Z Margolkowej szuflady III.

Dokładnie jedenaście lat temu oddałam po raz pierwszy moje serce… A zaczęło się trzy dni wcześniej… Odkopałam swoje dawne zapiski i niniejszym wyrywkowo je tu zamieszczę. Śmiać się można, ale proszę zachować jednak wyrozumiałość, gdyż pisaninka miała miejsce, gdy nie miałam jeszcze nawet piętnastu lat Do mentalnej dojrzałości jeszcze mi sporo brakowało ;)) czwartek, 6 stycznia 2000
Znalazłam sobie nowy obiekt westchnień! Jest to ktoś, kto mi się podoba, ale nie myślę o  nim na poważnie, ale nie lubię nie mieć do kogo wzdychać! A ten ktoś to Krzysiek. Wiem, że nigdy o nim nie wspominałam, ale to właśnie dlatego, że nie myślałam o nim na poważnie. Mieszka na tym samym podwórku co Marta i kiedyś jak z nią siedziałam to do nas podszedł i zaczął ze mną gadać, chociaż się nie znaliśmy. A jakiś rok temu byłam w kawiarence z Beatą i Anką i grałyśmy w karty a on z kolegą do nas dołączyli i usiadł koło mnie. I wydawało mi się, że mnie podrywa. Przystojny jest, ale zawsze podobał mi się ktoś inny. Ale dzisiaj…
Poszłam z Anką do kościoła. Usiadłyśmy na chórze, a on siedział naprzeciwko. Zerkałam na niego czasami, ale nie widziałam, żeby się na mnie patrzył, tylko czasami „ale to na pewno dlatego, że siedzę naprzeciwko niego – gdzie niby ma się patrzeć?” – myślałam sobie. A kiedy było „przekażcie sobie znak pokoju”, to na mnie patrzył, no to skinęłam głową i przekazałam mu ten znak pokoju. On mi też i zaczęłam się śmiać, a on do mnie. Potem do końca mszy się do siebie śmialiśmy. Dzisiaj wieczorem kręciłam się trochę pod jego oknami, ale go nie było. A poza tym powiedziałam Olce, żeby się tak dyskretnie wypytała swojego chłopaka o Krzyśka, bo oni mieszkają w tej samej klatce i się kolegują.

niedziela, 9 stycznia 2000
Dzisiaj był VIII finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Byłam wolontariuszką i zbierałam pieniądze do puszki. Było naprawdę fajnie, tylko miałam trochę zły humor. Kasę zbierałam z Anką – ona też  była wolontariuszką. Łaziłyśmy po Miasteczku od 9:00, wkurzałam się trochę z tego powodu, że nie widziałam nigdzie Krzyśka, a była już 19:00. (…) Spotkałyśmy Kubę, szlajałyśmy się trochę z nim i było fajnie (na mieści były różne atrakcje), ale Anka musiała iść do domu, Kuba też, więc zostałam sama. Spotkałam Agatę i Monikę. Agacie podoba się Krecik, więc jak go zobaczyłyśmy, to stanęłyśmy niedaleko, a tu patrzę, idzie Krzysiek  z kolegą! Pociągnęłam dziewczyny za nimi. Na początku szłyśmy wolno, bo Agata nie chciała oddalać się od Krecika, ale potem przyspieszyłyśmy i wyprzedziłyśmy chłopaków. Jak się mijaliśmy, to powiedzieliśmy sobie z Krzyśkiem „cześć”. Szłyśmy przed nimi, aż w pewnym momencie wydawało mi się, że chłopaki nas wołają. Odwróciłam się i powiedziałam do Krzyśka

- Wydawało mi się, czy coś do nas mówiłeś?
- No, pytałem się, czy macie jeszcze serduszka?
- Oddałam już swoją puszkę do sztabu razem z serduszkami. Mam tylko swoje.
- To oddaj mi.
- Ok, jeśli chcesz używane…” – odkleiłam serduszko ze swojej kurtki i przykleiłam jemu. A on na to:
- O, właśnie poczułem, jak zaczęło bić.

Zrobiło mi się głupio i chyba byłam czerwona (dobrze, że było ciemno), więc szybko pociągnęłam dziewczyny i poszłyśmy na rynek. Krzyśka już do końca wieczoru nie widziałam. O 20:00 wróciłam do domu, bo muszę uczyć się do kartkówki z chemii, ale nie mam głowy do tego, cały czas myślę o Krzyśku… Zobaczymy co z tego będzie (i z chemią i z Krzyśkiem…)

Z kartkówki z chemii dostałam w końcu piątkę, natomiast ta chemia między nami  rozkręciła się na całego Pamiętacie może moje zapiski z roku 1996 (i tu)? I Marcina (i tu:)? Kiedy kończyłam o nim opowieść, napisałam, że nie był on moją pierwszą miłością i wspomniałam też wtedy o Krzyśku. Bo to właśnie Krzysiek był moją pierwszą prawdziwą miłością i był dla mnie najważniejszą osobą przez spory kawałek mojego nastoletniego życia. To z nim przeżyłam pierwszy pocałunek, od niego usłyszałam pierwsze wyznania miłości, to on był chłopakiem, z którym po raz pierwszy znalazłam się w sytuacji intymnej. I to przez niego po raz pierwszy miałam złamane serce… To o nim nie mogłam zapomnieć przez kilka ładnych lat.
A wszystko zaczęło się dokładnie 9 stycznia 2000 roku..

O oczekiwaniach i nadziejach.

Rok temu czułam, że rok 2010 będzie dobry. Byłam pełna nadziei i optymizmu. Poza tym wiedziałam, że szykuje się parę przełomowych wydarzeń. Wszystko się sprawdziło. Rok był udany i aż żal mi, że się skończył. Przez chwilę myślałam źle o tym nadchodzącym roku 2011… No bo cóż niby takiego dobrego dla mnie mógłby on przynieść? Na szczęście opuściły mnie już te obawy i nowy rok przywitałam z radością. Nie mam co prawda tym razem tak intensywnych przeczuć jak rok temu, ale wierzę, że jednak ten rok też będzie dobry.

Oczywiście w roku 2011 pokładam również pewne nadzieje – chciałabym napisać i obronić pracę dyplomową, miło by było także znaleźć nową pracę – ale tylko lepszą od tej, którą mam, w której mogłabym poczuć się bardziej spełniona i która zaspokoiłaby moje ambicje. Chciałabym też bardzo, aby Franek zdał jeszcze jeden egzamin, który go czeka i żeby przedłużono mu umowę w Zielonej Firmie. A jeśli chodzi o nas… no cóż, fajnie by było, żeby się Franek wreszcie na coś zdecydował Niech przestanie gadać, a zacznie działać po prostu Marzy mi się też coroczny wyjazd za granicę – wszystko jedno gdzie. Oraz urlop – najlepiej znowu w Tatrach. Ale weekend nad morzem też byłby przyjemny Byleby z Frankiem…

A tak poza tym? Niech ten rok będzie przede wszystkim spokojny, ale nie nudny. Radosny i pełen przyjemnych wydarzeń – tych bardziej i mniej spodziewanych. I oby wszyscy byli zdrowi… Generalnie, tak jak napisałam, wystarczyłoby mi, żeby ten 2011 był tak samo dobry, jak rok miniony. A przede wszystkim niech się między Nami dobrze układa, a wtedy wiem, że wiele innych rzeczy też pójdzie dobrze.

Rok zaczął się bardzo dobrze, mam nadzieję, że to zwiastun tego, co będzie przez kolejne trzysta dni z kawałkiem

W tym roku w Noc Sylwestrową zabawiliśmy się w jajeczną wróżbę Zaopatrzyliśmy się w jajka niespodzianki i po północy sprawdziliśmy, co też jest nam pisane Ale przyznam szczerze, że mamy problem z interpretacją :))
Ja miałam dwa dinozaury Compsognathusy, a Franek suczkę-sportsmenkę, czyli Gabi Gadkę

   Ma ktoś jakiś pomysł? :))
Jak Franek zobaczył moje dinozaury, to stwierdził, że to wróży ślub (!?) Nie wiem, co on ma z tym ślubem Ja myślę, że te dinozaury to trochę my – dość nerwowe są, a my przecież też tacy jesteśmy Tylko nadal nie wiem, co to miałoby znaczyć jeśli chodzi o przyszłość Natomiast jeśli chodzi o Gabi, Franka interpretacja była taka, że to musi być jakaś moja koleżanka, która studiuje na AWF (Dorota :)) Dopowiedziałam, że skoro ślub, to może będzie druhną A po przeczytaniu, że Gabi Gadka ciągle trajkocze pomyślałam, że to jednak może ja Kondycję w końcu też mam całkiem w porządku – w końcu chodzę kilka razy w tygodniu na aerobik Jednak wniosków konkretnych brak. Zobaczymy za rok, czy będzie dało się jakoś te figurki zinterpretować :))
Postanowienia chyba sobie odpuszczę. Nudzi mnie to Co roku coś postanawiam, kiedy udaje mi się to zrealizować, mam problem, żeby wymyślić znowu coś innego, jeśli natomiast wymyślę coś trudnego do realizacji, to z kolei powtarzam się na kolejny rok Nie chcę więc nic tutaj jasno określać, postaram się po prostu żyć tak, jak dotychczas, bo jestem z  mojego trybu życia w miarę zadowolona I książek chciałabym więcej czytać, ale cóż, doba się nie rozciągnie, coś kosztem czegoś, a i tak nie jest tak źle z moim czytaniem – gorzej z blogiem o książkach :))

O właśnie, zapomniałam o jeszcze jednej rzeczy – na Nowy Rok życzyłabym sobie elastycznego czasu Wiem, że jak się sprężę, to w końcu wszystko uda mi się ogarnąć. I wierzę, że ten ostatni pośpiech w jakim żyję, to tylko przejściowy kryzys :)