Nostalgicznie.

Właściwie ta notka powinna pojawić się w poniedziałek, ale ponieważ nie miałam czasu, nostalgicznie będzie dzisiaj. W poniedziałek w okolicach godziny dwudziestej po raz ostatni zamknęłam drzwi mojego pierwszego i jedynego studenckiego mieszkania. Mieszkałam już u rodziców, w czasach liceum mieszkałam z dziadkiem i wujkiem, przez jakiś czas mieszkałam w Hiszpanii. Za każdym razem nadchodził moment, kiedy musiałam się wyprowadzić. Nigdy nie było mi tak żal jak tym razem. W przypadku mieszkań rodziców i dziadka, wiedziałam, że nie żegnam się z tymi miejscami na zawsze – owszem, kończyłam pewien etap w moim życiu, wywoziłam swoje rzeczy i wiedziałam, że to co było, już nie wróci, ale wiedziałam, że nie opuszczam tych miejsc na zawsze. Nadal spędzam tam wolne dni i święta. W przypadku mieszkania hiszpańskiego szkoda mi nie było, bo lokum było fatalne, a do tego mieszkałam tam krótko, nie zdążyłam się przywiązać.
Tu mieszkałam od kiedy przyjechałam do Poznania. To było trzecie mieszkanie, które oglądałyśmy z Dorotą i od razu się zdecydowałyśmy. Mieszkałam tam sześć lat. Miałam tam tylko pokój, i to przez pięć lat w zasadzie pół Ale co tu dużo mówić – to był mój dom, tak się tam czułam. Chyba pokochałam to miejsce.
Zazdroszczę trochę osobom, które, zwłaszcza w okresie studenckim, zmieniały miejsce zamieszkania przynajmniej raz na dwa lata – nie przywiązywały się tak. Mnie było ciężko opuścić tamte cztery ściany… Cóż, za zamkniętymi drzwiami zostawiłam sześć lat mojego życia – jak na razie był to najlepszy okres jaki przeżyłam. Wynosząc butelki po piwie wspominałam nasze imprezy (niezbyt częste, ale jakże intensywne ;)), pakując słowniki i książki przypomniałam sobie ile łez wylałam nad nimi – zwłaszcza przed egzaminami. Ścierając blat w kuchni myślałam o tym, jak siadałam na nim i się uczyłam, kiedy już w pokoju nic do głowy mi nie wchodziło. Każdy kąt wiązał się z jakimś wspomnieniem. Nawet podłoga – a konkretnie panele, pod które wpadł mi kiedyś pierścionek. Być może przy okazji jakiegoś remontu ktoś go kiedyś znajdzie… Ale pierścionek nie opowie żadnej z historii, które pamiętam, a szkoda
Wszyscy, którzy oglądali nasze nowe mieszkanie zgodnie twierdzą, że jest ładniejsze i bardziej funkcjonalne. Ja tego jeszcze nie widzę – nie jestem obiektywna. To znaczy widzę, że jest ładniejsze, ale tamto było ładniejsze… wewnętrznie Miało duszę, tam była część mnie, tamto podobało mi się bardziej, bo traktowałam je bardziej emocjonalnie. Cóż , już tam nie wrócę. Spojrzałam po raz ostatni na puste ściany i zamknęłam za sobą drzwi.
Jestem pewna, że tamto miejsce będzie śniło mi się po nocach jeszcze długo. Kurka wodna, czy Wy wiecie jak ja tęsknię za moim skrzypiącym łóżkiem?

Krótkie wyjasnienie.

Nasze kłótnie to chyba na osobną notkę zasługują Teraz to już sama nie wiem,  czy to było istotne, czy nie. Ale naprawdę się wkurzyłam i uważam, że miałam do tego prawo. Nie będę tu pisać o szczegółach, bo to nie ma sensu – i tak dla niektórych byłaby to niewarta ani jednego słowa błahostka a dla innych sprawa bardzo poważna, dająca nawet podstawę do zakończenia związku jakby ją trochę rozdmuchać  

 
 Oczywiście jak zwykle zaczęło się przez telefon Ponieważ nade wszystko wkurza mnie, kiedy Franek nie odbiera, jak już w końcu zadzwonił byłam już wzburzona. Do tego doszła kolejna pretensja, jego ton i poszło. Potem do mnie przyszedł i położył się na drugim łóżku. Byłam nadal wściekła. W poniedziałek też mi nie przeszło – i jemu chyba też nie, bo jak rozmawiał ze mną przez telefon to miał focha. Ja naprawdę myślałam w danej chwili to, co napisałam. Wróciłam z pracy i miałam nadzieję na „pojednanie”, ale zadzwoniłam i zaczęłam od czepiania się jeszcze innej rzeczy (świadomie) na co Franek rzucił słuchawką. Ja w ryk – spowodowany wściekłością. Bo nie wiedziałam co mam robić. Miałam się wyprowadzić a wcale nie miałam na to ochoty. A już absolutnie nie miałam ochoty jechać gdziekolwiek z Frankiem. Napisałam to, co napisałam, kiedy usłyszałam pukanie do drzwi, kliknęłam „zapisz szkic” (czyli „publikuj” :))  i poszłam otworzyć. A tam Franek. Wparował z uśmiechem, pełen energii, zaczął mnie całować, pocieszać, przepraszać i mówić jak się cieszy, bo zaraz się wyprowadzamy i będziemy mieszkać we dwoje. (A podobno to kobieta zmienną jest:)) No i na zgodę przyniósł… kotleta
I co miałam robić? No śmiać się zaczęłam. Potem jeszcze niby naburmuszona byłam, coś tam fukałam od czasu do czasu, ale on był niezrażony. No i mi przeszło.
Tak, ja wiem, że to wszystko brzmi niepoważnie. Ale tacy już jesteśmy nie poważni. Po prostu kiedy się kłócimy, mamy w sobie tyle emocji, że wybuch jest niekontrolowany. Potem powoli wszystko opada i ostatecznie jakoś się dogadujemy. Nie wiem czy kiedykolwiek się zmienimy

Chaotyczna ta notka, ale nadal nie mam na nic czasu. Wczoraj przyjechaliśmy późno i starczyło nam czasu tylko na to, żeby wyszukać szczoteczki do zębów, które znajdowały się gdzieś między ziemniakami a żelazkiem Dzisiaj całe popołudnie próbowałam ogarnąć cały bałagan. Teraz przynajmniej już się nie czuję jakbym była na bazarze (torby różnego rodzaju wypełnione po brzegi zajęły nam cały jeden pokój;)) no i w kuchni jest trochę więcej miejsca na zrobienie kanapki niż 2 cm kwadratowe
Ps. Odpowiedzi na komentarze pod ostatnimi notkami możecie spodziewać się jutro.

Dopisek 07.07 godz 12:00

UWAGA! NA PEWNO WIELE Z WAS BARDZO ZAINTERESUJE WIADOMOŚĆ, KTÓRĄ PRZED 5 MINUTAMI DOSTAŁAM OD IZY – URODZIŁA PISZE, ŻE BYŁO CIĘŻKO A PATRYŚ WAŻY 4 KG. ALE SMSY SĄ BARDZO RADOSNE, WIĘC NAWET JEŚLI JEST ZMĘCZONA, TO PRZEDE WSZYSTKIM SZCZĘŚLIWA

GRATULUJĘ!!!

Na pytanie, czy Patryk zdrowy a Krzyś przeszczęśliwy odpisała mi: „Tak, wytyka język i bawi się w inkubatorze A Krzychu jak naćpany:D” 

:D:D:D