Czego wciąż mi brak?

Może nie będę się powtarzać, skoro ktoś kiedyś już tak ładnie o tym śpiewał

Czego wciąż mi brak? 

Przecież wszystko mam… 

Obcy ludzie mówią, 

że tak zazdroszczą mi… 

Czego wciąż mi brak? 

Co tak cenne jest? 

Że ta nienazwana myśl 

Rysą jest na szkle… 

Czego wciąż mi brak? 

Czego miewam mniej? 

Na ulicy mówią mi 

Wszystko jest O.K.!… 

Czego wciąż mi brak? 

Co tak cenne jest? 

Że ta nienazwana myśl 

Rysą jest na szkle… 

Czego wciąż mi brak? 

Przecież wszystko mam… 

Nie zrozumie nigdy mnie 

Ten, kto nie jest sam 

Czego wciąż mi brak? 

Czemu chcę to mieć? 

Jaka nienazwana myśl

Rysą jest na szkle? 

Czego wciąż mi brak?… 

Czego miewam mniej?… 

Czego zawsze w życiu mi brak?…

Wstecz.

17 lipca 2010 – przyjechałam do Miasteczka. Franek niestety w ten weekend pracuje, więc po omówieniu z nim sprawy doszliśmy do wniosku, że nie ma sensu, żebym zostawała w Poznaniu. Trudno, tak bywa.

17 lipca 2009 – byliśmy na wakacjach nad morzem. Razem ze znajomymi wypiliśmy butelkę wina i poszliśmy na hot doga

17 lipca 2008 – na urlopie. Tego dnia wróciliśmy z wycieczki i chociaż byliśmy zmęczeni wybraliśmy się do jednej z niewielu restauracji w Miasteczku. Nawet mieli białe wino Może trochę się gryzło z sosem czosnkowym do pizzy, ale nie to było najważniejsze

17 lipca 2007 – dostałam ogromny bukiet pomarańczowych róż. Dziwnie jakoś więcej z tamtego dnia nie pamiętam No może poza tym, że Franka tato składał nam życzenia w taki sposób, że słyszało pół osiedla

17 lipca 2006 – a co ja się będę powtarzać