Margolka podbija rynek pracy, część II.

CZAS NA ZMIANY?

Stwierdziłam, że dłużej tego nie zniosę i postanowiłam rozejrzeć się za nową pracą. Na początku przyszło mi do głowy szkolnictwo i nawet poszłam na rozmowę kwalifikacyjną, na której sama nieco się zdyskredytowałam Sama nie zatrudniłabym pracownika pałającego takim entuzjazmem Cały czas mówiłam, że w jednym miejscu pracy świetnie mi się pracuje i gdybym dostała pracę w szkole to najlepiej na pół etatu, żebym mogła sobie jeszcze dorabiać u R. Nie… to zdecydowanie nie była moja bajka. Ani mój czas na zmienianie pracy… Przez jakiś czas trochę się uspokoiłam i być może uodporniłam na Kapusia, ale potem wszystko wróciło. Już całkiem serio zaczęłam szukać ogłoszeń dla mnie i zalogowałam się na kilku serwisach. Ostatecznie stwierdziłam, że jeśli nic nie znajdę, przemęczę się jeszcze jakiś rok, a kiedy już będę miała magistra w łapce, oleję J., pożegnam się z R. i znajdę coś nowego… A tymczasem postanowiłam wyjechać na urlop.

WOLNOŚĆ

Po powrocie czekała mnie niemała rewolucja. Jeszcze dobrze z lotniska nie zdążyłam wyjść, kiedy zadzwonił do mnie R. Okazało się, że przejął dodatkowe dwa lokale i oczekiwał ode mnie pilnej decyzji – czy chcę zrezygnować z pracy u J. i pracować tylko u niego… Był już nawet po rozmowie z J. w tej sprawie. Posłodził mi bardzo, bo powiedział, że bardzo na mnie liczy, że wie, że doskonale się sprawdzę i że moja pomoc jest mu niezbędna. To sprawiło, że poczułam się pewnie i postawiłam pewne warunki, które R. spełnił. Tym sposobem uwolniłam się od J. a przede wszystkim od Kapusia.

Oczywiście wiecie, że zmian nie lubię, więc mimo, że odczuwałam ulgę, na początku było mi dziwnie i nawet trochę szkoda było mi niektórych aspektów pracy u J. Na przykład plotek z koleżanką, czy możliwości wyskoczenia na miasto i załatwienia pilnych spraw prywatnych przy okazji tych służbowych (lokal leży w samym centrum miasta). Ale okazało się, że szybko o tych udogodnieniach zapomniałam i zastąpiłam je nowymi.

SATYSFAKCJA I SPEŁNIENIE

I tak się kula do dzisiaj Zadowolona jestem bardzo. Wykonuję pracę, którą bardzo lubię, no i co tu ukrywać – nie przemęczam się Mam co miesiąc gorący okres na przełomie dwóch okresów rozliczeniowych i wtedy muszę się maksymalnie sprężyć i posiedzieć dłużej w biurze, ale w pozostałym czasie rozkładam sobie papierkową robotę równomiernie. Poza tym w dalszym ciągu czuję się doceniona przez szefa i pracowników. Pracownicy szanują mnie i liczą się ze mną. Do tego w 98% to faceci więc ze względu na moją płeć obdarzana jestem dodatkową atencją Szef często daje mi do zrozumienia, że beze mnie trudno byłoby mu sobie poradzić – jestem nie tylko księgową i kadrową, ale często przypominam mu o sprawach do załatwienia, wykonuję za niego telefony i robię całe mnóstwo rzeczy, o których, jak on sam przyznaje, R. nie ma najmniejszego pojęcia – ba, on nawet nie wie, że coś takiego trzeba zrobić A jednak odpowiedzialność za pracę rozkładana jest zawsze na nas dwoje, więc czuję się dodatkowo zabezpieczona. Wiem też, że R. nie będzie miał do mnie pretensji jeśli coś zrobię źle, wie, że każdemu się to może zdarzyć. Do tego mogę przychodzić do pracy kiedy chcę, byleby praca była wykonana, sama też decyduję o tym na którym punkcie pojawię, pod warunkiem, że uprzedzę o tym R. i chłopaków. I ostatnia kwestia – prawda jest taka, że mogę sobie wszystkich po kątach rozstawiać Nie robię tego zbyt często, ale jak się zdenerwuję, to już chłopaki wiedzą co się dzieje

„ALE”

 No co tu dużo mówić, świetnie jest. A jednak czasami przychodzi czas na zmiany. Powoli do nich dojrzewam. Praca jak dla mnie jest bardzo satysfakcjonująca i zadowala mnie moja pozycja w spółce. Niestety, jak to zwykle bywa, jedno „ale” się znalazło i o nim właśnie będzie następny odcinek

***

Ratunku!! Dlaczego na wszystkich blogach, żeby zostawić komentarz trzeba wpisać ten idiotyczny kod z obrazka?? Nawet u mnie?? Nie znoszę tego!

***

A tymczasem kciukowanie przeniesione z jutra na dziś! Koniecznie Pomożecie?

Margolka podbija rynek pracy, część I

Wiem, że mam dużo szczęścia, bo mogę powiedzieć coś, co wielu osobom nie przeszłoby przez gardło: bardzo lubię swoją pracę. Bywają chwile, kiedy wręcz ją uwielbiam. A od półtora roku w zasadzie chyba nie było momentu, kiedy pomyślałam, że jej nie lubię. Owszem, mogłam zdenerwować się na pracowników, mogłam się wkurzyć na dostawców, mogłam przeklinać na sprzęt albo psioczyć na szefa przez krótką chwilę, ale nigdy nie pomyślałam, że mam dość i ze rzucam tę robotę. 

Ale bywało różnie. Kilka razy wspominałam coś na ten temat na blogu, ale z pewnych względów postanowiłam zebrać wszystkie moje przemyślenia w jedną notkę. A właściwie w kilka Lojalnie uprzedzam, że i bez podziału jej na kilka postów jest co czytać:)

POCZĄTKI:

Zaczęłam pracę po drugim roku studiów – na wakacjach. Pracowałam popołudniami od poniedziałku do piątku jako pomoc biurowa u szefa J., którego pewnie pamiętają jeszcze osoby, które czytają mnie od początku (hmm, są takie? :)) albo przeczytały mojego bloga razem z archiwum. Potem wyjechałam do Hiszpanii a na moje miejsce zwerbowałam Dorotę, która szczerze nie znosiła tej roboty Za każdym razem jak rozmawiałyśmy mówiła, że jak wrócę, mam natychmiast przejąć z powrotem posadę Było mi to na rękę, bo lubiłam tę pracę a poza tym wiedziałam, że nie znajdę innej, którą będę mogła pogodzić z moimi studiami. Byłam na trzecim roku, studiowałam dziennie, pisałam pracę licencjacką, do tego musiałam nadrabiać różnice programowe powstałe w wyniku mojego pobytu na stypendium zagranicznym a oprócz tego kilka razy w tygodniu, popołudniami chodziłam jeszcze do pracy. Ale dałam sobie radę ze wszystkim. 

PRZEŁOM?

Przyszły kolejne wakacje i znowu przychodziłam codziennie popołudniu. Aż któregoś dnia okazało się, że kolega, któremu pomagałam, odchodzi. Miałam nadzieję na stałą posadę… Dodatkowo rozbudziła je moja koleżanka, która chciała ze mną pracować i już rozmawiała na ten temat z szefem J. To było prawie pewne. Tylko, że rozmawiałam z nią przez telefon – ostatniego dnia mojego urlopu. I kiedy wróciłam nagle się okazało, że kolegę ma zastąpić Kapuś. Nie wiadomo skąd się wziął, ani ja, ani koleżanka nie wiedziałyśmy co to za jeden. Wszystko rozegrało się za naszymi plecami. Uprzedzam pytania i domysły – to nie był żaden znajomy szefa J… Po prostu J. bywa męskim szowinistą i nie jeden raz pokazywał, że kobiety według niego służą tylko do ozdoby a do pracy niespecjalnie się nadają. Było mi przykro i czułam się ogromnie zawiedziona. Poszłam porozmawiać z J. i dałam mu do zrozumienia, że nie wiem na czym stoję, bo jakby nie patrzeć trochę zrobił mnie w konia… Zrobiło mu się chyba trochę głupio (nie, ludziom takim jak on raczej się głupio nie robi :), ale można powiedzieć, że zainteresował się moim losem), podrapał się po głowie i zawołał R, który był jego prawą ręką i, jak się okazało, właśnie przestawał nią być, bo otwierał własny lokal… Zapytał, czy przypadkiem nie potrzebuje kogoś do zorganizowania biura. R potrzebował – i to bardzo. Był zadowolony, że przynajmniej szukanie pracownika na to stanowisko ma z głowy.

PIEKŁO/NIEBO

Wiadomo jednak było, ze u R. nie będzie tak dużo pracy co u J., który prowadził trzy lokale. Ostatecznie miałam pracować normalnie osiem godzin od rana – dwa razy w tygodniu u R pod Poznaniem i trzy razy w Poznaniu u J. Byłam zadowolona, chociaż niestety wykluczało to możliwość pracy na umowę o pracę, bo to jednak były dwie różne spółki i w żadnej z nich nie byłabym w stanie wyrobić etatu. Pomijam już fakt, ze J. był bardzo niechętny zatrudniania kogokolwiek na umowę o pracę.  

Bardzo lubiłam pracę u R i jeździłam tam z ogromną przyjemnością. Natomiast praca u J nie jeden raz doprowadzała mnie do łez. Nie było tragicznie, ale szłam tam często z niechęcią, źle się czułam w tamtym biurze, z Kapusiem współpracowało mi się fatalnie i w ogóle nie mogłam się z nim dogadać (zresztą nie tylko ja). Do tego J. niestety nie należy do osób, które doceniają pracowników- i wcale nie chodzi mi tu o kwestie finansowe. Był zawsze uprzejmy, zwykle zachowywał się jak dobry kumpel, ale byłam świadkiem różnych sytuacji i kilka razy miałam wrażenie, że bardzo wykorzystuje swoich pracowników. Nie był to wyzysk, bardziej chodzi o to, że nie potrafił nikogo pochwalić, nigdy nie był zadowolony z czyjejś pracy, nawet, gdy pracownicy bardzo się angażowali w pracę. Jeśli chodzi o mnie o pracowników biura, często miałam wrażenie, że mnie i koleżankę traktuje pobłażliwie (zwłaszcza mnie), a do tego często pół żartem pół serio mówił o całej naszej trójce „darmozjady”, bo przecież pracownicy kuchni i sali przyczyniali się do zwiększenia obrotów, my natomiast tylko zajmowaliśmy się papierkową robotą, nic tylko przeliczaliśmy, kalkulowaliśmy, siedzieliśmy przy kompie a do tego zużywaliśmy sprzęt biurowy (no wiecie – tusz do drukarki, taśmy klejące, spinacze :P) a co gorsza przynajmniej raz w tygodniu podsuwaliśmy mu faktury od kontrahentów do zapłaty. Doprawdy, żadnego z nas zysku nie było, same straty

Zupełnie inaczej było u R., on zawsze dawał do zrozumienia jak bardzo docenia moją pracę. Zarabiałam u niego mniej, a czułam się o wiele bardziej wartościowym pracownikiem. R dbał o pracowników i zawsze był wobec nich uczciwy, gdy pojawiała się jakaś kwestia sporna, zawsze rozstrzygał ją na korzyść pracownika.

KRYZYS:

Pracowałam w ten sposób prawie dwa lata – rozpoczynałam tydzień przyjemnym poniedziałkiem u R i kończyłam go w piątek. Od wtorku do czwartku jakoś dawałam radę przemęczyć się u J. I generalnie zniosłabym wszystko, bo nie było tak źle, gdyby nie Kapuś. On wykańczał mnie wręcz psychicznie. Był moim zmiennikiem, więc rzadko byliśmy w biurze w tym samym czasie, a mimo tego często szłam do pracy z lękiem – co tym razem wymyślił? O co będzie miał pretensje? Do czego się przyczepił? Kogo podkablował? Zdarzało mi się z nim ścierać, ale on był jeszcze większym szowinistą niż J. i mnie, koleżanką a nawet szefową (żonę J.) traktował nie z pobłażaniem, ale wręcz pogardliwie. Źle mi tam było. Miałam dość. Stwierdziłam, że dłużej tego nie zniosę…