O zaufaniu. I wychowaniu (Franka ;))

Podjadam sobie ziarenka prażonego, solonego słonecznika

F: Co masz?

M: Zamknij oczy, otwórz buzię…

F: Nie, nie chcę nic słodkiego.

M: To jest słone…

F: O nie, jeszcze mi język posolisz. Boję się.

M: Nie bój się, zaufaj mi..

F: Uf, uf, uf.

W weekend:

Dzwoni Franek:

F: To ja bym się dzisiaj piwka napił… Jutro wolne…

M: Ale tylko jedno..

F: Dwa

M: Jedno!!

F: Dwa

M: Jedno

F: Trzy

M: Jedno!!!

F: Cztery

M: Nie denerwuj mnie, dobra mogą być dwa, a dla mnie weź dwa drinki.

F: Trzy piwka, a Tobie jednego drinka, plecy niedawno Cię bolały, jeszcze ci zaszkodzi.

M: Łukasz /skoro używam tego imienia, znaczy, że się zdenerwowałam/ mowa była o dwóch piwach, już mnie nie wkurzaj! Góra dwa i koniec!

F: Nie sprzedają dwóch, kupię czteropak

Rozłączyłam się.

Przyjeżdża,zaglądam do siatki: dwa piwka i drink dla mnie.

M: Dwa piwka jednak kupiłeś

F: Tak…

M: Dziękuję, chodź tu, w nagrodę… /Franek nachyla się, żeby dostać buziaka/… mogę cię pogłaskać

Siedzimy potem, on przy piwku, ja przy drinku i szykuję się, żeby usiąść do kompa.

F: To ja tutaj kupuję tylko dwa piwka i dla Ciebie drinka, żebyśmy sobie posiedzieli,a Ty oczywiście jak zwykle musisz na swojego bloga

M: No wiem, ale ja tylko na chwilkę…

F: Oj, ciągle tylko blog i blog…

M: No tak, masz rację, dobra wyłącz komputer, nie będę dzisiaj już tam zaglądać.

F: A nie, wiesz, możesz usiąść, ja ci nie będę niczego zabraniał

M: Ale ja tobie i tak będę. Nie myśl sobie.

Wczoraj:

M: Jak mi dasz poduszkę to może się do Ciebie przytulę

Daje mi poduszkę, przytulam się.

F: Umówiłem się z kolegą na dzisiaj…

Odsuwam się i robię obrażoną minę

F: Ojej no co? Przecież nie spotykałem się z żadnym kolegą od sylwestra!

M: Ale znowu mi nie powiedziałeś, umawialiśmy się, że mnie będziesz uprzedzać.

F: No przecież ci mówię.

M: Ale za późno.

F: Oj no przepraszam, zapomniałem. Jak chcesz to zaraz odwołam.

M: Nie chcę, żebyś odwoływał, nie o to chodzi. Ale miałeś się mnie zapytać! A może miałam inne plany

F: Dobrze Margolko jakie miałaś plany na dzisiaj? (oczywiście żadnych, ale on nie musi o tym wiedzieć)

M: Już nieważne, i tak się umówiłeś…

F: Oj, zaraz zadzwonię i się odmówię.
M: Nie o to chodzi..

F: Tak wiem – zanim się umówisz skonsultuj się z Margolką lub farmaceutą, czy jak to leciało… Ale ja już w niedzielę się umówiłem. Edi zadzwonił i ja mu powiedziałem, że muszę ciebie zapytać.

M: I co?? Zapytałeś??

F: No bo zapomniałem, jak chcesz to zadzwonię i powiem, ze nie przyjdę.

M:Zadzwoń i powiedz. Potem się ze mną skonsultuj i ja ci pozwolę…

Pozwoliłam i poszedł. Ale przypomniałam sobie, że jak obiecał, że się zmieni, przyrzekł, że będzie odbierał ode mnie telefony podczas spotkań z kolegami. Sprawdzam to. Pozostaje tylko wymyślić pretekst, gdy już go mam:

F: Halo?

M: Franuuuś, co Twoje skarpetki  robią w moim pudełku na książki, tym koło łóżka???

Jakoś nie chciał się wytłumaczyć. Ciekawe dlaczego :] Może koledzy słuchali? W każdym razie zadowolona, że odebrał, myślę sobie, że to i tak za mało. Muszę się jeszcze raz przekonać:

F: Tak Słońce?

M: Ok, zdałeś egzamin, nie będę więcej do ciebie dzisiaj dzwonić. A ile jest?

F:  Dziesięć do dziesięciu

M: Dla kogo? /Tak mi się odruchowo powiedziało :)/

W każdym razie przyznać muszę, że Franek mnie zadziwia (odpukać)

Dlaczego do Londynu?

Bo muszę gdzieś wyjechać. Potrzebuję malutkich wakacji. Oderwania się od rzeczywistości. Muszę mieć na co czekać… I muszę jechać po buty hi hi. Mam zamiar lecieć tylko na parę dni. A właściwie mamy zamiar, bo Franek powiedział, że mnie samej nie puści.

Nawiązując do jednego z komentarzy, ja również nie wyobrażam sobie wyjechać na dłużej. A właściwie nie muszę sobie wyobrażać, bo wiem jak to jest. Ponad dwa lata temu byłam w Hiszpanii. Dostałam stypendium i wyjechałam tam na studia, mieszkałam w Cordobie przez pół roku. Może kiedyś przyjdzie czas i napiszę trochę więcej o tamtym okresie. Ale tak w skrócie – to było niesamowite doświadczenie. Bardzo dużo mi to dało. Nauczyłam się bardzo dużo. O języku nawet nie wspominam, ale nauczyłam się życia. I dowiedziałam się dużo o sobie. I, nawiasem mówiąc, dowiedziałamsię dużo o koleżance, z którą wyjechałam, ale niestety to nie były miłe odkrycia. Przeżyłam tam wiele pięknych chwil, ale te najpiękniejsze były wtedy,kiedy Franek przyleciał do mnie na święta i Sylwestra. Bo tak naprawdę ten okres to był czas ogromnej tęsknoty za domem, rodziną, Frankiem, Polską…Niestety czułam się tam samotna i mimo, że miałam znajomych, nie potrafiłam się do końca odnaleźć w zagranicznej rzeczywistości. Odkryłam, że jestem Polką.Polką w domu, nie na emigracji. Mieszkanie za granicą jest nie dla mnie. Ale nie żałuję, ze wyjechałam, bo pod pewnymi względami tamten okres był również piękny. Jeden z najlepszych w moim życiu.

W każdym razie podróżować lubię bardzo. I krótkotrwałe wyjazdy za granicę jak najbardziej mnie pociągają. W zeszłym roku pod koniec lutego zrobiliśmy sobie z Frankiem małe tournee po Hiszpanii. Dziesięć dni zwiedzania. Zaczęliśmy od Madrytu, przez Toledo, popołudnie Hiszpanii – odwiedzenie starych kątów w Cordobie, Sevilla, Cadiz… Było wspaniale. Tak naprawdę w zeszłym roku po świętach żyliśmy tylko tym wyjazdem…I w tym roku brakowało mi czegoś… Chciałam na coś czekać. Marzy nam się jeszcze zwiedzenie Salamanki i Barcelony, ale niestety na razie nie stać nas na taki wyjazd jak w zeszłym roku. Ale wtedy przypomniałam sobie, że koleżanka zapraszała mnie do siebie do Londynu, gdzie studiuje. Londyn jest bliżej,łatwiej się tam dostać… Pomyślałam, że to dobry pomysł wyskoczyć na weekend. A z tymi butami też nie żartuję Byłam w Anglii dwa razy – jak miałam 16 i 18 lat. Mieszkałam tam w Hastings i Brighton, ale mieliśmy też wycieczkę do Londynu. I za każdym razem kupiłam sobie tam parę oryginalnych Martensów. Najwygodniejsze buty świata Moje granatowe Martensiki mają już prawie sześć lat, więc czas je wymienić A tak przy okazji, z Hiszpanii zawsze przywożę sobie papcie

Wczoraj dostałam od koleżanki z Londynu potwierdzenie,napisała, że na nas czeka. Pozostaje mi tylko bukować bilety. Dzisiaj pogadamyz Frankiem i zastanowimy się, czy zrobimy to przez Internet, czy przejedziemy się na Ławicę…