Po pierwsze: nie marnuj okazji.

Kiedyś, na jakichś szkolnych rekolekcjach - nie pamiętam, czy w liceum, czy jeszcze w podstawówce, w każdym razie na pewno ponad dziesięć lat temu - usłyszałam pewną przypowieść:

Grupa ludzi płynęła statkiem. W pewnym momencie rozpętała się burza.  Sztorm był tak silny, że statkiem mocno kołysało, woda wlewała się za burtę. Pasażerowie byli coraz bardziej spanikowani, ale na pokładzie był ksiądz, który starał się ich uspokajać. Modlił się i zapewniał wszystkich, że Bóg ich uratuje.  Niestety, statek zaczął tonąć, nic nie mogło już go ocalić. Na szczęście wezwana wcześniej pomoc zaczęła nadchodzić. Kiedy przypłynęła jedna szalupa ratunkowa, część ludzi do niej wsiadła, ale było jeszcze jedno miejsce: „proszę księdza!, jest miejsce! Proszę wsiadać” wołali inni. Ale ksiądz odmówił słowami: „Nie martwcie się o mnie, Bóg mnie kocha, uratuje mnie”. Za kilka minut przypłynęła kolejna szalupa, a sytuacja się powtórzyła. Ludzi na tonącym statku ubywało, nadzieje na ratunek rosły. Ponownie zawołano księdza, aby wsiadł do łodzi. Ten odparł: „Zawierzyłem Bogu, w Jego rękach jest moje życie, on mnie uratuje”. Na pokładzie pozostała już tylko załoga i duchowny. Przypłynęła ostatnia łódź z ratunkiem, ale ksiądz znowu odmówił wołając, że jego Pan go uratuje.

Statek zatonął – wraz z księdzem. Kiedy ten przekraczał bramy raju, odczuwał niedowierzanie. Był rozczarowany, przecież wierzył… Postanowił wyjaśnić tę sprawę z samym Bogiem: „Panie służyłem ci całe moje życie, byłem wierny. Kochałem Cię całym sercem – dlaczego mnie nie uratowałeś??”

„Próbowałem – odpowiedział Bóg – wysłałem aż trzy szalupy ratunkowe, ale nie skorzystałeś z mojej pomocy.”

Upłynęło wiele lat od czasu, gdy usłyszałam tę przypowieść, więc na pewno trochę ją zniekształciłam. Ale nie szukałam nigdy oryginału – tak bardzo utkwił mi w pamięci sens i morał tej opowieści, że nie musiałam sobie niczego przypominać.

W życiu kieruję się wieloma zasadami, a to jest jedna z nich: nie marnuję szans, które otrzymałam. Ja akurat wierzę, że otrzymałam je od Boga. Ale to mogą być okazje, które daje nam Los, czy samo Życie.  Ta przypowieść to kwintesencja tego, w co głęboko wierzę – że w życiu należy czasami odczekać, zobaczyć, co się wydarzy, zdać się na Los, czy też oddać się w ręce Boga, ale jednocześnie wypatrywać wszelkich okazji i z nich korzystać. Bo przecież życie to sztuka wyboru – od nas zależy, czy wybierzemy szanse, których zawsze mamy wiele, czy może wszystkie okazje będziemy przepuszczać.

Nie uważam, że to, jak będzie wyglądało nasze życie, jest zdeterminowane i nie da się niczego zmienić. Myślę, że Bóg (piszę ze swojego punktu widzenia, ale ogólnie chodzi mi o jakąś „siłę wyższą”) ma wobec nas jakiś plan, ale bez szczegółów – po prostu daje nam możliwość, aby o sobie decydować i tym samym, my również mamy wpływ na ten plan i na swoje życie. 

Czasami lubię odczekać. Kiedy nie wiem co zrobić, jaką podjąć decyzję - czekam. Zostawiam to poniekąd losowi, ale jednocześnie moja bierność nie polega na tym, że po prostu się poddaję i nie interesuje mnie to, co będzie dalej: obserwuję to, co dzieje się wokół mnie, szukam przesłanek. W odpowiednim momencie zaczynam działać. Wiele razy bardzo dobrze na tym wyszłam.Kiedy patrzę na swoją przeszłość z perspektywy czasu, widzę, jak wszystko się ze sobą łączy w przyczynowo-skutkowy łańcuch. 

Czasami chciałabym odczekać i pozostać bierna - bo jest mi dobrze. A wtedy życie okazuje się przewrotne i przewraca mi wszystko do góry nogami. W takich momentach znowu muszę podejmować decyzje i zmieniać rzeczywistość, w której było mi wygodnie i przyjemnie. To właśnie ten czas, gdy muszę sama dokonać wyboru - czy skorzystam z tej szansy, czy ją odrzucę.

Jak już wspomniałam wcześniej - uważam, że okazji, które w życiu dostajemy marnować nie wolno. Dlatego właśnie jestem dzisiaj tu, gdzie jestem, w takim a nie innym punkcie życia.

Znowu zaczynam.

Wiecie, że jak mi wreszcie zainstalowali ten internet, to nawet lekko żałowałam ;) Pomyślałam sobie, że teraz będę o wiele mniej czytać. I umknie mi kilka ciekawych radiowych reportaży. Bo ze względu na to, że telewizji też nie mam, jedyną rozrywką (jakże lubianą zresztą przeze mnie) było czytanie, a żeby w domu za cicho nie było, non stop słuchałam audycji radiowych.

Niemniej jednak, wkurzało mnie, że nie mogę sprawdzić jaka będzie następnego dnia pogoda, nie ma mowy o dostępie do rozkładu jazdy komunikacji miejskiej, mapy miasta i w ogóle całej masy ważnych informacji. Ratował mnie jeszcze internet w telefonie, ale nie tak znowu wiele mogłam dzięki niemu zdziałać.

Miałam ogromną nadzieję, że po długim majowym weekendzie uda mi się jeszcze napisać jakąś dłuższą notkę, ale niestety, działo się tyle, że nie było na to szans. Żeby nie znikać tak zupełnie bez słowa, chciałam napisać krótką notkę przez telefon, ale okazało się, że nie da się edytować postu :( Mogłyście więc przeczytać tylko mój komentarz pod tytułem. Niektóre z Was zupełnie niepotrzebnie się niepokoiły :) Wydaje mi się, że nie dałam ku temu żadnych powodów :) Sformułowanie "pierwszy dzień reszty mojego życia" kojarzy mi się raczej pozytywnie. Tak też staram się podchodzić do wszystkiego, co się w ostatnich tygodniach wokół mnie dzieje. I mi się to udaje :) O przełomie pisałam już w styczniu, o rewolucji życiowej wspominałam później jeszcze kilkakrotnie. I właśnie ten przełom, czy też ta rewolucja stały się faktem.

Przy okazji muszę zaznaczyć jedną rzecz - nawet nie staram się być tajemnicza:) Po prostu w danym momencie piszę tak, jak czuję, a czasami czuję, że wszystko ma swój czas, że nie mam ochoty czegoś roztrząsać i że ważniejsze od konkretów są dla mnie moje emocje, które być może dla Czytelników są niejasne. Jednak kiedy coś jest tajemnicą, to nie wspominam o tym ani słowem. Jeśli piszę bardzo ogólnikowo, to zazwyczaj albo uważam, że tyle wystarczy, albo nie chcę prowokować dyskusji na dany temat, albo prędzej, czy później wyjaśniam, o co chodziło :) Tym razem mamy do czynienia z trzecim przypadkiem i  na pewno opowiem Wam co i jak, ale spokojnie, nie wszystko naraz :) Muszę to sobie jakoś poukładać... Zresztą przecież wiecie, że średnio lubię opowiadać dokładnie o tym co się dzieje i wolę, gdy "samo wychodzi" ;) No więc niech wychodzi, z czasem wszystko się wyjaśni.

***

W piątek zamknęliśmy z Asystentem chwilę wcześniej i pojechaliśmy na degustację towaru z naszego nowego katalogu. Cieszyłam się, że będę miała piątkowe popołudnie zajęte, bo tydzień temu to był jedyny dzień, w którym ogarnęło mnie chwilowe zwątpienie i tęsknota za dawnym życiem. Tym razem towarzystwo innych i alkohol (cóż, taka praca :P jak mus, to mus, trzeba pić ;)) sprawiły, że ani przez chwilę nie myślałam o tym, jak wyglądały inne piątkowe wieczory. Czekałam co prawda na jakąś informację od Franka, ale sama nie chciałam dzwonić, bo myślałam, że może śpi po pracy i przed podróżą. Zaglądałam co chwilę na wyświetlacz telefonu tak mniej więcej do 22, ale nie doczekałam się żadnego smsa. A potem skończyła się część oficjalna. Każdy pozbył się więc pięciu kieliszków, które były już zbędne i zostawił sobie tylko jeden, który wypełniał już według własnego uznania tym, co zostało po degustacji. W głowie zaszumiało i czas zaczął płynąć jakoś zupełnie inaczej. Dopiero około północy zobaczyłam smsy od Franka, w których pytał, czy wszystko jest w porządku i stwierdzał, że po braku odzewu z mojej strony wnioskuje, że degustacja jest udana... Ponieważ ostatnia wiadomość była sprzed piętnastu minut, zadzwoniłam, ryzykując, że jednak męża obudzę. Z lekką nadzieją zapytałam:

- Gdzie jesteś?

- W domu.

- Którym???

- Trzecim.

- To znaczy...?

- No w domu, leżę.

- W Poznaniu jesteś?

- Tak. 

- Ok, to na razie. - pożegnałam się nieco rozczarowana, chociaż przecież sama mu mówiłam, że nie ma sensu, żeby od razu po pracy wsiadał w samochód.

Wróciłam więc z powrotem do towarzystwa, które jednak powoli zaczęło się już wykruszać, więc i ja zamówiłam taksówkę. Tym razem, po wstępnym zawahaniu podałam kierowcy prawidłowy adres i zapewniłam go, że jak mnie już dowiezie do tego miasta, co trzeba, na ulicę będę potrafiła go poprowadzić. Cóż, trochę się przeliczyłam, bo nocą, w dodatku deszczową, wszystko wygląda inaczej. Ale wspólnymi siłami wreszcie dotarliśmy. Zapłaciłam za kurs 150 zł (sic!) firmową kartą i życząc kierowcy dobrej nocy, zatrzasnęłam za sobą drzwi, i pobiegłam do bramy. Nie rozglądałam się dookoła i gdyby nie fakt, że mamy przydzielone miejsce parkingowe, nawet bym się nie zorientowała, że nasze Twingo już stoi! Na jego widok aż wlazłam w kałużę z radości ;) Pobiegłam do klatki i z szerokim uśmiechem pokonałam dwa piętra i wpadłam do domu, wskakując na łóżko, na którym leżał Franek i udawał, że śpi. 

Gamoń jeden! Jakby mi powiedział, że jedzie, to bym się z imprezy zawinęła od razu po części oficjalnej :)) Przegadaliśmy jeszcze sporo czasu  i poszliśmy spać dopiero o trzeciej. Weekend był nasz. Byliśmy w kinie. I w Ikei. I na zakupach jedzeniowych. I pograliśmy w grę. I obejrzeliśmy Rodzinkę.pl w necie. I wypiliśmy wino. Znaczy się ja tylko jeden kieliszek, bo po piątku miałam dość, ale Franek opróżnił resztę flaszki. I spędziliśmy całkiem przyjemną niedzielę. Ale potem Franek musiał już jechać. Czekam teraz na telefon od niego, że już jest na miejscu i wszystko jest w porządku. Za godzinę powinien dotrzeć...

Tak teraz mniej więcej wygląda moja rzeczywistość - a przynajmniej ta weekendowa. O szczegółach będę pisać w kolejnych notkach, bo sporo tego wszystkiego, ale od czegoś przecież trzeba zacząć :)

Ps. Tradycyjnie już na zaległe komentarze odpowiem nieco później :)