Z frontu wirusowego.

Słowo daję, gdyby nie to, że nie mam czasu, żeby kombinować nad graficzną stroną nowego bloga na innym portalu, już by mnie tu nie było! To co wyprawia się od jakiegoś czasu na blogach onetowych jest po prostu żenujące. Portal sobie zwyczajnie kpi z blogowiczów oraz ich czytelników.

***

Ale do rzeczy – przestało być zabawnie. W zasadzie sobotnia poprawa stanu zdrowia Franka była chwilowa, bo kilka godzin później już miał z powrotem wysoką gorączkę. Całą niedzielę leżał bez życia z gorączką dochodzącą do 40 stopni. Ewidentnie grypa. Wszystkie objawy na to wskazują. Ja ani nikt z moich bliskich nigdy nie chorowaliśmy na grypę. Pierwszy raz widzę kogoś tak bardzo i tak długo chorego. Franek bardzo się męczy tą chorobą i jest coraz bardziej wycieńczony. I ja w zasadzie również. Weekend mocno mnie zmęczył. Niemal cały czas byłam na nogach i zajmowałam się chorym – przynosiłam mu lekarstwa, picie, ścieliłam łóżko, robiłam okłady, nacierałam plecy, obierałam mandarynki – bo tylko to chciał jeść… Wczoraj obudziłam się o piątej, żeby przed pracą jeszcze rosół zrobić – z nadzieją, że może chociaż taki bulion Franka trochę wzmocni, skoro nic innego nie je. Chwilami sama się zastanawiałam, skąd biorę na to siłę. Ale starałam się jak mogłam, żeby było mu jak najlepiej i jak najwygodniej. Chyba sama siebie zaskoczyłam, bo nie wiem, czy podejrzewałabym siebie o taką chęć zajmowania się chorym Frankiem. Zwłaszcza, że wkładałam w to całe serce i wiele rzeczy robiłam na wyrost – byleby było jeszcze lepiej, żeby szybciej wyzdrowiał.

Wczoraj rano gorączka nadal była wysoka, ale już po południu przez dłuższy czas utrzymywała się w okolicach 37,5-38. Franek wstał, sam koło siebie wszystko robił, a kiedy się rzuciłam z pomocą, powiedział: „kochanie, już się lepiej czuję, nie musisz mi już usługiwać” Mieliśmy nadzieję, że dziś będzie nareszcie pierwszy dzień bez gorączki, ale niestety – rano znowu powyżej 38

Wietrzę mieszkanie, garściami zjadam rutinoscorbin, piję mleko z miodem i czosnkiem… – wszystko z obawy przed zarażeniem. Strasznie się boję, że się rozchoruję. Chociaż i tak nieźle się trzymam jak na razie. To będzie test dla mojej odporności… Wczoraj wieczorem absolutnie nie czułam, żebym miała podwyższoną temperaturę, a termometr pokazał 37,6. Byłam w szoku i nie mam pojęcia, jak to możliwe. Na szczęście wzięłam na noc tabletkę i rano już było ok.

Czuję się dobrze poza tym, że jestem zwyczajnie zmęczona. Fizycznie, ale też psychicznie. Brakuje mi Franka Bo niby jest, ale tak, jakby go nie było. Nie mam nawet za bardzo jak z nim porozmawiać, bo jest na to zbyt słaby. Poza tym nie chcę mu zawracać głowy. Czasu razem też nie spędzamy – ani filmu nie obejrzymy, ani nie poczytamy… Nie mówiąc już o jakiejkolwiek grze. Oczywiście absolutnie nie mam o to żalu. Tylko tak mi trochę smutno i samotnie. Dziwne, gorzej to znoszę, niż kiedy Franka naprawdę nie ma – na przykład gdy pracuje… Wtedy jakoś samotność mi nie przeszkadza.

No dobra, to sobie trochę pomarudziłam Wybaczcie, gorsze dni za nami i może jeszcze kilka niezbyt dobrych w perspektywie, więc taki mam kaprys. Zwłaszcza, ze tę notkę piszę po raz kolejny po tym jak poprzednie mi się nie zapisały :/ 

Stękacz ;)

Od Dnia Kobiet mam w domu raczej dzień chorego… Oj, nie było żadnego świętowania w stylu – ja – kobieta w mój dzień tylko leżę i pachnę Oj nie, bo ledwo weszłam do domu po pracy i już musiałam Franka wpakować do łóżka i nafaszerować go witaminami i lekami przeciwgorączkowymi. A potem już tylko przynosiłam mu to, odnosiłam tamto, robiłam herbatę, kanapki, biegałam w tę i we w tę. I niestety tak jest do dziś. Wczoraj Franek od lekarza dostał zwolnienie aż do środy i leży w domu. Leży i zdycha. A żeby tak jeszcze po cichu zdychał. Ale gdzie tam. Otóż, mój przyszły mąż w ciągu ostatnich dwóch dni zamienił się w jakiegoś jęcząco-stękającego potworka Ze szczególnym wskazaniem na stękającego – i wcale nie chodzi o żadną przenośnię Słowo daję, zwariuję z nim jak mu to stękanie nie minie

Jakże inny klimat ma ten dzień dzisiejszy od soboty w zeszłym tygodniu. Również spędzamy go razem – można powiedzieć, że dostaliśmy wspólnie spędzony weekend w gratisie, ale wcale się z tego specjalnie nie cieszę. Przede wszystkim, wolałabym, żeby Franek nie chorował Żadna to przyjemność dla mnie patrzeć, jak się męczy. A poza tym, już się oswoiłam z myślą, że rano jestem sama, Franek miał wrócić o 14 i miałam wszystko zaplanowane A tu klops, z takim chorym facetem nie da rady nic zrobić. Naprawdę fatalnie się czuje, to już trzeci dzień, a zamiast lepiej, jest tylko gorzej. Dzisiaj to już przez pół dnia tylko leżał i spał. No i marudził, rzecz jasna Jeść nie chciał. Syrop niedobry. Herbata gorąca. Zimno. Gorąco. Głośno. I jeszcze w dodatku stół miał czelność stać nie tam gdzie trzeba i siniaka Frankowi nabił. Niedobry stół.
Oj wyrodna ze mnie narzeczona, bo się ośmielę teraz na publicznym blogu na chorego faceta narzekać A właśnie, że tak, pozwolę sobie ponarzekać – ale nie na Franka, bo przecież to nie jego wina, że chory Zmęczona jestem po prostu Franuś mi na co dzień dużo pomaga, a tak wszystko jest na mojej głowie i jeszcze opieka nad pacjentem dochodzi. Ale radzę sobie jakoś. Tylko żal mi tego stękacza. Widzę, że się bardzo źle czuje, więc staram się jak mogę umilić mu te chwile. I absolutnie nie miałabym serca powiedzieć mu, żeby wstał i sobie tę herbatę sam zrobił. Ba! Nawet bym mu na to nie pozwoliła, choćby się uparł. Tak, jak nie pozwoliłam mu wyjść dziś do apteki (chociaż nie znoszę, po prostu nie znoszę chodzić do sklepu, zakupy zawsze robię tylko „po drodze”, ale się poświęciłam :P) No ale nie będę przecież ściemniać, że to dla mnie czysta przyjemność tak cały dzień biegać i że mogłabym tak usługiwać Frankowi całe życie Zdecydowanie wolę, kiedy spędzamy wspólny czas w inny sposób Co nie zmienia faktu, że gdyby trzeba było… Obyśmy jednak oboje zdrowi byli i w potworki się nie zmieniali
Na szczęście teraz temperatura spadła już Frankowi w okolice 38 stopni i stał się całkiem znośny Nawet przydreptał do mnie i zaczął oglądać telewizję. I zjadł! Nawet nie przeszkadza mi, że najpierw miał ochotę na zupę, potem na kanapkę a w końcu kisiel jeszcze musiałam mu robić Cieszę się, że nareszcie coś zjadł i że zniknął stękacz a wrócił mój kochany Franuś. I wiecie co przed chwilą powiedział? Jest ze mnie dumny, że jestem dla niego taka dobra, kiedy on jest chory Znaczy się, że chyba tylko mi się wydaje, że taka wyrodna jestem
Ważne, że mój Franek wrócił! Mówi, śmieje się, rusza, żartuje a nawet podśpiewuje! A nie tylko leży i stęka Mam nadzieję, że kryzys minął