Odmieniony

Ktoś mi w tych górach Franka podmienił. Ale nie narzekam, bo ten egzemplarz mi się bardziej podoba Wiedziałam, że to rozstanie nam dobrze zrobi. Ja też trochę zmieniłam swoje podejście do niego i do naszego związku. A Franek? Przyjechał „odmieniony’ – jak sam stwierdził. Powiedział, że miał tam dużo czasu na myślenie. Ale nie chce mi zdradzić, co sobie wymyślił poza tym, że jestem dla niego ważna.
W sobotę przyjechał po mnie na zajęcia. Potem spędziliśmy razem całe popołudnie i jeszcze mi się do domu wprosił na wieczór i na noc. Potem jeszcze na dwie kolejne, dopiero dzisiaj się go pozbyłam Niech się nie przyzwyczaja, okres próbny się jeszcze nie skończył Strasznie miły jest, przytula, mówi czułe słówka – to zupełnie niepodobne do niego. A najdziwniejsze jest to, że nie wpada w gniew w sytuacjach, w których bym się tego po nim spodziewała. Nie wiem, może ma dobre dni Strasznie jest uczynny, pomaga mi we wszystkim, nawet nieproszony, a poza tym parę razy pozwoliłam go sobie perfidnie przetestować, żeby sprawdzić jak bardzo będzie cierpliwy i o dziwo szybciej mi się znudziło niż jemu
A tak serio, to cieszę się, że się tak zachowuje, bo powoli powraca ten dawny Franek – ten sprzed jesieni jeszcze. I mam nadzieję, że nie zapeszę tą dzisiejszą notką, bo zawsze jak go pochwalę, to coś się potem dzieje Oby nie tym razem. W każdym razie na chwilę obecną układa się dobrze i mam nadzieję, że tak będzie nadal. Chociaż nie powiem – jeszcze jestem nieufna, ale to chyba zrozumiałe. Zobaczymy jak to się dalej ułoży.
Ktokolwiek zabrał tamtego Franka, może go sobie zatrzymać, ja wolę obecnego Fajny jest.

Jaka pyszna sanna ;)

Jestem naprawdę nieprzyzwyczajona do tego, że nie muszę siedzieć nad magisterką. Nawet kiedy miałam ją już napisaną, to siadałam, żeby coś tam dopisać, zmienić, poprawić. A w sobotę oddałam poprawione wersje i z powrotem dostałam zakończenie, w którym było tylko kilka błędów, w tym żadnych merytorycznych – tylko jakieś przecinki, apostrofy i takie tam. Od razu poprawiłam i odesłałam całość mailem. No i nie mam nad czym pracować, czekam na zwrot – dopiero za dwa tygodnie prawdopodobnie. Dziwnie mi ;))
Ale najśmieszniejsze jest to, że nie mam tytułu pracy Cały czas mam tylko „tentative title”, czyli coś na zasadzie roboczego. Trochę niezgrabnie brzmi po angielsku i nie podoba się ani mnie ani promotorowi Mam nadzieję, że do obrony na coś wpadnę

Ale skoro już zostałam obdarzona tą większą dawką wolnego czasu, postanowiłam to wykorzystać. Miałam wczoraj niedzielę z prawdziwego zdarzenia – nie pamiętam kiedy ostatni raz tak sobie leniuchowałam Aktywnie leniuchowałam, dodam.

Takiej zimy w Poznaniu to ja nie widziałam odkąd tu mieszkam, czyli od prawie sześciu lat. Ale to nic, bo Franek mieszka tu dwadześcia sześć lat i też nie pamięta Pamiętam jak kiedyś na weekendy jeździłam do domu i przecierałam oczy ze zdumienia, kiedy tak w połowie drogi zauważałam śnieg leżący na polach a potem kiedy przyjeżdżałam do całkowicie białego Miasteczka. Albo jak robiłam zdjęcia komórką, żeby Frankowi prawdziwą zimę pokazać W Poznaniu śnieg właściwie nie leżał, przynajmniej nie w częściach miasta, po których ja się poruszałam. Mrozy owszem, zdarzały się, ale zima w Poznaniu przeważnie była szara bura i mokra A tu nagle w tym roku śnieg. No to trzeba było to wykorzystać. Otóż wybraliśmy się na sanki

Mało brakowało a Franek by się wykręcił, ale przekonałam go tym, że zdążyłam już powiedzieć Dorocie, że się wybieramy a ona tylko przyklasnęła. Nie miał już nic do gadania. Co prawda okazało się, że sanki nie mają linki, ale Dorota przyniosła coś a’la skakankę i po problemie. I tak oto trzy stare konie (jak to moja mama określiła) wybrały się na górki nad Wartą. Zabawa była genialna. Przewróciliśmy się chyba ze sto razy Królował w tym Franek, bo po prostu ma za długie kończyny, szkoda że nie widziałyście jak fruwały mu w powietrzu Dorota najadła się śniegu. Za to ja kilka razy zjechałam sobie na brzuchu (bez sanek :P) po zboczu górki. Włożyłam buty, których nie szkoda mi było zniszczyć. Nie przewidziałam tylko tego, że są tak śliskie, że nie będę mogla wejść z powrotem :)Robiłam jeden krok do przodu po czym zjeżdżałam z powrotem na brzuchu i kolanach. Franek z Dorotą ryczeli ze śmiechu. Dorota chciała mi podać rękę, ale skończyło się tym, że i ona zjechała na dół Ostatecznie nie pozostało mi nic innego jak włazić na czworakach.

Słuchajcie, dawno się tak dobrze nie bawiłam. Było mnóstwo frajdy, śmiechu, a przy okazji i spaliśliśmy trochę kalorii, bo nieźle się namęczyliśmy przy bieganiu tam i z powrotem. Żałuję, ze nie mieliśy aparatu. Wróciliśmy przemoczeni i szczęśliwi Trochę się tylko boję, czy nie przeziębiłam pęcherza, ale nawet jeśli to było warto

Wieczorem natomiast jeszcze wyskoczyliśmy na miasto zobaczyć „światełko do nieba”.  Przemarzliśmy wczoraj równo Ale to takie zdrowe przemarznięcie było (no ok, czy zdrowe, to się pewnie dopiero okaże;)) i przyznać muszę, że warto było skorzystać z tych uroków zimy No dobra, to już sobie na sankach pojeździłam, poślizgałam się a teraz zimo możesz sobie iść Ale słyszałam, że coś Ci się nie spieszy…