Po polskiemu

Jestem zniesmaczona :/ Na tyle, że aż TO musi się stać tematem mojej notki Ja już się całkiem poważnie zastanawiam nad zawieszeniem mojej pisaniny. Powód? W ciągu ostatniego miesiąca zrobiłam 3 – słownie: trzy – błędy ortograficzne!!! Jest to dla mnie ogromna plama na honorze i wprost nie mogę zrozumieć jak do tego doszło. Kiedy piszę ręcznie, byków nie sadzę, rączka wyćwiczona i panuje nad wszelkimi zamknięciami, kropkami, kreskami i ogonkami, natomiast tutaj?

Ja, która uczulona jestem na błędy do tego stopnia, że skreślałam z miejsca chłopaka, który mi się bardzo podobał, tylko dlatego, że zrobił błędy w smsie,

która nie mogę powstrzymać się, żeby kogoś nie poprawić, bo nie bardzo wypada (na przykład kiedy starsza <nieomylna:)> osoba, której należy się bezwzględny szacunek mówi „poszłem” lub „fakt autentyczny”,

która jako jedyna w grupie translacyjnej wiedziałam co to jest pleonazm,

która nie wierzę w absolutnie żadne „DYS-”,

która pamiętam, ze ostatni błąd popełniłam na dyktandzie w roku 2000, gdzie napisałam „książe” zamiast „książę”

zrobiłam błędy! I to jakie!

Pewnie, że zdarza mi się napisać „nie” z imiesłowem przymiotnikowym źle, bo w końcu nie jestem pewna, czy jest to w znaczeniu czasownika, czy przymiotnika. Zdarzają mi się też błędy interpunkcyjne. Zawaham się również zanim napiszę „można by” Ale to co ostatnio wyszło spod moich palców? Napisałam „zdarzać” zamiast „zdążać”; „karze” zamiast „każe”  no i wreszcie ostatnio „po kontach” zamiast „po kątach”. W pierwszej chwili tych błędów nie zauważyłam, nie podkreślił mi ich też edytor tekstu. No bo przecież każdy z tych wyrazów istnieje – i coś się zdarza, i kogoś pokarze (czymś na przykład) no i po kontach też można pobiegać. Tyle, że nie w tym kontekście :// 

Biję się w piersi. Jedyne wytłumaczenie jakie potrafię znaleźć dla tego niewybaczalnego zamachu na naszą mowę polską jest takie, żem jest niewyobrażalnie roztrzepana. Jak jajecznica wręcz. I napisałam te wyrazy w ten właśnie sposób odruchowo – z pamięci klikając na klawisze i nie czytając kontekstu. Coś strasznego. Już się boję ile błENdUw zrobiłam w tej notce :/

A więc teraz prośba. Jak zobaczycie znowu jakiś błąd popełniony przeze mnie gdziekolwiek, apeluję o zwrócenie mi na niego uwagi. Jest w blogowisku kilka strażniczek mowy polskiej podobnych do mnie, więc wierzę, iż nie omieszkają mi takiego błędu wskazać :)) Z tym, że jak znowu zrobię jakiegoś byka to nie wiem, czy nie pójdę się gdzieś zapaść, tudzież zakopać i pisać przestanę skorom tego niegodna.

No dobra, a korzystając z okazji, że już przy ortograficznym temacie jesteśmy, chciałam zaapelować Moje Kochane Ludziki do Was Otóż są takie błędy, które nagminnie można spotkać na blogach i nie tylko. Więc może jeśli dziś na te trzy rzeczy zwrócę uwagę , to ktoś zapamięta, że:

- Rozumieć w pierwszej osobie liczby pojedynczej można tylko i wyłącznie bez ogonka Czyli nie: „*rozumię” lecz „rozumiem”

- Jeśli idziemy to zawsze stąd a nie „*z tąd” a już broń Boże „*stond”

-No i wreszcie coś, na co jestem uczulona. Ludziki Drogie, perfumy są jak drzwi Tak zwane plurale tantumhttps://pl.wikipedia.org/wiki/Plurale_tantum. Czy ktoś z Was słyszał, że tam jest jeden drzew? Nie! Tylko jedne drzwi prawda? No to skąd Wam się bierze jeden perfum, czy jedna perfuma?

Amen.

Święta nieco inaczej…

Ochhh, uwielbiam ten świąteczny czas. Choć przyznam, że zawsze podczas kolacji wigilijnej mam ochotę zatrzymać czas. Co roku jest tak samo. Ciepło, przyjemnie i wesoło. A przede wszystkim rodzinnie. Tylko raz było inaczej…
Trzy lata temu, kiedy byłam w Hiszpanii, nie bardzo miałam możliwość wrócić na święta do Polski. Początkowo opcja spędzenia Bożego Narodzenia za granicą wydawała mi się zupełnie nie do pomyślenia. Ale potem rozsądek wziął górę nad emocjami i pogodziłam się z tym… Okazało się, że dwie moje koleżanki, które przebywały w Ciudad Real – jakieś 150 km od Cordoby – również nie wracały na święta do Polski. Postanowiłam spędzić Wigilię z nimi. I wiecie co? Mimo, że tęskniłam za domem, było całkiem przyjemnie. Do dzisiaj wspominamy miło tamte święta – było tradycyjnie (na tyle, na ile pozwalała nam Hiszpania ;)), wesoło i naprawdę potrafiłyśmy stworzyć rodzinną atmosferę.
Zaczęło się ciekawie, kiedy o mało nie przesiadłam się do złego autobusu Specjalnie dla mnie zatrzymano autobus jadący w kierunku Ciudad Real Potem było jeszcze ciekawiej, kiedy wysiadłam na dworcu autobusowym, gdzie miała czekać na mnie koleżanka. Nie doczekałam się jej… Ani ona mnie… czekając na dworcu kolejowym Błogosławmy telefony komórkowe, bo nie wiem co bym zrobiła
Ale potem było już raczej bezproblemowo. Mama krótko przed świętami przysłała mi paczkę, w której oprócz prezentów były między innymi suszone grzyby i kiszona kapusta :)) Mogłyśmy więc przyrządzić sobie chociaż część wigilijnych potraw. Na przykład zupę grzybową:

 
W hiszpańskim supermarkecie udało nam się dopaść „remolachas”, czyli coś jakby buraki, więc wyszło nam nawet coś jakby barszcz…:
 
…z uszkami :)]
 
Były oczywiście również pierogi z kapustą i grzybami
 
W końcu mogłyśmy zasiąść do wieczerzy :)) No same powiedzcie, nastrój trochę był
 
A po kolacji każda z nas zajęła swój kąt w pokoju, dopadła swojego laptopa i połączyłyśmy się z Polską…
 
Nie ma to jak święta w domu. Ale tamto Boże Narodzenie również miało swój urok. Bałam się, że totalnie się zdołujemy i będziemy ryczeć po kątach. A okazało się, że potrafiłyśmy stworzyć taką rodzinną, ciepłą atmosferę. Za domem nadal tęskniłyśmy, ale tu pomogła nam technologia i Skype:) No i oczywiście własne towarzystwo, no bo same powiedzcie, czy wyglądałyśmy na smutne? ;))
 
ZDJĘCIE BYŁO I SIĘ ZMYŁO
 
Ps. I uwielbiam tę hiszpańską „kolędę”: klik