Pienińskie opowieści.

Najgorzej to sobie na blogowisku narobić zaległości Ledwo nadrobiłam jedne i cieszyłam się regularnością, to wyjechałam na urlop i znowu jestem do tyłu I kompletnie nie miałam kiedy zabrać się za urlopową notkę, ale nareszcie znalazłam chwilę czasu
Jak wspominałam ostatnio, wahaliśmy się, czy na pewno rezygnować z tegorocznego wyjazdu w Tatry na rzecz Pienin… Ostatecznie zdecydowaliśmy się właśnie na tę drugą opcję i chociaż za Tatrami i tak tęsknię, to na pewno nie żałujemy. Jak wszystko, jedne i drugie góry mają swoje lepsze i gorsze strony, czasami po prostu trzeba spróbować wszystkiego
Do Szczawnicy wyruszyliśmy w poniedziałek z samego rana. Na miejsce dotarliśmy po ponad pięciu godzinach (żadnych korków! :)), ale podróż nam obojgu minęła zaskakująco szybko. Od razu znaleźliśmy zaklepaną wcześniej kwaterę prywatną i rozgościliśmy się w niej. Przyznam, że byliśmy oboje bardzo zadowoleni, warunki były komfortowe a i do centrum nie było daleko. A z okna mieliśmy taki widok rano:

 

I taki wieczorem:
 

Pierwszego dnia wyruszyliśmy na rekonesans i uderzyło nas to, że w ogóle nie było turystów W Zakopanem to nie do pomyślenia – nawet we wrześniu wszędzie są tłumy a tutaj w pierwszej chwili było nam nieco dziwnie Jak się później okazało turyści byli – było ich widać na szlakach, czy w knajpkach, ale jednak Szczawnica nie ma typowego deptaku, więc pewnie się trochę bardziej rozeszli i pochowali. Z jednej strony bardzo nam się podobało, że było bardziej kameralnie, z drugiej brakowało nam trochę urlopowej atmosfery – ale chyba potrafimy się dostosować do każdych warunków, bo zarówno pustki jak i tłumy nam odpowiadają

Kolejnego dnia mieliśmy w planie spływ Dunajcem. Zależało nam na ładnej pogodzie, żeby nie zmarznąć i żebyśmy mogli delektować się widokami -  w przypadku brzydkiej pogody taki spływ nie był chyba by zbyt przyjemny… Jednak poranek był piękny – niebo było czyste, żadnej chmurki na horyzoncie..

 

I taka pogoda, utrzymała się do końca dnia, mogliśmy się cieszyć pełnią słońca aż do wieczora.
A tu widok z tratwy na Trzy Korony i… flisaka
 

A tu wyszło mi, całkiem przypadkiem, bo akurat odgarniałam włosy, zdjęcie idealne na blog
 

Sokolica :
 

Po spływie mieliśmy jeszcze przed sobą pół dnia, postanowiliśmy więc przejść się jeszcze grzbietami górskimi i podziwiać panoramę Szczawnicy:
 

I Tatr:
 
 
W środę zdobywaliśmy dwa, najbardziej znane, pienińskie szczyty: Trzy Korony i Sokolicę.
Podobno w sezonie kolejki na Trzy Korony są liczone w setkach metrów,  my nie musieliśmy czekać, a na szczycie razem z nami było tylko parę osób. Dzięki temu mogliśmy swobodnie cieszyć się widokami na Dunajec, Sokolicę, Jezioro Czorsztyńskie oraz Czerwony Klasztor:
 
 
 
 
Niestety, zdjęcia były robione w pełnym słońcu, więc jakoś pozostawia trochę do życzenia. Pięknie tam było i naprawdę nie mogłam się napatrzeć. Ale przed nami jeszcze ciąg dalszy trasy a do zdobycia Sokolica, na którą prowadził nieco trudniejszy już szlak. Ale ciekawe jest to, że chodzenie po Pieninach polega ciągle na wchodzeniu i schodzeniu W Tatrach jednak głównie trzeba piąć się w górę, tutaj człowiek się nawspina, a po chwili schodzi, tylko po to, żeby znowu się wspiąć

 
Jak w życiu Ale kiedy człowiek jest wytrwały, może liczyć na nagrodę – zdobyty szczyt i piękne widoki:
 

Tak, to prawda, że Pieniny jesienią są naprawdę piękne. A to jeszcze nie koniec…

No to jesteśmy.

Wygląda na to, że wróciliśmy już na dobre. Wczoraj przyjechaliśmy do Poznania, Franek jutro idzie do pracy, ja w poniedziałek. Nasz urlop niestety się skończył. Cóż, to było raczej do przewidzenia
Ale nie jest tak źle. Widocznie porządnie odpoczęliśmy skoro nie lamentujemy z powodu konieczności powrotu do pracy a zwyczajnie przyjmujemy to jako naturalną kolej rzeczy. Nie wracaliśmy wczoraj ze skwaszonymi minami, raczej cieszyliśmy się, że urlop nam się udał. Nawet się już rozpakowaliśmy, co jest do mnie niepodobne, bo nie znoszę tego robić i zdarza się, że moja nierozpakowana torba stoi jeszcze tydzień, czy dwa Ale Franek mnie zmobilizował i razem uporaliśmy się z tym jeszcze wczoraj wieczorem, zaraz po przyjeździe.

Dzisiaj natomiast dzień był od samego rana intensywny – obudziliśmy się przed ósmą, Franek zrobił śniadanie a ja się szybko zebrałam i pobiegłam na aerobik – pierwszy od ponad dwóch tygodni W czasie, gdy ćwiczyłam, Franuś wypucował lodówkę, bo nie zdążyliśmy tego zrobić przed wyjazdem, a ona aż się prosiła o umycie. Kiedy wróciłam posprzątaliśmy całą resztę mieszkania i pojechaliśmy na zakupy, żeby jutro na śniadanie nie mieć znowu do wyboru tylko jajek na miękko, jajecznicy, jajek na twardo albo sadzonych Załatwiliśmy też kilka zaległych spraw, takich jak odebranie listów poleconych z poczty, czy oddanie książek do biblioteki uniwersyteckiej (jak dobrze, że można było to załatwić w sobotę). I w zasadzie w ten sposób minął nam cały dzień. Dopiero późnym popołudniem odetchnęliśmy relaksując się w domu.
Narzekać nie możemy, wiadomo, że wszystko co dobre, szybko się kończy, więc nie ma co rozpaczać. Zawsze dziwię się, gdy słyszę, jak ludzie przeżywają powroty z urlopów – niemal ocierają się o depresję. Mnie co najwyżej dopadał syndrom przedszkolaka, ale to trochę co innego, bo nie chodzi ani o koniec urlopu, ani o powrót do pracy, a raczej o rozstanie z Miasteczkiem, a do tego to mi nawet urlopu nie trzeba W każdym razie, my z Frankiem staramy się zawsze wrócić przynajmniej dzień wcześniej, oswoić się z sytuacją i z myślą, że wracamy do pracy, spędzić jeszcze wspólnie resztę wolnego czasu w domu. I zawsze jakoś dajemy radę
Urlop udał nam się wspaniale. Relacja jeszcze na pewno będzie Mam już swój komputer z powrotem, więc mogę nadrabiać zaległości. Teraz tylko w skrócie napiszę, że sporo załatwiliśmy podczas pobytu w Miasteczku – oprócz sali załatwiliśmy już zespół, popytaliśmy też o fotografów, a przede wszystkim byliśmy już u księdza i zaklepaliśmy sobie termin w kościele. Najważniejsze więc już za nami Załatwiłam też sobie upoważnienie do głosowania w wyborach poza Miasteczkiem. Więc nasz urlop był również bardzo użyteczny
W zasadzie na zakończenie mogę tylko powiedzieć coś bardzo banalnego: czas szybko płynie…