Krótka relacja

Wyjechaliśmy zgodnie z planem. To jest o piątej. Podróż przebiegła sprawnie i bez większych problemów. Tylko pogoda nas niepokoiła, bo robiło się coraz bardziej ponuro i coraz bardziej padało. Kiedy dojechaliśmy na miejsce trochę się poprawiło, ale było po prostu zimno. Jestem prawdziwym zmarźluchem jakich mało. Wyobraźcie sobie, połowa lipca a ja miałam na sobie: podkoszulkę, koszulkę z długim rękawem, sweterek, bluzę i kurtkę. Nie żartuję. Naprawdę tak byłam ubrana. Pojechaliśmy z Grajkami – kolegą Franka i jego dziewczyną, którzy mają przyczepę kempingową i tam spaliśmy. Poza tym byli jeszcze znajomi Grajków – małżeństwo po trzydziestce z dwójką dorastających córek. Dość szybko okazało się, że oni mają nieco inną koncepcję na spędzanie urlopu niż my, ale o tym może innym razem. W każdym razie po obiedzie Grajki i Rodzinka poszli spać, a my na spacer brzegiem morza. Pokusiliśmy się nawet na pomoczenie nóżek w lodowatej wodzie:) Słońce zaczęło świecić, więc zrobiło się całkiem przyjemnie. Rozebrałam się aż do sweterka Doszliśmy aż do następnej miejscowości, spacer trwał trzy godziny. Po powrocie właściwie już tylko się wykąpaliśmy, co w polowych warunkach zajmuje trochę więcej czasu niż normalnie, i szybko zasnęliśmy. Niedziela powitała nas pięknym słoneczkiem i błękitnym niebem. Mieliśmy nadzieję na jakieś opalanie, ale niestety koło południa słoneczko zawiodło. Pozostało nam tylko iść na kolejny spacer, tym razem w drugą stronę Wreszcie w poniedziałek mogliśmy się trochę powygrzewać. Przedwczesna to jednak była radość, bo już kolejnego dnia niebo zachmurzyło się już po dziesiątej:( Ale uparliśmy się z Frankiem, wzięliśmy leżaki, parasol i poszliśmy na plażę. Takie oto gniazdko sobie uwiliśmy:)

  

Po pół godzinie zaczęło padać. Nie zraziliśmy się. Siedzieliśmy i rozmawialiśmy. Przykryliśmy się kocem i było całkiem przyjemnie. Plaża opustoszała. Zostaliśmy sami. Od czasu do czasu przechodzili tylko jacyś spacerowicze i dziwnie się na nas patrzyli

 
Później przestało padać. Franek poszedł się wykąpać w morzu a potem zajął się budowaniem czegoś z piasku. Ja natomiast pogrążyłam się w lekturze.
 
 
Siedzieliśmy tak cztery godziny. Aż w końcu po piętnastej wyszło słoneczko. Nasza cierpliwość została wynagrodzona Już po godzinie plaża wyglądała tak:
 
A nasze legowisko tak:
 
Miła odmiana co? Wieczorem natomiast poszliśmy na romantyczny spacer. Bo jak można być nad morzem i nie zaliczyć zachodu słońca?
 
 

cdn…

Dzień po.

Już nie mieszkam z magistrem od fikołków. Mieszkam z przyszłym doktorem od fikołków Dorotka dostała się na studia doktoranckie:) Niestety z tym doktorem długo nie pomieszkam, bo nadszedł ten smutny dzień naszego rozstania:( W przyszłym tygodniu wyprowadza się. Znalazła wreszcie mieszkanie. Plus jest taki, że będzie teraz mieszkać  dwa bloki dalej:) Drugi plus – będę miała więcej miejsca na półkach, reszta to minusy No ale trzeba szukać pozytywów w sytuacjach, na które i tak nic nie poradzimy.
Ale wczoraj miałyśmy wielki dzień. A właściwie wielki wieczór. Zaczęło się od obcowania z Panem Sobieskim Zasiedział się u nas trochę i na imprezę wyszłyśmy w iście hiszpańskim stylu – dopiero o pierwszej. Ale czas został przez nas dobrze wykorzystany. Zebrało nam się na zwierzenia. I wyznałyśmy sobie przyjaźń. Pewnie pamiętacie mój post na ten temat, kiedy pisałam, że nie wierzę w przyjaźń. I może nadal nie wierzę, ale gdybym miała uwierzyć, to Dorota jest osobą, którą mogłabym uznać za przyjaciółkę. Nie wiem, może niedobrze wyszło, bo nadal twierdzę, że jak się czasami coś powie na głos, to czar pryska. I boję się, że tak będzie w tym przypadku, ale z drugiej strony chyba potrzebowałyśmy takiej rozmowy. Ostatnio kiedy poszłyśmy razem na imprezę, Franek nie spał całą noc i czekał aż wrócimy. Tym razem też nie spał. Tyle, że postanowił mieć mnie na oku… Zabrał kolegę i poszli z nami. Nie powiem, nie byłam do końca zadowolona z tego obrotu sprawy, bo bałam się, że za bardzo będzie mnie kontrolował. Ale potem pomyślałam sobie, że nie robię przecież nic złego, więc niech i nawet kontroluje. A przynajmniej mogłyśmy bez obaw zostawić swoje żakiety, bo kiedy szalałyśmy na parkiecie chłopaki ich pilnowali Bawiłam się świetnie. Rzadko chodzę na imprezy, ale jak już idę to bawię się na całego. Nawet pasowało mi, że Franek pojawiał się znikąd w każdym momencie, kiedy jakiś facet za bardzo starał się do mnie zbliżyć, bo poszłam potańczyć a nie na polowanie:) A tak przynajmniej wszyscy się szybko zorientowali, że „te panie są z ochroną” Wyobraźcie sobie, że nawet się pytali, czy mogą z nami zatańczyć:) Dla Franka byłam dość okrutna. Szedł dzisiaj do pracy na 10 i koło czwartej zaczął się denerwować, że nie chcemy wracać. Nawet chciał mnie zaszantażować:) „Albo wracamy albo wracam sam” Powiedziałam, żeby wracał… Wiem, może trochę przesadziłam, ale ja naprawdę poszłam się pobawić i miałam zamiar korzystać z chwili. Nie kazałam mu przychodzić, więc nie kazałam też zostać. Ale i tak został. Ostatecznie do łóżka kładłam się o 5:48.
Tego potrzebowałam Co prawda dzisiaj nie czuję się najlepiej, ale było warto. Lubię jak mi od czasu do czasu alkohol zaszumi w głowie. A zaszumiał wczoraj porządnie:) Nawet nie pamiętałam, że obudziłam się przed ósmą i wysłałam do Franka serię smsów:
„Kocham Cię Franuś”
„Jak mnie nie kochasz, to mi napisz”
„A jak mnie nie kochasz to też mi napisz”
„Nranuus:)” (to chyba miał być Franuś hehe)

No to już wiecie, Margolka czasem lubi się zabawić
Ps. Wybaczcie nieskładną relację, ale pisanie na kacu mi nie służy