Pierwsze pranie – raport :)

Komisja w składzie:

- Mama Franka

- Tata Franka

- Babcia Franka

- Ciocia Franka

- Kuzynka Franka

- półroczna córeczka kuzynki Franka

- Brutus (pies Franka)

orzekła, że pralka marki Takiejitakiej, model Takiitaki pierze jak należy, wygląda przy tym przyzwoicie, zachowuje się nienagannie i mało hałaśliwie. Generalnie sprzęt został zatwierdzony i możemy cieszyć się czystymi ciuszkami. W gratisie dostałam regularne prasowanie Frankowych koszul i munduru (i zupełnie bez ironii piszę, że bardzo lubię prasować męskie koszule :))

Straty: margolkowe białe majtki i margolkowe czarne skarpetki.

Jak widzicie, komisja nam się trochę poszerzyła Zupełnie przez przypadek i niezapowiedzianie. Rodzice Franka przyjechali tak jak było umówione, a krótko potem zadzwoniła Ciocia, czy może przyjść z Kuzynką – mieszkają ulicę dalej. Okazało się, że akurat mieli w odwiedzinach Babcię i tym sposobem po raz pierwszy ilość osób mogliśmy się pobawić w gospodarzy. Dziwnie się trochę czułam, bo w przypadku spotkań rodzinnych z Frankowatymi, zawsze występowałam w roli gościa, ale dość szybko załapałam o co kaman i nawet spodobało mi się to robienie herbaty, donoszenie talerzyków i bawienie towarzystwa. Fajnie było, no :) 

Pralka sprawowała się dobrze. Naprawdę zaczęłam się cieszyć tym naszym pierwszym wspólnym sprzętem. I ku mojemu zdumieniu Franek cieszył się również i był w dobrym humorze. Wyobraźcie sobie, że nawet ze mną to pranie nastawiał – goście siedzieli w pokoju a my razem robiliśmy segregację jasne-ciemne-białe i wrzucaliśmy brudne ciuszki do nowiutkiej pralki. 

I kiedy z pokoju usłyszeliśmy pytanie „Co Wy tam tak długo robicie?” a my jednocześnie na dwa głosy odkrzyknęliśmy „Pranie!”, i kiedy wrzucaliśmy razem, ręka w rękę te brudne ubrania do bębna, tak sobie pomyślałam, że tak właśnie powinno być i w takich chwilach jest mi dobrze i wtedy niczego mi nie brakuje.

Człowiek to dziwny osobnik. Wystarczy, że mu pralkę przywiozą i że ma się z kim nią cieszyć i już się robi bananowy… (czyt. z bananem na twarzy ;))

Aaa, no i straty rzecz jasna. A więc tak: wchodzę ja do łazienki i w wannie widzę jakąś szmatę a obok niej coś w kształcie majtek. Tak! – moje białe (znaczy się już były szaro-rdzawe) figi. Wołam Franka i z buzią w podkówkę pokazuję mu palcem to coś. A on mi na to: no właśnie zastanawiałem się co to za gacie?

To nie mógł się zapytać najpierw? Zanim zaczął nimi myć podłogę, bo pomyślał, że to ścierka. Na jego usprawiedliwienie mogę powiedzieć, że majtki te chyba spadły mi jakiś już czas temu za pralkę i tak sobie tam leżały, kurząc się nieco. Do wczoraj sobie leżały, kiedy to zostały zdegradowane z funkcji ocieplacza pupy do wycieracza podłogi.

Ze skarpetkami historia była inna, nieco krótsza i bardziej oczywista Wieszając pranie zorientowałam się, że wieszam moją jedyną parę czarnych skarpetek. Przy czym z całą pewnością nie nosiłam tych skarpetek od czasu, kiedy porzuciłam kozaki na rzecz czółenek. Wniosek jest jeden: Franek, z rozmiarem buta 43/44 zdołał się jakimś cudem wcisnąć w moje skarpetki 36/37… Już nie mam czarnych skarpetek. Franek chyba też nie, bo lada chwila zrobią się dziury na palcach i piętach

Mimo wszystko – to był fajny dzień.

Kilka spraw.

Jest tyle spraw, o których chciałoby mi się napisać Tyle różnych tematów, tyle wątków do poruszenia. Tyle chęci i jakaś blokada. Tak więc w skrócie o wszystkim po troszku:

* jutro po południu zaczyna się już weekend uff, jak dobrze, Franek pracuje, więc jadę do Miasteczka; moja radość jest tym większa, że jadę pociągiem, co oznacza możliwość pogrążenia się w lekturze na cztery godziny w jedną i cztery w drugą stronę :); nie wspominam już nawet o oszczędnościach na paliwie

* przywożą nam dzisiaj pralkę; głupia Margolka, nie może się doczekać aż nie dorwie instrukcji w swoje łapki i nie nastawi pierwszego prania; z tej okazji (tak tak, z okazji przywiezienia nowej pralki :P) odwiedzają nas dzisiaj rodzice Franka i będziemy komisyjnie oceniać pracę nowego sprzętu AGD

* pamiętacie Kochanka Dziewicy? ahh, przez ostatnie kilka dni byłam wsiąknięta, że tak to określę, w inną powieść Philippy Gregory „Dziedzictwo”; uwielbiam książki, którymi niemal żyję, które powodują, że po ich odłożeniu, czuję się, jakbym znajdowała się w innej rzeczywistości; niestety 611 stron minęło i z żalem odłożyłam książkę; a dziś w internecie doczytałam, że książka ta ma jeszcze dwie kontynuacje, jupi! :), już się nie mogę doczekać; ale zanim udam się do biblioteki, przeczytam resztę z mojego stosiku lektur obowiązkowych a wysoki dość jest…

* w następny weekend szykujemy z Frankowatym pierwszą imprezę; parapetówkę niby, ale że mieszkanie nie nasze, będziemy się starać przekwalifikować ją na nasiadówkę pod tytułem „oblewanie pralki”, na chwilę obecną ma być (bez nas) czternaście osób. Łolaboga! Może nie wszyscy przyjdą (mam tylko nadzieję, że moje dziewczyny będą)

* a niedługo zdaje się wyruszymy na długo wyczekany urlopik do Zakopanego, dzisiaj ostatecznie okaże się ile dni urlopu dostanie Franek, ja się do niego dostosuję i śmigniemy; mam nadzieję, że funduszy nam wystarczy

* strasznie szybko mi ostatnio czas mija, ale tak mi się zdaje, że jeszcze nie na tyle szybko, żeby nam się jesień zrobiła, prawda? a pogoda w sierpniu jest już bardzo jesienna kurczę, nie podoba mi się to, co się dzieje – mega długa, bardzo zimna zima, prawie wcale wiosny, bo ciągle lało, i lato trwające – ile? miesiąc upałów i to by było na tyle chyba; ehhh, ja to bym chciała, żeby tak przez pół roku było 20-25 st, delikatne słoneczko, leciutki wietrzyk, mogłabym nawet z lata zrezygnować na rzecz tego

* nie wiem gdzie się podziała moja umiejętność jako takiego przelewania myśli na papier – a w zasadzie na ekran w tym wypadku i chociaż mam tyyyyle do napisania, siedzę i nie umiem; jakieś zaparcie piśmiennicze mam jakby ktoś tę moją umiejętność znalazł, to przekażcie jej, że czekam aż wróci