Prośba.

Nie wiem co się dzieje ostatnio. Nie wyrabiam. Z niczym nie wyrabiam, z czym bym chciała. Przede wszystkim chcę być na bieżąco z Waszymi blogami, staram się, choć nie zawsze mi wychodzi. Ale priorytetem jest dla mnie, żeby mieć wszystkie Wasze notki w jednym paluszku, więc nawet jeśli nie komentuje, bądźcie pewne, że jestem A i tak jestem pewna, że uda mi się nadrobić…
Przez to, że staram się głównie przesiadywać na Waszych blogach, mniej przesiaduję na swoim Ale i to pewnie w końcu wróci do normy. A teraz chciałabym jeszcze Was o coś poprosić. Miałam tego nie pisać, bo pomyślałam sobie, że jak może czegoś nie powiem na głos, czy nie napiszę, to będzie łatwiej. Wiecie – na zasadzie takiego nie zapeszania. Ale z drugiej strony pomyślałam, że może jednak będzie mi lepiej, kiedy chociaż wspomnę na ten temat, może pomożecie, może wesprzecie… W środę moja siostra idzie do szpitala. Bardzo Was proszę, trzymajcie kciuki, żeby wszystko skończyło się dobrze i żeby nasze rodzinne nerwy okazały się zupełnie niepotrzebne. To jest sprawa, która ostatnio nie pozwala mi się tak cieszyć wszystkim, co jest dookoła mnie, jakbym chciała. Mówi się, że w kupie siła. Może Wasza pozytywna energia i optymistyczne myśli pomogą. Te z Was, które są wierzące, chciałabym prosić o modlitwę… Pozostałe proszę po prostu o trzymanie kciuków.

Pierwsze pranie – raport :)

Komisja w składzie:

- Mama Franka

- Tata Franka

- Babcia Franka

- Ciocia Franka

- Kuzynka Franka

- półroczna córeczka kuzynki Franka

- Brutus (pies Franka)

orzekła, że pralka marki Takiejitakiej, model Takiitaki pierze jak należy, wygląda przy tym przyzwoicie, zachowuje się nienagannie i mało hałaśliwie. Generalnie sprzęt został zatwierdzony i możemy cieszyć się czystymi ciuszkami. W gratisie dostałam regularne prasowanie Frankowych koszul i munduru (i zupełnie bez ironii piszę, że bardzo lubię prasować męskie koszule :))

Straty: margolkowe białe majtki i margolkowe czarne skarpetki.

Jak widzicie, komisja nam się trochę poszerzyła Zupełnie przez przypadek i niezapowiedzianie. Rodzice Franka przyjechali tak jak było umówione, a krótko potem zadzwoniła Ciocia, czy może przyjść z Kuzynką – mieszkają ulicę dalej. Okazało się, że akurat mieli w odwiedzinach Babcię i tym sposobem po raz pierwszy ilość osób mogliśmy się pobawić w gospodarzy. Dziwnie się trochę czułam, bo w przypadku spotkań rodzinnych z Frankowatymi, zawsze występowałam w roli gościa, ale dość szybko załapałam o co kaman i nawet spodobało mi się to robienie herbaty, donoszenie talerzyków i bawienie towarzystwa. Fajnie było, no :) 

Pralka sprawowała się dobrze. Naprawdę zaczęłam się cieszyć tym naszym pierwszym wspólnym sprzętem. I ku mojemu zdumieniu Franek cieszył się również i był w dobrym humorze. Wyobraźcie sobie, że nawet ze mną to pranie nastawiał – goście siedzieli w pokoju a my razem robiliśmy segregację jasne-ciemne-białe i wrzucaliśmy brudne ciuszki do nowiutkiej pralki. 

I kiedy z pokoju usłyszeliśmy pytanie „Co Wy tam tak długo robicie?” a my jednocześnie na dwa głosy odkrzyknęliśmy „Pranie!”, i kiedy wrzucaliśmy razem, ręka w rękę te brudne ubrania do bębna, tak sobie pomyślałam, że tak właśnie powinno być i w takich chwilach jest mi dobrze i wtedy niczego mi nie brakuje.

Człowiek to dziwny osobnik. Wystarczy, że mu pralkę przywiozą i że ma się z kim nią cieszyć i już się robi bananowy… (czyt. z bananem na twarzy ;))

Aaa, no i straty rzecz jasna. A więc tak: wchodzę ja do łazienki i w wannie widzę jakąś szmatę a obok niej coś w kształcie majtek. Tak! – moje białe (znaczy się już były szaro-rdzawe) figi. Wołam Franka i z buzią w podkówkę pokazuję mu palcem to coś. A on mi na to: no właśnie zastanawiałem się co to za gacie?

To nie mógł się zapytać najpierw? Zanim zaczął nimi myć podłogę, bo pomyślał, że to ścierka. Na jego usprawiedliwienie mogę powiedzieć, że majtki te chyba spadły mi jakiś już czas temu za pralkę i tak sobie tam leżały, kurząc się nieco. Do wczoraj sobie leżały, kiedy to zostały zdegradowane z funkcji ocieplacza pupy do wycieracza podłogi.

Ze skarpetkami historia była inna, nieco krótsza i bardziej oczywista Wieszając pranie zorientowałam się, że wieszam moją jedyną parę czarnych skarpetek. Przy czym z całą pewnością nie nosiłam tych skarpetek od czasu, kiedy porzuciłam kozaki na rzecz czółenek. Wniosek jest jeden: Franek, z rozmiarem buta 43/44 zdołał się jakimś cudem wcisnąć w moje skarpetki 36/37… Już nie mam czarnych skarpetek. Franek chyba też nie, bo lada chwila zrobią się dziury na palcach i piętach

Mimo wszystko – to był fajny dzień.