Tak żeby dać znać...

Napisałam notkę, ale stwierdziłam, że i tak nic z niej nie wynika. Napisałam jeszcze raz. I było jeszcze gorzej :) Może więc do notek niczego nie wyjaśniających wrócę innym razem, teraz napiszę tylko, że z tym porwaniem to Polly chyba miała rację :) W dodatku sprawcami byli chyba kosmici. Tak się trochę czuję, bo mam wrażenie, jakbym cały ten miesiąc miała wyjęty z życiorysu!

Chyba wróciłam. Tak mi się przynajmniej wydaje. I nie chodzi mi teraz o bloga - to wyjdzie w praniu. Mam na myśli swoje własne życie, z którego w jakiś specyficzny sposób w ostatnim czasie się trochę wypisałam. Myślicie, że to niemożliwe? Też tak kiedyś myślałam :) A tymczasem można funkcjonować niemal wyłącznie w świecie nierzeczywistych fantazji, które okazują się być życiem w dodatku jeszcze bardziej iluzorycznym niż wszelkie fantasmagorie. Na tym poprzestanę, bo zaraz znowu popłynę nie w tym kierunku, co trzeba i powstanie trzecia nieopublikowana notka :) A obiecałam sobie, że dziś będzie konkretnie!

No więc konkret jest taki, że mam ostatnio tyle roboty, ile chyba nigdy w żadnej poprzedniej pracy nie miałam i mimo, że nadszedł parę dni temu moment, kiedy stwierdziłam, że mogłabym wreszcie napisać jakąś normalną notkę, to po prostu kompletnie nie miałam na to czasu. I to tak bardzo, jak jeszcze nigdy :) 

Zaczęłam prostować różne sprawy, które totalnie zaniedbałam przez ostatni miesiąc, myślę więc, że przyjdzie również czas na to miejsce. Jestem dobrej myśli. Jak się już trochę ogarnę, odpowiem na Wasze komentarze, napiszę o wyjeździe służbowym, który miał miejsce wieki temu (a właściwie to jakby w innym życiu :)) i być może o tym, gdzie byłam, jak mnie nie było w moim ciele :) Teraz muszę już jednak zmykać.

To nie ma nic wspólnego z żadnym kryzysem blogowym. Nie było też tak, że chciałam o czymś pisać, ale nie miałam kiedy, jak albo nie umiałam się za to zabrać. Nie chciałam po prostu. Odcięłam się od wszystkiego. Nic się też złego nie działo. Nie mieliśmy żadnych problemów nie do przejścia. Nie miałam doła ani nie dopadła mnie żadna chandra. Po prostu w życiu mamy kilka takich momentów, które mają na nas większy wpływ, niż inne. I o tych momentach też będzie kiedy indziej, bo już się zagalopowałam. Skopiowałam sobie jednak te przemyślenia i kiedyś się nimi z Wami podzielę.

Plan naprawczy II

Chyba jednak zaginęłam w akcji… Właściwie to nie wiem, co Wam powiedzieć ani jak się z tak długiej nieobecności wytłumaczyć. Zdaję sobie sprawę z tego, że jeszcze takiej sytuacji na moim blogu chyba nie było, kiedy zniknęłam bez zapowiedzi ani wytłumaczenia na dłużej. Przepraszam za to te z Was, które się niepokoiły i dziękuję za troskę. To nie było zamierzone, sama nie spodziewałam się, że tak wyjdzie. 

Uspokajam, że nic się właściwie nie stało. A przynajmniej nie w takim sensie, że coś się wydarzyło. Powiedziałabym raczej, że to we mnie zaszła jakaś zmiana, aczkolwiek wywołana czynnikami zewnętrznymi, tylko właśnie to są czynniki, a nie konkretne zdarzenie, o którym łatwo byłoby napisać :)

Wiem, wiem, zaraz będzie, że jestem tajemnicza i tak dalej, ale naprawdę zupełnie nie o to mi chodzi. Po prostu czasami jest mi bardzo trudno przerzucić na ekran moje myśli i odczucia. A jeszcze trudniej pisać o tym, skąd się wzięły. Ale być może z czasem wszystko wróci do normy :) W gruncie rzeczy dzisiaj rano pomyślałam sobie, że może właśnie fakt, że nie pisałam na bieżąco przyczynił się do tego mętliku w głowie, który mam, bo pisanie zawsze pomagało mi w usystematyzowaniu moich emocji.

Dlaczego dwójka w tytule? Dlatego, że podejmowałam już jedną próbę, jakieś dwa tygodnie temu. Postanowiłam sobie, że od jutra wdrażam program naprawczy i wracam na stare tory. Nie udało mi się. Kolejne dwa tygodnie minęły mi w totalnym rozmemłaniu emocjonalnym. Wczoraj znowu powiedziałam basta i dziś próbuję na nowo się pozbierać. 

Pogubiłam się trochę ostatnio. Może nawet bardziej niż trochę i bardzo mi z tym źle. Chciałabym wrócić do dawnej siebie, chciałabym znowu cieszyć się tym, co jeszcze cieszyło mnie miesiąc temu. Nie popadłam w żadną depresję ani nic w tym rodzaju, ale zaczęłam za dużo myśleć o rzeczach, o których myśleć nie dość, że nie powinnam, to w dodatku nie chcę! Ale wiecie jak to jest - jak Wam powiem nie myślcie o różowym słoniu, to o czym pomyślicie? ;)

Straciłam spokój wewnętrzny i nie wiem jak go odzyskać.

Wiem, że niczego tym wpisem nie wyjaśniłam - niestety sama przed sobą też nie :) Ale opublikuję go, bo jeśli nie zrobię tego teraz, to już naprawdę nie wiem, kiedy wrócę. Od czegoś trzeba zacząć. Na razie tyle, ale postaram się wrócić za chwilę i może wszystko poskłada się w jakąś bardziej sensowną całość :)