Klęska urodzaju.

Nie jeden raz pracując u R. myślałam sobie, że kiedy zmienię pracę, na pewno skończą się wszelkie długie weekendy… A tu spotkało mnie bardzo miłe zaskoczenie, bo nie dość, że nic się nie skończyło, to w dodatku wcale nie tracę urlopu Ze względu na to, że w takie dni jak Wielki Piątek, 2 maja, czy piątek po Bożym Ciele magazyn i biuro są u nas zamknięte, nie ma potrzeby, żebym siedziała w pracy. Ze względu na to, że Warszawa pracuje, a ja podlegam bezpośrednio im, powinnam pracować… Pracuję więc w domu Wystarczy, że będę sprawdzała maila, zrobię jakiś tam raport i tyle… I tak się nic nie dzieje. Jestem więc teoretycznie w pracy, praktycznie zajmuję się czym chcę i tylko zerkam na to co się dzieje w sieci. O ile w Wielki Piątek jeszcze coś miałam do zrobienia, to jutro nie przewiduję niczego, bo Anglicy też mają wolne Już w ostatni piątek mieliśmy labę, bo w końcu Will się żenił No tak dobrze, to ja nawet u R. nie miałam… Może dlatego, że Polsce nie ma monarchii?

***
W pierwszy dzień mojej pracy zadzwonili do mnie z pewnej agencji pośrednictwa pracy. Od listopada brałam udział w rekrutacji na stanowisko w jakiejś międzynarodowej firmie, która ma wkrótce otworzyć filię w Poznaniu. Rekrutacja składała się z bardzo wielu etapów i trwała bardzo długo. Miałam kilka rozmów – po polsku i po angielsku, na żywo i przez telefon… W momencie, kiedy mój nowy dyrektor szkolił mnie na nowe stanowisko, zadzwoniono do mnie i poinformowano o tym, że przeszłam wszystkie etapy rekrutacji i został ten ostatni – szkoleniowy. Miałam przyjść na cały dzień i ktoś by mnie obserwował – moją pracę, moje reakcje,  zachowanie w grupie itd. To, że mnie zaprosili na to szkolenie, o niczym jeszcze nie świadczyło, ale było bardzo blisko… Podziękowałam.. Było mi trochę głupio, ale cóż, spóźnili się… A pani z tej agencji powiedziała mi (już nieoficjalnie), że dobrze zrobiłam, bo jednak stanowisko, które teraz objęłam jest lepsze, niż bycie executive assistant w nawet najbardziej prestiżowej firmie – jej słowa Więc podniosła mnie trochę na duchu..
Trzeciego dnia mojej nowej pracy zadzwonili do mnie z jeszcze innej firmy, z pytaniem, czy nadal jestem zainteresowana stanowiskiem, które proponują. Nie, już nie byłam…
Nie tak dawno zadzwoniła do mnie znajoma Pani Mamy, z pytaniem, czy nie mogłabym udzielać korepetycji jej dzieciom. Mogłabym owszem, ale niestety musiałam postawić swoje warunki – nie byłabym w stanie dojeżdżać do nich do domu, bo mieszkają na drugim końcu miasta… Umówiłyśmy się na lekcje próbne – zobaczymy czy się dzieciakom spodoba, czy mnie się spodoba, czy im nie będzie za ciężko z dojeżdżaniem do mnie… Na pieniądzach mi w tym momencie nie zależy, bardziej na tym, żeby siedzieć cały czas w języku, żeby powtarzać, być na bieżąco… Ale i tak zastanawiam się, czy znowu nie biorę na siebie zbyt wiele. Cóż, na pewno będę musiała pożegnać się ze środowym aerobikiem. A tak poza tym – byle do czerwca! Kiedy już skończę tę podyplomówkę, będę miała napisaną pracę, będę miała też więcej czasu… Jakoś się to ułoży…
***
No i widzicie jak to jest. Jak chciałam, to się nikt nie odzywał. A jak dostałam pracę, to nagle sobie wszyscy o mnie przypomnieli Prawda, że to typowe?
***Dostałam moją pierwszą wypłatę w nowej firmie. Obiecałam Frankowi, jakiś czas temu, że jak już będę miała ją na koncie, to biorę go na kolację do restauracji i będziemy szaleć! Słowo się rzekło i teraz się tylko zastanawiam, którą knajpę wybrać
***
Franek tydzień temu stłukł sobie żebra Święta spędził stękając z bólu i warcząc na wszystkich z powodu swojego złego humoru. Później było trochę lepiej – z tym stękaniem i warczeniem, bo nie z jego żebrami. Dostał zwolnienie na tydzień. Gorszego czasu na tego rodzaju stłuczenia sobie nie mógł „wybrać”. Za miesiąc kończy mu się umowa, niefajnie, że mu to L4 wypada akurat teraz… Wygląda to trochę jakby kombinował sobie mega długi weekend między świętami i majówką Mamy nadzieję, że jednak nikt się do tego nie przyczepi – w końcu Franek ma opis z RTG, który jest najlepszym dowodem… Zwolnienie kończy mu się jutro. Powinien pójść do kontroli, ale chce iść w czwartek do pracy.
Wiecie, że jeszcze nigdy nie słyszałam i nie widziałam, żeby on aż tak bardzo chciał iść do pracy? Twierdzi, że boli go już mniej. Mam nadzieję, bo po tabletkach przeciwbólowych, jakie dostał nie można prowadzić pojazdów… Trzymajcie kciuki, żeby faktycznie mógł już normalnie funkcjonować w tym tygodniu, a przede wszystkim za to, żeby umowę mu przedłużyli…
***
Jeśli przedłużą mu tę umowę, to z kolei on mnie zaprosi na kolację do knajpy, więc tym bardziej trzymajcie paluchy

Stoikiem być…

Zrobiło się pusto w blogosferze. Takie odnoszę wrażenie. Wszyscy wyruszyli na długi weekend, korzystają z pięknej (jeszcze) pogody, co będą męczyć oczy przed komputerem… A ja sobie wędruję dziś po sieci niemal cały dzień i się tak dziwnie czuję nie spotykając prawie nikogo. Dziwnie, a jednocześnie przypominają mi się pierwsze dni maja trzy lata temu, kiedy też tak sobie spacerowałam po blogowisku i nie miałam prawa nikogo spotkać, bo nie nawiązałam jeszcze żadnych znajomości i w ogóle nie wiedziałam z czym to się je.
Bardzo chciałam stać się częścią tej społeczności, chciałam, żeby ktoś mnie zauważył, odwiedził, zostawił kilka słów… I tak się stało. Ale przyznam, że „tamto” pisanie też miało swoje dobre strony… Przede wszystkim nie było absolutnie żadnej autocenzury. Teraz włącza mi się ona nawet trochę nieświadomie. Pisząc na pewno trochę bardziej ważę słowa. Z różnych względów. Trochę dlatego, że nie chciałabym obniżać jakości (z braku lepszego słowa niech będzie:)) pisania. Trochę dlatego, że nauczyłam się już, że są osoby, dla których niewinne słowo, bez żadnego podtekstu, może być pretekstem do rozpętania burzy. A trochę dlatego, że nie mam ochoty się później tłumaczyć z tego, że w danej chwili miałam jakiegoś focha albo doła, albo co gorsza – tłumaczyć się ze sposobu na życie. Tak, wiem, nikt mi się nie każe tłumaczyć… Ale mimo wszystko, kiedy ktoś podważa w jakiś sposób to, jak żyję, czuję się poniekąd wywołana do tablicy, bo niby dlaczego miałabym to przemilczeć?
Przyszło mi też do głowy, że czasami czuję się rozczarowana współblogowiczami… Szkoda, bo nie lubię takich rozczarowań. I nie jest to nic personalnego, ale po prostu bywają takie sytuacje, kiedy człowiek uświadamia sobie, że więzi tutaj są bardzo specyficzne, a przede wszystkim charakteryzują się tym, że bardzo łatwo można je zerwać. Zawsze jest mi żal, kiedy widzę, że ktoś, kto był mi w jakiś sposób bliski, komu w ten specyficzny, blogowy sposób zaufałam, znika albo po prostu pojawia się rzadziej u mnie. Jeszcze większy żal jest wtedy, gdy widzę, że u innych nie zmniejszył częstotliwości komentowania, że nadal pisze u siebie… Winy wtedy upatruję w sobie i zastanawiam się, co zrobiłam, że dana osoba trochę się ode mnie odsunęła. Czasami są to sytuacje przejściowe. Ale bywa, że nie da się odzyskać tego, co już stało się tylko wspomnieniem…

I bij, zabij, nie mam pojęcia, co mnie naszło, żeby dzisiaj o tym napisać. Nie wydarzyło się nic szczególnego. Nie planowałam tego, ba! ja nawet usiadłam do komputera w celu napisania notki na zupełnie inny temat Ale cóż, widocznie coś jest na rzeczy

A tak poza tym mam jeszcze inne myśli dziwnej treści Myślę sobie na przykład, jakby to było fajnie, gdybym nie potrzebowała nikogo do szczęścia. Gdybym potrafiła polubić pustkę i nie wypełniać jej – czasami na siłę. Bywają chwile, kiedy wydaje mi się, że człowiek tak naprawdę może być szczęśliwy tylko wtedy, gdy niczego mu do szczęścia nie potrzeba Wiem, to brzmi absurdalnie i pewnie nikt tego nie zrozumie w taki sposób, o jakim myślę. Ale chodzi o to, żeby nie potrzebować niczego ani nikogo, po prostu być i nie rozmyślać. Nie chodzi absolutnie o egoizm, a raczej o całkowite poddanie się życiu… Takie totalne zaprzeczenie egzystencjalizmu… Stoicyzm w czystej postaci?
Dziwne, bo to nie do końca w moim stylu. Ale widocznie i mnie czasami trochę apathei by się przydało
I nie pytajcie, dlaczego mi się na filozofowanie zebrało