Kwieciście.

Dzisiaj krótki przerywnik kwiatowy :))
Uwielbiam kwiaty – i te doniczkowe i cięte, ale dziś skupię się na tych drugich. Być może lubię je nawet trochę bardziej, bo są zwykle taaakie kolorowe, a wiecie, ze ja szaleję za kolorami Kocham kwiaty dostawać. Bardziej podobają mi się nawet małe bukieciki, niż duże wiązanki, ale reguły nie ma Mogą być z przybraniem, mogą być bez.. Lubię dostawać róże od Franka, choć zdecydowanie wolę, gdy kupuje krótkie (swego czasu dostawałam od niego zawsze takie długaśne, ale delikatnie dałam mu do zrozumienia, że wolę takie małe, bo są jakieś takie zgrabniejsze :)) Najbardziej lubię storczyki (czy wiecie, że cięte storczyki w bukiecie utrzymywały mi się prawie dwa miesiące, kiedy dostałam taki bukiet od rodziców po obronie??) oraz frezje. Piknie wyglądają bukiety z margaretkami… Poza tym od zawsze uwielbiam konwalie, chociaż trochę straciłam do nich serce, kiedy dowiedziałam się, że ich liście są trujące.. A najpiękniej pachnie bez! Już się nie mogę doczekać, aż zacznie kwitnąć… Ale tak naprawdę zachwycę się wszystkimi kwiatami, tak jak ostatnio zachwyciłam się przepięknym bukietem, który podarował mi jeden z kierowników, kiedy odchodziłam z pracy:

 
Piękny. Nie mogłam się na niego napatrzeć. A chyba jeszcze bardziej nie mogłam się napatrzeć na ten oto bukiecik frezji:
 
Zabierałam go ze sobą na noc do sypialni, żeby móc na niego patrzeć przed zaśnięciem i po przebudzeniu i żeby czuć piękny zapach tych kwiatów Bukiecik ten dostałam od Franka najzupełniej bez okazji. Kiedy zwiędły mi tulipany, które dostałam z okazji Dnia Kobiet, marudziłam, ze nie będę teraz miała w domu kolorowych kwiatków. No to Franuś mi je zorganizował Wróciłam z pracy i czekał na mnie kolorowy bukiet z frezji. Co ciekawe, mówiłam Frankowi, ze bardzo lubię frezje, ale on o tym wcale nie pamiętał… A jednak trafił w samo sedno :))
I tylko jednego kwiatom ciętym wybaczyć nie mogę – że więdną

Hej ho, hej ho, do pracy by się szło…

No to wypada, żebym dziś powróciła do tematu mojej nowej pracy i opowiedziała Wam jak to dalej było…

Pojechałam w tamten poniedziałek do firmy, spodziewając się kolejnej oficjalnej rozmowy. A tymczasem czekało na mnie tylko dwoje pracowników (dziś mogę już o nich powiedzieć Współpracownica i Współpracownik) – pokazali mi biuro, magazyny, opowiedzieli o tym, co robią na co dzień i jak wygląda praca. Chwilę później przyjechał jeden z dyrektorów (który akurat nie jest moim przełożonym i nie z nim miałam rozmowę) i zapytał, czy nadal jestem zainteresowana. Tak naprawdę to trochę się rozczarowałam, bo myślałam, że jadę tam i dowiem się, czy mnie przyjęli. A tymczasem oni nic nie wiedzieli, bo jak to określili, decydowała „Warszawa”. Celem tego spotkania było to, żebym mogła poznać ludzi, z którymi miałabym pracować i żeby oni mogli poznać mnie. Nie-mój-dyrektor powiedział, że to nie jest tak, że tylko oni podejmują decyzję, ale także potencjalny pracownik ma prawo do własnego zdania i ma prawo stwierdzić, czy nadal jest zainteresowany. Przyznam, że to było całkiem miłe, bo traktowali mnie nie z góry, a jako partnera, ale i tak wyjechałam stamtąd z trochę mieszanymi uczuciami, bo nadal nic nie wiedziałam. Poza tym, jak już napisałam ostatnio, czułam, że byłam blisko, a w tym momencie, miałam wrażenie, jakby jeszcze nic nie było przesądzone i jakby szansa na moją nową pracę oddalała się… Okazało się, że niepotrzebnie. Po godzinie zadzwoniła do mnie „Warszawa”, a konkretnie jeden z dyrektorów z rozmowy i powiedział, że przesyłają mi na maila umowę, żebym się z nią zapoznała i dała im znać, czy wszystko jest ok. Wiecie, że ja myślałam, że skoro chcieli, żebym na próbę pojechała na miejsce pracy, to i umowę mi na próbę wysyłają I dopiero po kilku minutach rozmowy zorientowałam się, że mnie przyjęli! (a w zasadzie wpadłam na to, żeby zapytać o to :P)
Teraz już wiem, o co chodziło z tym całym zapraszaniem mnie na miejsce pracy. Po prostu warszawska dyrekcja się na mnie zdecydowała, ale ponieważ nie wiedzieli, czy ja na pewno jestem zainteresowana do końca, chcieli, żebym pojechała także do biura i zobaczyła co i jak. Chcieli uniknąć sytuacji, w której zostaliby na lodzie, gdyby odmówili innym, a ja bym zrezygnowała, bo na przykład stwierdziłabym, że mam za daleko do pracy W zanadrzu mieli jeszcze chyba jakieś trzy osoby, ale podziękowali im, dopiero, gdy otrzymali ostateczną decyzję ode mnie. Poza tym podejrzewam, chociaż tego mi nie powiedzieli :)), że ostatnie słowo mieli też Współpracownik i Współpracownica – gdyby stwierdzili, że mnie nie lubią od pierwszego wejrzenia, to wszystko mogłoby się potoczyć zupełnie inaczej.
Przyznam, że podoba mi się ich podejście do mnie. Przywitali mnie życzliwie i po partnersku, dzięki temu szybko poczułam się członkiem zespołu. Na miejscu pracujemy we trójkę, a od czasu do czasu do biura wpada Nie-mój-dyrektor.  Moim bezpośrednim przełożonym jest Finansowy i na co dzień urzęduje w Warszawie. Jest to dość duża korporacja, ale tak się składa, że zespół tutaj jest kameralny (bo największa część firmy znajduje się w Wielkiej Brytanii), co mi odpowiada, zwłaszcza, po moich dotychczasowych doświadczeniach zawodowych – nie pracowałam w środowisku bardzo oficjalnym, byłam dość niezależna, bo z R. też najczęściej współpracowałam na odległość. Pracuję tam już tydzień i na razie nie mam ochoty uciekać Oczywiście są też wady, ale nie będę już przedłużać i o nich, oraz o tym, czym mniej więcej się zajmuję napiszę w kolejnej (ostatniej chyba już) części tej notki