Łupy :)

Tak, ja wiem, że jestem monotematyczna, ale niech to będzie tylko dowodem na to, że naprawdę uwielbiam obchodzić urodziny i delektuję się nimi tak długo, jak się da :) 

Jak już wspomniałam, świętowałam do piątku. W środę wybrałam się z Dorotą na aerobik, a potem spędziłyśmy wieczór u niej w domu przy piwku. Franek szedł do pracy na 4, więc zostałam u Doroty na noc, żeby go nie budzić i tak minął mi ten właściwy dzień urodzin. W czwartek świętowałam z Frankiem. Poszliśmy nad jezioro maltańskie i parę godzin przesiedzieliśmy tam przy piwie, rozmawiając. Rozmawialiśmy długo i o wielu rzeczach. Trochę się wypłakałam i chyba już wiem, co jest główną przyczyną moich ostatnich smutków… Ale to nie temat na dziś :) 

To było bardzo miłe popołudnie i wieczór. I znów, kładąc się spać, żałowałam, że ten dzień się już skończył. Ale okazało się, że to nie koniec wrażeń, bo w piątek jeszcze zostałam obdarowana przez Franka prezentami, bo okazało się, że kwiaty i czekoladki ze środy to była tylko część prezentów

W tym roku było trochę inaczej niż zwykle. Przez ostatnie kilka lat starałam się zorganizować sobie na ten dzień wolne i przeważnie urodziny obchodziłam w ostatni dzień urlopu – mojego i Franka. Mogliśmy więc świętować razem. Teraz oboje szliśmy do pracy, on bardzo wcześnie, więc trochę trzeba było zmodyfikować plany. Ale przyznaję, że i tak było świetnie Spędziłam wieczór z Dorotą – jak za starych dobrych czasów, a poza tym mogłam delektować się urodzinami nieco dłużej…

A dzisiaj się będę chwalić. Prezentami rzecz jasna

Oto kwiaty od szefa i chłopaków. Niesamowicie mnie zaskoczyli, jak mi ryknęli „Sto lat” to mało z krzesła nie spadłam

 

 

A to już bukiet od Franusia.

  

Razem z torcikiem – niestety, został skonsumowany, więc zdjęcie jest z Internetu

  

A w piątek dostałam.. No cóż ja mogłam dostać, oczywiście, że książkę

  

I płytę… Ostatnio zasłuchiwałam się w Urszuli i wspomniałam, że fajnie byłoby mieć jakąś płytę. No i mam

  

Kolejną książkę dostałam od Eli:

  

A to już upominek od Doroty i Juski, zna się moje upodobanie do żelek (BTW: Młoda, sprawdziłam w słowniku, obie formy są poprawne:)) Chciałam nadmienić, że połowę paczki już pożarłam

  

Jako mol książkowy jestem wniebowzięta z powodu nowych zdobyczy. Ale to jeszcze nie koniec. Moja siostra jeszcze ma zamiar sprezentować mi jakąś lekturę, ale wysłała mi trzy tytuły i mam sobie wybrać. Wybór został ograniczony do dwóch, bo trzecia książka, to powyższa Emancypacja Mary Bennet, no i teraz muszę zdecydować, czy chcę:

Marinę:

 

   

Czy Ogród wiecznej wiosny:

  

Trochę mam dylemat, bo na Marinę już dawno miałam ochotę i zapowiada się ciekawie. Ale ta druga książka też ma dobre recenzje, a poza tym bardzo lubię wielopokoleniowe sagi…

No i to by było na tyle. Achh nie.. Zapomniałam przecież wspomnieć o prezentach, które dostałam już tydzień temu od rodziców. Otóż wybrałam się z mamą na zakupy i sprezentowała mi w imieniu swoim i taty dwie i pół bluzki oraz spodnie. Zapomniałam cyknąć zdjęcia Gdyby ktoś był ciekawy, jak można było kupić pół bluzki: po prostu obie z mamą świetnie w niej wyglądamy i stwierdziłyśmy, że będziemy się wymieniać W tej chwili jest moja kolej, a jak pojadę do Miasteczka, to zostawię bluzkę na kolejne dwa tygodnie mamie

Teraz czas oficjalnie zakończyć tegoroczne świętowanie. Teraz czekam na imieniny U mnie w domu się ich co prawda nie obchodzi, ale w Poznaniu jak najbardziej

Urodziny.

Pan Internet się na mnie pogniewał chyba. Nie wiem za co, ale ostatnio zaczął szwankować Udało mi się co prawda Was wczoraj odwiedzić, ale opublikowanie komentarza czy wysłanie maila graniczyło z cudem. Ale dzisiaj już jest lepiej, więc może to chwilowa niedyspozycja Niestety notkę publikuję z opóźnieniem.

***
Chyba skończyłam świętować Nie, nie było jakoś szczególnie intensywnie, ale za to przyjemnie i radośnie.
Wiem, że są osoby, które nie lubią obchodzić urodzin. Są tacy, którym ten dzień nie kojarzy się z niczym przyjemnym. Moja koleżanka kiedyś się obraziła za skromne przyjęcie niespodziankę z tej okazji, bo stwierdziła, że człowiek się starzeje i z czego tu się cieszyć? Dla innych dzień urodzin jest dniem jak każdy inny, znam nawet takich, co o nim zapominają Ja nie należę do żadnej z tych grup, gdyż UWIELBIAM obchodzić urodziny Nie umiem tego wytłumaczyć. Może to wynika z tego, że u mnie w domu obchodzimy urodziny każdego członka rodziny a ja od dziecka zawsze 21 lipca czułam się ważna. Wszyscy mówili mi, że dziś jest moje święto, spędzaliśmy ten dzień inaczej niż na co dzień no i rzecz jasna dostawałam prezenty

To poczucie, że to właśnie dziś jest ten szczególny dzień, kiedy jestem ważna, zostało mi do dziś :)  Czekam na urodziny przez cały rok i zawsze tego dnia od samego rana czuję się szczególnie. I nieważne, że przecież większość ludzi i tak nie wie, że dziś jest „mój” dzień.Ważne, że ja to wiem i że wiedzą o tym moi bliscy – to wystarcza, żebym czuła się wyjątkowa

W tym roku nie było inaczej. Już po siódmej zadzwoniła do mnie Dorota z życzeniami i propozycją wieczornego uczczenia moich urodzin. Później średnio co godzinę dostawałam jakiegoś smsa lub odbierałam telefon od rodziny i najbliższych znajomych. Nawet szef o mnie pamiętał. Dostałam mnóstwo życzeń drogą mailową oraz na portalach społecznościowych. I oczywiście Wam wszystkim również serdecznie dziękuję za każde miłe słowo i życzenia.

Co roku pod koniec tego dnia robi mi się zawsze smutno, że to już koniec. Tyle czasu czekałam na ten dzień, a on już się skończył. Nie martwi mnie, że znowu jestem starsza. Martwi mnie, że od jutra już będę zwyczajna, a nie wyjątkowa W tym roku smutek dopadł mnie trochę wcześniej, bo umówiona byłam z Dorotą, więc wyżaliłam się Frankowi już wcześniej. Ale pocieszył mnie, ze następnego dnia też będziemy świętować Dotrzymał słowa.
Ale cóż… Dzisiaj po urodzinach zostało już niestety tylko wspomnienie i kilka łupów, którymi nie omieszkam się pochwalić tutaj następnym razem No i rzecz jasna cyferkę trzeba zmienić z czwóreczki na piąteczkę. Ale na razie mnie to nie przeraża. 
Co tam, już za 363 dni kolejne urodzinki Będę czekać.