Skazani na siebie.

Wczoraj minęło dokładnie pięć lat od dnia, w którym się poznaliśmy z Frankiem. Ale wstrzymajcie się jeszcze z gratulacjami, bo w sobotę dowiedziałam się, że nie ma czego świętować…
W skrócie – trafiłam na zły moment, Franka nadal bolał ząb i akurat miał fochy. Byłam w Miasteczku, on w Poznaniu, rozmawialiśmy przez telefon i właśnie wtedy dowiedziałam się, że to dzień jak każdy inny.
Dobra, ja wiem, Franek romantyzmem nie grzeszy. Ja zresztą chyba też niespecjalnie, ale za to jestem dość sentymentalna, a nade wszystko lubię świętować wszelkie rocznice. Franek doskonale o tym wie, a jednak jakoś mu się o tym zapomina… Zrobiło mi się przykro, zwłaszcza, gdy usłyszałam, że miał zamiar spotkać się tego dnia z kolegą. Cóż, zmusić do świętowania go nie mogłam i nawet nie miałam takiego zamiaru. Ale siedzieć w ten wieczór sama w domu też nie chciałam, więc wykombinowałam sobie, że zostanę w Miasteczku, nawet kosztem tego, że w poniedziałek musiałabym wstać przed piątą, żeby dojechać na dziewiątą do pracy
W niedzielę Franek totalnie zmienił front. Po fochach nie było śladu, spotkanie z kolegą odeszło na dalszy plan, stwierdził, że czeka na mnie w domu. No to pojechałam. Franuś przywitał mnie tak:

 
I tak:
 
No i co? Nie można było tak od razu? Doprawdy, ja za tym moim facetem nie nadążam. A mówi się, że to kobieta zmienną jest. Franuś powiedział, że był obolały, do tego zepsuł mu się komputer, więc się po prostu nieładnie na mnie wyżył. Mam zapomnieć o tych głupotach, które opowiadał i świętować razem z nim, bo mnie bardzo kocha i cieszy się, że minął kolejny rok, odkąd jesteśmy razem. Cóż, przy tych kolorowych balonikach zaczęłam już mięknąć, a kiedy jeszcze, wygłodniała po podróży, dostałam kolację, stwierdziłam, że mogłabym ewentualnie mu wybaczyć
Spędziliśmy niesamowicie miły wieczór. Siedzieliśmy na balkonie (nie mogło być lepszego miejsca na świętowanie, nieprawdaż? niezorientowanych odsyłam tu i tu) rozmawiając, wspominając i popijając winkiem. Obaliliśmy dwie flaszki. Hmm, mogę Wam powiedzieć, że moja branża nie jest zbyt bezpieczna Ostatnio ciągle mam pod ręką wino Rano oboje obudziliśmy się z dość ciężką głową. Oczywiście wykluczone było, żebym pojechała samochodem, więc musiałam dreptać, a przy deszczu ten spacerek tym razem wcale nie był taki przyjemny Ale cóż, pięć lat trzeba było przecież jakoś uczcić Nawet lekkiego kaca mogłam jakoś przeżyć, a wierzcie mi, wcale łatwo nie było, bo przecież przyszłam do pracy i wszędzie widziałam wino Ale przetrwałam i… przywiozłam kolejny zapas. Franek ostatnio w Ikei specjalny stojak na winko kupił, więc nie mogliśmy pozwolić, żeby stał pusty
Rocznica naprawdę bardzo nam się udała. Franek jeszcze dzisiaj cały czas mówi o tym, jak to wczoraj było miło. I mnie też ciepło na sercu się robi, kiedy o tym myślę Różne były te lata, mamy za sobą wiele fajnych dni, ale też kilka kryzysów, a jednak jakoś tak ciągle trwamy razem. Czasami mam wrażenie, że Dorota i Juzia naprawdę mają rację i po prostu jesteśmy na siebie skazani
Ps. W takie dni jak wczoraj szczęście niemal się materializuje i można je dotknąć, a ja myślę sobie, że w zasadzie to mogłabym tak przez całe życie.

Było miło i się skończyło :)

Mamy już środę, a ja przyznaję, że chyba nadal żyję weekendem. Ale w sumie to dobrze, bo tydzień pracujący szybciej mi mija a przecież jesteśmy w połowie drogi do kolejnego weekendu A ten poprzedni minął mi naprawdę bardzo przyjemnie… Franek też miał wolne, więc spędziliśmy razem calutkie dwa dni, z krótką przerwą na mój poranny aerobik w sobotę.
Zaczęliśmy od długiego spaceru, bo pogoda naprawdę dopisała. Co ciekawe, udaliśmy się w kierunku… mojej pracy :)) Było to zamierzone, bo rzecz w tym, że moje miejsce pracy znajduje się w naprawdę ładnej okolicy. Co prawda pod Poznaniem, więc dotarcie do niej na rowerze zajmuje mi około 10 minut, na piechotę natomiast pół godziny, ale przyznam szczerze, że wiosną i latem to sama przyjemność (nie wiem jeszcze jak będzie zimą :)) – idzie się przez pola i łąki, a ten poranny spacer, tudzież przejażdżka wśród zapachu zboża, trawy i lasy, zawsze nastraja mnie optymistycznie. Chciałam koniecznie podzielić się tym doświadczeniem z Frankiem i spacer naprawdę nam się udał, a przez chwilę mogliśmy się poczuć jak na wsi, a nie w wielkim mieście
Wieczorem natomiast postanowiłam wykorzystać moją wiedzę ze szkolenia i usiedliśmy w domu przy argentyńskim winku.

Niedziela trochę nas rozczarowała pogodą. Chciałam koniecznie wykorzystać mój nowy zakup, jakim był strój kąpielowy i planowałam się poopalać na działce rodziców Franka, a słoneczka nie było widać. Mimo wszystko postanowiliśmy tam spędzić dzień. I dobrze zrobiliśmy, zwłaszcza, że  w ostatniej chwili jednak chwyciłam górę od stroju… Okazało się, ze chwilę po tym, gdy przybyliśmy na miejsce, słońce wyjrzało zza chmur i już nas nie opuściło. Zajęliśmy się więc obiadem – ja sałatką i fasolką szparagową, Franek doglądał mięsa na grillu. Popołudnie minęło nam błyskawicznie. Trudno było nam się stamtąd zebrać. Bardzo lubię spędzać czas w taki sposób – wygrzewając się na słońcu, czytając na świeżym powietrzu. A do tego piwkując Franek był kierowcą, więc późne popołudnie spędziliśmy niemal jak stare dobre małżeństwo – znaczy się on zmywał, a ja siedziałam na leżaku z książką i od czasu do czasu krzyczałam: „Franuś, podaj mi piwko” :)))

Wszystko co dobrze szybko się kończy, niestety, i mamy już środek kolejnego tygodnia. Ale grzeję się jeszcze wspomnieniami z weekendu, zwłaszcza, że czas niestety prysł i Franka dobry humor skończył się w momencie, gdy poszedł do dentysty i pozbył się zęba. Od tej chwili ma ciągle fochy i warczy na mnie, jakby to była moja wina, że go boli. Na szczęście jestem dziwnie spokojna i chyba uodporniona na jego zły humor, bo zwykle się w takich sytuacjach dołuję, a w tym momencie mam to w nosie.