Rzeczywistość.

Powoli nadrabiam już zaległości. Wszystkie:) W komentowaniu, w czytaniu a przede wszystkim w pracy. Chłopaki się spisali i, że się tak wyrażę, burdelu mi nie zostawili Jako że jestem jedyna „biurowa”zastępstwo za mnie zawsze muszą pełnić kierownicy restauracji, zostawiłam im przed wyjazdem wytyczne i dziś niniejszym publicznie ich chwalę, bo bardzo mi robotę ułatwili Zanim jeszcze wrócę do wspomnień urlopowych, trochę o rzeczywistości, nie takiej wcale szarej.

Bo okazało się, że powrót jest całkiem bezbolesny… Myślałam, ze będzie gorzej. Pomógł mi trochę Franek. Pamiętacie jak kiedyś, kiedyś zrobił mi niespodziankę i przyjechał do Miasteczka? Kto nie pamięta, niech przeczyta tu. Nic dwa razy się nie zdarza. A jednak Kiedy jeszcze nie znaliśmy jego majowego grafiku, myślałam, że przyjedzie do mnie na końcówkę Majówki. Ale okazało się, ze choć poniedziałek ma wolny, w niedzielę pracuje do północy. Zastanawialiśmy się, czy ma przyjechać mimo wszystko, ale stwierdziliśmy, że będzie zbyt zmęczony, żeby prowadzić samochód, no i że się kompletnie nie opłaca, bo przecież taka podróż to całe tankowanie. No i po10tej patrzę na telefon (jak zwykle ściszony – jak jestem w Miasteczku to zupełnie zapominam o tym urządzeniu :)) a tam pięć połączeń od Franka. Myślę Se– musi być co pilnego, bo on nigdy tak nie wydzwania. Oddzwaniam a tu Franek biedny w Przymiasteczku (bo pociągi z Poznania zawsze do Przymiasteczka jadą i potem trzeba sobie już z reguły do Miasteczka transport organizować albo czekać długo na pociąg) i nie bardzo wie co zrobić. Postanowił przyjechać po mnie choćby tym pociągiem, ale nie wpadł na to, że znowu nie będę odbierać Na szczęście pomyślał chwilę i postanowił iść do mojego dziadka (dobrze, ze pamiętał:) i stamtąd się ze mną kontaktować. Pojechałam po niego samochodem rodziców, a on się przynajmniej jeszcze na dziadkową jajecznicę załapał Nie powiem, niespodzianka znowu się udała Dzięki temu w popołudniowym pociągu do Poznania miałam towarzystwo Frankowe Chyba się za mną musiał stęsknić, że mu się przyjechać chciało.

Myślałam, że boleśnie będzie jeszcze winnej kwestii. Otóż ja – ranny ptaszek nauczyłam się ostatnio długo spać!Dziewczyny kładły się późno, długo gadałyśmy, a potem one spały, więc ja z nimi, a zresztą w Irlandii później się robi jasno, więc to też miało znaczenie.No i wstawałam dopiero przed dziewiątą (raz nawet do jedenastej spałam!) i bałam się, co to będzie jak znów będę musiała we wtorek przed szóstą wstać.Okazało się, że chyba się wyspałam na zapas gdyż położywszy się o 22 a zasnąwszy o 23 obudziłam się, uwaga, uwaga o 3:30! Myślałam, że jeszcze zasnę,ale poddałam się o 4:30, wstałam i czytałam sobie książkę I wcale nie byłam wczoraj wykończona Kurczę, ja to bym tak zawsze chciała, przynajmniej jeszcze sobie rano coś przyjemnego zrobię. Ale dzisiaj już było trochę trudniej ze wstawaniem, choć i tak się obudziłam bez budzika,więc jest git

No i generalnie jest git, bo jestem wypoczęta, zadowolona i pełna energii. Aa i jeszcze pogoda jest ładna u mnie i muszę to nadmienić, gdyż wszyscy mówią, ze jest brzydka No to się pochwalę,ze w Poznaniu jest zimno trochę, ale słonecznie. I jeszcze niedługo tu wrócę, ale na razie muszę zjeść gołąbka, bo jeszcze mi odleci i co ja biedna pocznę?

Śladami Margolki.

Dzisiaj zapraszam Was na wycieczkę po Irlandii Zdjęć zrobiłam mnóstwo i trochę czasu zajęło mi, żeby spośród nich wybrać takie, które najlepiej streszczą to, co robiłam przez pięć dni mojego pobytu na Zielonej Wyspie. Z wiadomych względów, oszczędzę Wam widoku mojej buźki
Czy to już uzależnienie? Zaraz po przybyciu na miejsce musiałam sprawdzić co w necie piszczy. Ale za to potem prawie nie włączałam kompa, do samego końca.  ZDJĘCIE BYŁO I SIĘ ZMYŁO
W poniedziałek wybrałyśmy się na wycieczkę do Galway, oddalonego około dwie godziny drogi autobusem od Limerick. Piękne miasto. W dodatku pogoda była wprost wymarzona, więc zdjęcia wyszły piękne. Uwielbiam takie kolory

KTO NIE WIDZIAŁ, TEN TRĄBA

Podobno jakaś ważna ściana Ale wybaczcie moją niewiedzę. Po prostu tym razem pojechałam bardziej w odwiedziny niż na zwiedzanie
A PAN DOKTOR BYŁ PIJANY I PRZYKLEIŁ SIĘ DO ŚCIANY:P
Urzekł mnie ten domek:
 
Atlantyk:

Wiedziałyście, że w Irlandii też są palmy?
TRZEBA POJECHAĆ I ZOBACZYĆ

A to już Limerick:

MOŻE NASTĘPNYM RAZEM?
Trochę Gotyku:

Znajdź Margolkę

A może koło ratunkowe? :))


Polaków było tam mnóstwo. Mam wrażenie, że więcej niż w Poznaniu na ulicy w okolicy akademików Niemal na każdej ulicy taki widok:

Zobaczcie jaki parasol miała moja koleżanka! Co za kolory! Nosz prawdziwie margolkowy! Gdyby nie to, że nie zmieściłby mi się do bagażu podręcznego, już by go nie miała Nie mogłam się powstrzymać, żeby sobie chociaż zdjęcia nie zrobić:

TO ZDJĘCIE JESZCZE KIEDYŚ MUSI TU WRÓCIĆ
A tu już kolory natury. No czyż nie pięknie?

Od zawsze lubiłam włazić tam, gdzie nie wolno
ŻAL TEGO ZDJĘCIA
Margolka w wersji „umcyk-umcyk”

 DOSYĆ TEGO DOBREGO
A tu po kilku piwach
 
 NIC GODNEGO UWAGI
Czasami jednak trzeba się przespać. To była moja norka
  
Gwoli wyjaśnienia: łózko po prawej jest zajęte Tylko koleżanka się dobrze „zakokoniła” Właścicielka lewego robi zdjęcie. Moje legowisko było wyborne – spałam jak suseł, aa, i tam był materac

Lojalnie uprzedzam, że za jakiś czas większość z tych zdjęć zniknie