Obecna :)

No cóż, przyznaję się, że w tym tygodniu zaniedbałam trochę świat blogowy Starałam się codziennie do Was zaglądać, ale ostatnio gorzej mi to szło. No, ale przecież tydzień jeszcze się nie skończył, ledwo połowa minęła, więc zdążę jeszcze wszystko nadrobić.
A co robiłam jak nie siedziałam z nosem w laptopie? Ano intensywnie załatwiałam różne sprawy. Zdążyłam zapisać się na aqua aerobik, popytać o kursy z hiszpańskiego, rozwiązać test diagnostyczny, umówić się na rozmowę z lektorem i załatwić przegląd techniczny samochodu, bo mi się dowód rejestracyjny zdeaktualizował.
A poza tym przez te trzy dni mój dzień wyglądał dokładnie tak samo. Wstawałam przed siódmą, pracowałam, wracałam z roboty, załatwiałam różne sprawy. Po przyjściu do domu jadłam obiad i czekałam aż mi się sadełko zawiąże czytając książkę A koło osiemnastej wychodziłyśmy z Dorotą na długi spacer wzdłuż Warty, wracałyśmy na „Na Wspólnej” i W-11. A potem na przykład You can dance i piwko Może i nic specjalnego, ale podobają mi się takie dni. Lubię spacery i takie odmóżdżanie się przed telewizorem. Ale jutro Dorota wyjeżdża do domu i nie przyjedzie aż do rozpoczęcia roku akademickiego. No trudno.
Może trochę Franka brakuje w tym opowiadaniu, ale tak się składa, ze nie widziałam się z nim od poniedziałku. Jak jest Dorota, to nie śpi u mnie. We wtorek poszedł do babci, wczoraj był w pracy a potem mieli jakąś imprezę pracowniczą, dzisiaj ja wróciłam z roboty a on poszedł na nockę, więc nie było okazji, żeby się zobaczyć. Ale we wtorek jak do mnie zadzwonił, to tak się trochę nie dogadaliśmy i trochę nerwowo między nami się znowu zrobiło. Więc może i dobrze, że się rzadziej widzieliśmy. Ale dzwonił dzisiaj parę razy i chyba dojdziemy do porozumienia.
Wiem, często się kłócimy ostatnio… Ale tak naprawdę cały czas o to samo. A przede wszystkim mamy takie same charaktery – jesteśmy strasznie impulsywni. Mieszanka wybuchowa…
No ciekawe czy jutro dojdziemy do porozumienia. Pozdrawiam wszystkich!

1 września

1 września, koniec wakacji. Tak mi się przez dwanaście lat kojarzył ten dzień. Różne miałam odczucia tego dnia, ale w jakąś szczególną depresję nie popadałam nigdy. Wiadomo, że trochę szkoda było tego wolnego czasu i lata, ale z drugiej strony, wiedziałam, że jest to okazja, żeby spotkać się ze znajomymi ze szkoły. A poza tym przez większość czasu lubiłam szkołę. Byłam dobrą uczennicą i raczej pilną. Więc byłam też trochę podekscytowana perspektywą nowego początku. Miałam nowe postanowienia, że będę się uczyć systematycznie od samego początku, że będę miała ładne zeszyty, podkreślone tematy i wpisane wszystkie daty. Jeśli chodzi o postanowienie pierwsze – raczej mi się to udawało. Gorzej było z tematami i datami Ale i tak muszę powiedzieć, że szło mi to całkiem nieźle. Dlatego jak przychodził kolejny 1 września, nie byłam zniechęcona zeszłoroczną porażką, ale raczej zmotywowana sukcesem i wymyślałam kolejne postanowienia. Ten dzień zawsze był końcem i początkiem jakiegoś nowego etapu w moim życiu. Jak teraz coś wspominam, to zawsze odnoszę to w czasie to tego, w której klasie akurat byłam. Aż zdałam maturę i 1 września 2004 kojarzy mi się z przedłużonymi wakacjami Większość ludzi w moim mieście zaczynała szkołę, łącznie z moją siostrą a ja mogłam zostawać w łóżku pogrążona w błogim śnie. Mój pies też się szybko w tym połapał i od razu po rannym spacerze przychodził do mnie i ładował mi się do łóżka i tak razem spaliśmy sobie do dziesiątej Potem wychodziliśmy na spacer na działkę i tam spędzaliśmy kilka godzin, ja czytając książkę, a Roki przyglądając się przechodzącym nieopodal ludziom Tak mi się właśnie kojarzy tamten wrzesień. Najlepszy wrzesień w moim życiu Rok później we wrześniu miałam już praktyki. I tak naprawdę wtedy pożegnałam się z wakacjami. Bo to były ostatnie moje prawdziwe wakacje. Chociaż jeszcze o tym nie wiedziałam. Rok później pracowałam przez całe lato, a we wrześniu przyszedł czas na przygotowywanie się na podróż do Hiszpanii. Ostatnie formalności, umowy, wyprowadzka z mieszkania, pożegnanie z Frankiem. I wyjazd.

I w końcu wrzesień ubiegłego roku, kiedy to zaczęłam już na dobre pracować. Nie jak dotychczas popołudniami, ale normalnie w systemie ośmio- (lub więcej:) -godzinnym.

Dzisiaj znowu mamy 1 września i nie szykuje się tym razem żadna rewolucja ani zmiana w moim życiu. Wygląda na to, ze wszystko będzie po staremu. A jednak i tak, jak za dawnych czasów, czuję takie lekkie podekscytowanie. Wrzesień kojarzy mi się również z początkiem jesieni, a lubię wczesną jesień. Oczywiście taką słoneczną. Może być nawet chłodna, byleby nie padało. W sobotę, kiedy wybrałam się na ten spacer już czułam tą jesień w powietrzu. Nawet nie chodziło o pogodę, ale po prostu czułam w powietrzu tę unoszącą się świadomość wszystkich ludzi, że oto mamy koniec lata. Być może się mylę, ale chyba wiele osób jakoś to odczuwa. Nawet kiedy już od dawna pracują i nie mają wakacji w pełnym tego słowa znaczeniu. Ale mają dzieci w wieku szkolnym, znajomych, widzą na ulicach poubierane na galowo dzieci i młodzież. Jednak chyba coś w tym jest, że nadchodzi taki… hehe syndrom pierwszego września. Może nie każdy to czuję, ale myślę, że sporo osób.

Dla mnie jest to jednak miły dzień. A poza tym jakby nie było, to jednak mam jeszcze wakacje, bo studia zaczynam dopiero w październiku

A tak na koniec… Cieszę się, że nie urodziłam się sześćdziesiąt lat wcześniej i 1 września kojarzy mi się z samymi miłymi rzeczami, jak spotkania ze znajomymi, czystym dziennikiem, początkiem jesieni i dźwiękiem dzwonka szkolnego a nie syreny alarmowej zwiastującej początek wojny…