nic innego jak włazić na czworakach.

Słuchajcie, dawno się tak dobrze nie bawiłam. Było mnóstwo frajdy, śmiechu, a przy okazji i spaliśliśmy trochę kalorii, bo nieźle się namęczyliśmy przy bieganiu tam i z powrotem. Żałuję, ze nie mieliśy aparatu. Wróciliśmy przemoczeni i szczęśliwi Trochę się tylko boję, czy nie przeziębiłam pęcherza, ale nawet jeśli to było warto

Wieczorem natomiast jeszcze wyskoczyliśmy na miasto zobaczyć „światełko do nieba”.  Przemarzliśmy wczoraj równo Ale to takie zdrowe przemarznięcie było (no ok, czy zdrowe, to się pewnie dopiero okaże;)) i przyznać muszę, że warto było skorzystać z tych uroków zimy No dobra, to już sobie na sankach pojeździłam, poślizgałam się a teraz zimo możesz sobie iść Ale słyszałam, że coś Ci się nie spieszy…

Hej ho, hej ho, do szkoły by się szło.

Było o karierze zawodowej Franka, teraz trochę o karierze Margolki. Jak wiadomo Margolka od ładnych trzech lat pracuje jako księgowa, kadrowa i asystentka szefa R. w jednym. Pracę swoją bardzo lubi i zdaje się, że praca, a konkretnie szef R. Margolkę też lubi, zważywszy na fakt, że ostatnio określił ją mianem „lojalnego pracownika” i powiedział, że bez niej by sobie nie poradził. Margolka siedzi sobie w biurze i nikt jej przez ramię nie zagląda. Sama organizuje sobie pracę i jedynym wymogiem jest to, że praca ma być wykonana. I jest zawsze wykonana, choćby trzeba było siedzieć dwanaście godzin nad papierami.
Margolka pracuje z około siedemdziesięcioma facetami, z których większość ją karmi, komplementuje i przynosi jej kwiaty Niektórzy nawet wielokrotnie w ciągu dnia mówią, że mogą zrobić dla niej wszystko. A propos: w biurze mamy przenośny telefon, który najczęściej kucharze zabierają do kuchni. Wchodzę ostatnio do kuchni i pytam „mogę telefon?”, na co Kucharz odpowiada: „Margolka, Ty to możesz nawet całą budkę telefoniczną, jak trzeba będzie to na plecach Ci ją przyniosę.” Fajnie jest być rodzynkiem.
Generalnie Margolka narzekać nie może i tego nie robi. Czasami tylko troszkę się martwi jak „góra” za dużo kombinuje i los lokali, w których pracuje jest nie do końca pewny. Ale Margolka ma zapewnienie od R, że jak długo on będzie to ona też będzie. R. ma silną wolę walki i dużo optymizmu w sobie, więc Margolka za dużo się na razie nie martwi, chociaż czasami jednak tak…
Jednak jak wiadomo, praca ta niewiele ma wspólnego z Margolki studiami. No chyba, że akurat zadzwoni jakiś obcokrajowiec z rezerwacją, ale to się za często nie zdarza. Więc Margolka będzie musiała pomyśleć o zmianie zatrudnienia, ale z szukaniem nowej pracy czeka przynajmniej do lutego, jak już będzie magistrem (wersja optymistyczna, w pesymistycznej trzeba będzie poczekać do czerwca).
Przed Margolką ostatnia prosta w biegu po tytuł magistra. I oto dziś rozpoczyna się ostatni semestr w ciągu dwuipółetnich uzupełniających studiów magisterskich. Głupota to niesłychana, bo do końca semestru jest tylko siedem zjazdów. Zajęcia, które obejmują tylko trzy wykłady i seminarium magisterskie, odbywają się tylko w soboty. No, ale wiadomo o co chodzi jak nie wiadomo nie? Margolka nadal nie narzeka. Zawsze trochę dłużej może nacieszyć się statusem studentki. Dzisiaj Margolka będzie miała seminarium. Miała oddać jeden rozdział pracy. Plan udało się zrealizować w dwustu procentach, bo oddaje dziś dwa rozdziały Nie licząc wstępu i zakończenia, ma już połowę pracy. Pod warunkiem oczywiście, że promotor nie pokreśli wszystkiego. Tak więc proszę za Margolkę trzymać kciuki