Mój poranek.

Już kiedyś o tym pisałam, ale powtórzę się… Bardzo lubię poranki… Zazwyczaj jest to moja ulubiona pora dnia – zazwyczaj, bo oczywiście bywają takie dni, kiedy budzę się z jakimś dołkiem, albo wstaję przysłowiową lewą nogą i wtedy nie jest tak pozytywnie… Ale tak na co dzień, uważam, że jest to najlepszy czas w ciągu dnia. Mam przed sobą jeszcze cały dzień, jest czas na rozplanowanie sobie wszystkiego, zastanowienie się nad tym, co będę robić, jestem pełna energii i nadziei na to, że uda się zrobić wszystko, co sobie założyłam.

Poza tym jest to czas tylko dla mnie. Franek to śpioch, więc przede mną budzi się tylko wtedy, kiedy zdarza mi się odsypiać jakąś imprezę albo gdy musi wstawać do pracy po trzeciej. Większość ludzi o tej godzinie jeszcze śpi – zwłaszcza w weekend. Właśnie, poranki weekendowe są najpiękniejsze. Pewnie, są to dni, kiedy nie nastawiam budzika i wspaniała jest ta świadomość, że nie muszę wstawać wcześnie, świetna jest możliwość odespania jakiejś nocnej eskapady, ale zazwyczaj i tak budzę się w okolicach siódmej, a to oznacza ciszę i spokój dookoła, bo z moich obserwacji wynika, że życie w weekend zaczyna się zazwyczaj w okolicach dziesiątej. A ja mam wcześniej jakieś trzy godziny spokoju, kiedy obserwuję dopiero budzący się do życia świat, kiedy siedzę w ciszy i czytam książkę albo rozmyślam…
Przyznam, że chociaż martwiłam się nowymi godzinami pracy, fakt, że poranki mam teraz dla siebie naprawdę wynagradza mi późniejszy powrót do domu. Wcześniej wstawałam zawsze między 5:45 a 6:05 a najpóźniej o 6:25 musiałam wyjść z domu. Zdążyłam więc tylko ubrać się i zjeść szybkie śniadanie. Teraz wstaję między 6 a 6:30, mam więc przynajmniej dwie godziny dla siebie. Uwielbiam ten czas… I naprawdę kocham to uczucie, kiedy dojeżdżam do pracy i wiem, że dzień wcale się dopiero nie zaczął, ale że dla mnie trwa już od kilku godzin, a fakt, że rano zajmowałam się tym, co lubię, sprawia mnie w dobry nastrój…
Zwłaszcza wiosenne i letnie poranki są wspaniałe, kiedy budzę się w jasnym pokoju, a przez zasłony zagląda słońce i zapowiada piękny dzień… W ciepłe weekendy wynoszę sobie fotel na balkon, który wychodzi na wschód i łapię pierwsze tego dnia promienie słońca. Już się nie mogę doczekać, kiedy na tym balkonie nie będę już musiała się uczyć, a będę po prostu pogrążać się w lekturze i czekać, aż Franek się obudzi.
Oczywiście, że nie zawsze chce mi się wstawać. Ale zazwyczaj ludzie w takiej sytuacji denerwują się faktem, że muszą się zwlec z łóżka. Mnie natomiast w takiej chwili wkurza właśnie to, że jestem senna i zamiast rześko powitać poranek, mam problem ze wstaniem. Nie znoszę takich chwil. Zdecydowanie wolę, kiedy, tak jak dzisiaj, budzę się zupełnie wyspana, bez pomocy budzika o 5:45 i mogę zacząć delektować się nadchodzącym dniem…

O poranku.

Wstałam wczoraj, jak zwykle, w okolicach szóstej. Zebrałam się dość sprawnie i pojechałam do pracy. Jak co dzień wchodzę do jednego  z CH, w którym jest nasz lokal, wspinam się ruchomymi schodami, które o tej porze jeszcze nie są ruchome, otwieram wejście do lokalu, zapalam światło i.. nic. Światła nie ma. Zapalam światło w biurze, światła nie ma. Światła nie było w żadnym z pomieszczeń. I co tu teraz zrobić? Siódma godzina, dla mojego szefa to jest środek nocy.  (Serio, zawsze mi powtarza, że nie rozumie jak ja mogę w środku nocy do pracy przyjeżdżać:)) Nie ma do kogo zadzwonić. Nie pozostało mi nic innego jak wycofać się rakiem. Tak też zrobiłam. 

Wyszłam z CH i poczułam charakterystyczny zapach… Zapach poranka w Hiszpanii. Tak właśnie pachniało powietrze, kiedy wychodziłam rano na zajęcia, gdy mieszkałam w Cordobie. Pachniało świeżością, parującą rosą i zapowiedzią upału. Była siódma rano, a słońce było już bardzo wysoko. Pojechałam do najbliższego parku. Park ten zawsze jest pełen ludzi. Człowiek na człowieku, zwłaszcza, że na środku jest wielka fontanna (o tej porze oczywiście była wyłączona), w której można sobie pobrodzić w największy upał. A tym razem było pusto. Mogłam sobie wybrać ławkę. Usiadłam na słońcu, wyciągnęłam książkę i delektowałam się chwilą. 

Lubię poranki. Nie powiem, że zawsze wstaję rześka i nigdy nie mam ochoty po prostu przewrócić się na drugą stroną i olać sprawę (zwłaszcza, że nikt mi nie każe wcześnie przychodzić), ale tak naprawdę dochodzę do siebie już po pięciu minutach. I lubię ten zaspany świat o tej porze. Na ulicach nie ma jeszcze korków, ludzi mało. W pracy cisza. Około dziewiątej robi się już zupełnie inaczej. A ja wtedy patrzę na tych śpieszących się ludzi i po cichu się z nich śmieję, bo wiem jak wiele stracili. W dużym mieście jest to szczególnie widoczne, bo tu życie zaczyna później. A ja mam wrażenie, jakbym o tej siódmej rano była razem z niewielką liczbą innych osób, dopuszczona do jakiejś tajemnicy. Wiem, brzmi to śmiesznie, ale przecież ci, którzy zaczynają pracę o dziesiątej rzadko mają okazję zobaczyć jak wyglądają ulice wcześnie rano. Nie usłyszą śpiewu ptaków, bo jest już zagłuszony przez ruch uliczny. Nie poczują zapachu kwiatów, bo kiedy rosa wyparuje, nie będzie on już tak intensywny. Tylko o tej porze słońce ogrzewa skórę w specyficzny sposób – bo promienie są już bardzo ciepłe, ale jednocześnie czuć jeszcze na skórze dotyk chłodnego powietrza…

Tego się nie da nawet opisać, tej magii poranka. Bo później czar pryska. Czasami żałuję, że chodzę do pracy tak wcześnie i nie mam możliwości wyjść do parku o siódmej rano. Na szczęście zdarzają się od czasu do czasu takie awarie, które pozwalają mi na wyjście w teren