*OGŁOSZENIE*

Witam wszystkich odwiedzających :) Zarówno stałych czytelników, jak i "przelotnych" gości.
Wszyscy są mile widziani, ale proszę pamiętać o tym, że jest to moje miejsce, a więc piszę o czym chcę, w sposób w jaki chcę i jestem jaka chcę być :) Jeśli się komuś to nie podoba, nie musi mnie uświadamiać, jaka jestem niefajna. Przymusu czytania ani lubienia nie ma.
Jeśli jesteś tu nową osobą, zachęcam do pozostawienia śladu swojej obecności w postaci komentarza (zakładka Kredki w dłoń), a jeśli prowadzisz bloga - zostaw adres. Chętnie zajrzę!
Pozdrawiam i życzę miłej lektury :)

poniedziałek, 14 września 2015

Dogłębna analiza uczuć :)

Ostatnio Pola słusznie zauważyła, że swoje emocje poddaję gruntownej analizie. Rzeczywiście tak właśnie jest. Przyznam, że nie potrafię się nad swoimi uczuciami nie zastanawiać. Rozmyślam o tym skąd się biorą, jakie jest ich źródło, czy chciałabym je zmienić, czy mogę to zrobić i jak... To zazwyczaj przynosi pozytywne efekty, bo jeśli coś mi doskwiera, jest mi łatwiej sobie z tym poradzić.

I na przykład w ostatnim czasie taka analiza pozwoliła mi stwierdzić, że myliłam się myśląc, że gorsze dni Wikinga negatywnie wpływają na mój nastrój. Oczywiście nie pozostają bez echa, bo to chyba dość naturalne, że jeśli coś nie idzie, jeśli Wikuś jest bardziej marudny niż zwykle to ja się bardziej stresuję lub martwię. Ale tak naprawdę takich sytuacji wcale nie ma wiele. Na co dzień Wiking jest dość prosty w obsłudze i wiele rzeczy dzieje się po prostu podobnie - rano budzi się dość wcześnie i jest trochę niedospany (ale położyć się nie chce), więc co za tym idzie marudny. Muszę więc mu znaleźć jakieś interesujące zajęcie, na czas kiedy ogarniam się porannie. Mniej więcej po dwóch godzinach jest drzemka, potem spacer, deserek, zabawa. Później znowu drzemka, obiadek, zabawa i ewentualny drugi spacer. Wieczorem jest różnie - w zależności od tego, jak bardzo Wiking jest już zmęczony, po 18tej marudzi mniej lub bardziej, ale zawsze trzymamy go do siódmej, kiedy to bardzo się ożywia, bo uwielbia się kąpać. Potem się wścieka, że wyciągamy go z wanny a poza tym nie znosi się ubierać :P A później już tylko jedzenie, czytanka na dobranoc i śpi. Nie mamy stałych godzin tych czynności, ale wszystko dzieje się mniej więcej w stałej kolejności. Czyli niby wszystko jak należy. A jednak czasami jestem z takiego stanu rzeczy zadowolona, innym razem czuję się trochę nieswojo, coś mi dolega wewnętrznie i sama nie wiem co.

Pisałam jakiś czas temu notkę, w której dzieliłam dni na idealne, dobre i tak dalej :) Z notki w zasadzie wynikało, że ten podział najbardziej zależy od tego, jak w danym dniu zachowuje się Wiking. W komentarzach już doprecyzowałam, że to bardziej kwestia moich subiektywnych uczuć. I dzisiaj absolutnie to potwierdzam! Jestem już przekonana o tym, że tak naprawdę to mój nastrój determinuje "łatkę", którą oznaczony zostanie dzień. Po pierwsze chodzi o to, że dla mnie problematyczne może być coś, co dla innej mamy w ogóle problemem nie jest, a po drugie, i to jest chyba ważniejsze, to, jak się czuję, czy jest mi dobrze, źle, czy jestem smutna, czy radosna, determinuje moje postrzeganie tego, co dzieje się wokół mnie. To jest zresztą chyba dość naturalne i wydaje mi się, że każdy tak ma. Kiedy ma się w życiu dobry czas i ogólne poczucie spełnienia i szczęścia, to nawet poważniejsze niepowodzenia tego nie rujnują i nie postrzegamy ich jako katastrofy. Z kolei gdy z jakiegoś powodu jest nam w życiu gorzej i tego szczęścia przez dłuższy czas znaleźć nie możemy, to nawet jakiś drobiazg urasta do rangi ogromnego problemu. 
Oczywiście to nie jest też tak, że codzienność wcale nie ma wpływu na nasz nastrój, bo jakieś zdarzenie może go poprawić albo pogorszyć i tak dalej. Więc chodzi mi po prostu o to, że tak naprawdę nic w tej kwestii nie jest bez znaczenia, ale jednak wszystko ma początek w stanie naszego ducha ;)

W każdym razie, ostatnio właśnie sporo się nad tym zastanawiałam... Doszłam do wniosku, że bywają dni, kiedy Wiking jest spokojny i ma dobry humor, a ja jednego dnia jestem w nastroju doskonałym, innym razem snuję się po domu ze łzami w oczach :) Albo inaczej - Wikuś ewidentnie ma gorszy dzień, jęczy, trudno mu dogodzić, a ja dzielnie stawiam temu czoła, radzę sobie ze wszystkim i w dodatku na koniec dnia jestem w stanie stwierdzić, że był on całkiem dobry. 
Ostatnio rzeczywiście mieliśmy małe kłopoty w postaci kryzysu drzemkowego, o którym Wam wspominałam ;) (i jak sama przyznałam, wiem, że w tej kwestii przesadzam i właśnie widzę problem tam, gdzie inni go nie mają ;)), ale kiedy bardziej się na tym skupiłam stwierdziłam, że choć nie pozostawało zupełnie bez znaczenia, to wcale nie było źródło mojego ewentualnego gorszego nastroju danego dnia. Bo kryzys trwał nawet, kiedy byłam w dobrym nastroju. A z kolei jak już nie było większych problemów ze spaniem i obiektywnie rzecz biorąc wieczorem stwierdzałam, że przez cały dzień Wiking zachowywał się bez zarzutu, nie wiedzieć czemu, ja sama nie czułam się w szczytowej formie psychicznej. 

Nie znoszę takich chwil, kiedy jest mi źle, a ja nie potrafię znaleźć przyczyny tego stanu rzeczy. Od paru lat nie wszystko w życiu układa nam się tak, jak byśmy sobie życzyli i sporo już przeszliśmy, a jeszcze więcej przed nami. Mimo wszystko staram się nie myśleć o problemach, które nad nami wiszą i zazwyczaj nawet mi się to udaje, chociaż czasami przebija się jakiś żal, który cały czas siedzi mi w głębi serca. Żal o to, że miało być inaczej. Albo o to, że mogło się wszystko potoczyć inaczej gdyby nie to albo tamto. Jeszcze parę lat temu nie miałam takich myśli, pewnie dlatego, że jeszcze nigdy nie byłam tak blisko upragnionej stabilizacji jak w ostatnich latach i w ostatniej chwili zostało mi to odebrane. Ale już o tym pisałam parę razy, więc nie chce teraz do tego wracać, bo właśnie okazuje się, że nawet nie w tym rzecz ;)
Bowiem gdy zaczęłam szukać przyczyn mojego dołka stwierdziłam, że przyczyn może być kilka. 

Po pierwsze jest to chyba znudzenie monotonią dnia codziennego, która czasami mnie dopada. Czasami jest mi od rana smutno tylko dlatego, że mimo iż kocham rutynę, to bywa, że szlag mnie trafia na myśl o tym, że zaraz wszystko potoczy się tak, jak każdego innego dnia :) Mam wtedy takie przykre poczucie bezcelowości.

Po drugie, i to jest przyczyna mojego ostatniego kryzysu* - syndrom przedszkolaka! Tak! Olśniło mnie, że to wszystko przez to, że za długo już mnie nie było w Miasteczku. Zawsze przecież tak miałam, że jak tam nie jechałam przez okres dłuższy niż 3 tygodnie, to mnie łapał dołek. Odkąd Wiking się urodził moja tolerancja trochę się wydłużyła, ale i tak wynosi niewiele ponad miesiąc. I gdy pod koniec sierpnia zdałam sobie sprawę z tego, że już minął miesiąc od moich wakacji i że jeszcze przez kolejny miesiąc tam nie pojadę to mi się zrobiło smutno. Dużo wtedy myślę o tym co pisałam tu i tu... Nadal podtrzymuję, sami sobie ten los wybraliśmy i świadomie się na to zdecydowaliśmy, ale nic nie poradzę na to, że smutno mi się robi, kiedy uderza mnie to, że jesteśmy tu sami. Kiedy myślę o tym, że dziecko zupełnie inaczej wychowywało by się w domu pełnym ludzi... Bo nikt mi nie wmówi, że to bez większego znaczenia. Pomijam już oczywisty fakt odciążenia rodziców - bo tu jakaś ciocia przez chwilę ponosi, wujek zabawi, dziadkowie przejmą na dwie godziny... Tego się czasami nawet nie zauważa (na przykład ostatnio było tak, ze przez tydzień moi rodzice już chodzili do pracy, więc i tak byłam przez większość czasu z Wikingiem sama, ale jednak czasami ten czas między 16 a 19 gdy już nie byłam sama bardzo mocno odciążał mnie psychicznie), a jednak ma ogromne znaczenie. Moja mama też przyznała, że jej było łatwiej, bo choć siedziała w domu i ze mną i z moją siostrą, to nie ciążyło jej to szczególnie, bo po południu zawsze schodziła się cała rodzina. No właśnie - bo chodzi jeszcze o to, że takie dziecko ma zupełnie inne możliwości rozwoju. Jest więcej osób wokół niego, które mają większy wpływ (mniej lub bardziej bezpośredni) na jego wychowanie. Dziecko obserwuje więcej wzorców zachowań, słyszy więcej głosów, ten powie jeden wierszyk, tamten zaśpiewa jakąś piosenkę, jeszcze kto inny zagada... Nawet jeśli będzie to w kółko to samo, to będą to cztery albo więcej wersji tego samego a nie tylko dwie, jak w przypadku dwójki rodziców. I potem na przykład roczne dziecko potrafi pokazać Turbinę Peltona...**No, ale cóż, tego już nie zmienimy. Jest jak jest. Ale właśnie czasami dopada mnie smutek, kiedy tego rodzaju refleksje się pogłębiają i kiedy bardzo chciałabym znowu pojechać do Miasteczka... Na szczęście w następny weekend przyjadą do nas moi rodzice, potem Dorota, a później wujek z dziadkiem, więc już się jakoś raźniej robi ;) 

I wreszcie po trzecie -bardziej niż od nastrojów Wikinga, moje samopoczucie zależy od nastrojów Franka :) Kiedy on jest nie w sosie, zachodzi duże prawdopodobieństwo, że przeniesie się to także na mnie. Bardzo tego nie lubię. Ale to chyba dlatego, że kiedy on jest nie w humorze, to zamyka się w sobie i ja wtedy czuję się bardzo osamotniona.

I znowu popłynęłam ;) Domorosły psychoanalityk się ze mnie zrobił, ale póki co poprzestaję na analizie siebie :D

*Mowa o przełomie sierpnia i września, bo wtedy chyba czułam się psychicznie najgorzej. Później się poprawiło, a choć tydzień temu w notce o kacu poweekendowym pisałam, że obawiam się jak to będzie, to życie mnie zaskoczyło i okazało się, że właśnie przez ten czas byłam w wyśmienitym humorze ;) Chooociaż, dzisiaj trochę mamy do czynienia z trójeczką. Franek wrócił bardzo zmęczony z pracy, w dodatku źle się czuje. No i przez to mnie się też trochę pogorszyło popołudniu. Zły czas sobie wybrał. W takich nastrojach raczej trudno będzie świętować...

** Ja właśnie wychowywałam się w domu pełnym ludzi, bo moi rodzice mieszkali z rodzicami i bratem mojej mamy. I to właśnie mój wujek na zmianę z tatą usypiali mnie przeglądając Młodego Technika i nauczyli mnie co to jest Turbina Peltona :D

13 komentarzy:

  1. Ja jestem w trakcie tworzenia takiej swojej analizy stanu psychicznego tutaj. Robi mi się lepiej, jak tak spiszę wszystko, jaśniej mam na umyśle, jestem spokojniejsza. I też z większym dystansem na to patrzę ;)

    No i strasznie mi się podoba to, że już czytasz Wikingowi :D może niewiele z tego rozumie, ale na pewno będzie to miało wpływ na jego rozwój. Chociażby mowy i zasobu słów :) Mądra mama!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Rozumiem Cię, bo ja właśnie też czuję się lepiej, jak sobie wszystko opiszę, poukładam, nazwę... I właśnie bardzo żałuję, że nie pisałam bloga w czasie, kiedy mieszkałam w Hiszpanii :)

      Ja się też bardzo cieszę, że już da mu się czytać, bo najpierw próbowałam już w pierwszych dniach jego życia, ale się poddałam, potem kiedy miał mniej więcej cztery miesiące - ale to tak tylko wyrywkowo w ciągu dnia. A od mniej więcej dwóch miesięcy da się mu czytać przed zaśnięciem i on nawet czasami wygląda, jakby słuchał :P A czytam z różnych powodów - choćby dlateog, że chciałabym, żeby Wiking nauczył się obcowania z książką i wiedział, ze to fajna sprawa. A także dlatego, ze i mnie czytano od małego :)

      Usuń
  2. Ojjj to prawda... dzieci wychowywane w domu, gdzie jest więcej ludzi są troszkę inne, inaczej się zachowują,itd. Widzę to po Oli, po mojej chrześnicy która jest bardzo mądrą dziewczynką (wiecznie ktoś, coś do niej gadał... pięknie mówiła jak miała 1,5 roku pełnymi zdaniami). Dziewczyny z osiedla też to stwierdziły po obserwacji Oli i swoich dzieci oraz różnych sytuacji.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Cóż, nie każdy ma tyle szczęścia, żeby mieć możliwość mieszkania blisko rodziny i niestety my go nie mamy. Jak napisałam, jest mi smutno z tego powodu czasami i wiem, że Wiking mógłby być inny, gdyby wychowywał się w innym otoczeniu. Ale też nie sądzę, żeby teraz wychowywał się jakoś gorzej. po prostu inaczej. Ale na pewno kiedy rodzice są sami, muszą poświęcić trochę więcej siebie i swojego czasu dziecku

      Usuń
  3. Mam podobnie, tez analizuje wszystko zazwyczaj zaczynajac od roznych sytuacji a konczac na emocjach wlasnie ;p
    Dobrze, że udaje się Tobie jednak zapominać o tych problemach co nad Wami wiszą, bo mnie się niestety jeszcze nie udało opanowac takiej umiejetnosci, u nas jak jest jakis problem badz niejasna sytuacja albo wiem ze cos jest niepewne i ze cos sie moze za chwile niekorzystnego zdarzyc to wtedy dopiero włącza mi się analizator... Czesto mam wtedy też kłopoty z zasypianiem i ogólnie.
    Może to co teraz napiszę nie będzie zbyt krzepiące, ale rozumiem ten Twój żal, że Wiku ś nie bedzie sie wychowywał w domu gdzie jest pełno ludzi. Ja też się właśnie w takim wychowywałam i mieszkalam do 16 roku życia z rodzicami, dziadkami i rodzeństwem mamy i przyznam, że był to najlepszy czas mojego życia, który wspominam z wielką radością i sentymentem, chociaż z drugiej strony... Ja sama teraz będąc juz dorosla i gdybym miala swoją rodzinę to nie wyobrazam sobie mieszkać z moimi rodzicami lub co gorsza teściami ;p no chyba że byłby to jeden dom ale osobne mieszkania i ewentualnie podworko wspolne ;p

    Turbina Peltona o kurcze hehe

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Aaa i jeszcze jedno: kiedy pisałam ten komentarz to było juz po północy i właśnie rzuciła mi się w oczy data, że jest 15 września ( tak swoją drogą właśnie zdałam sobie sprawę z tendencji do zapamiętywania i zwracania uwagi na daty ;p). Tak więc wszystkiego najlepszego z okazji Rocznicy ślubu kochani! Dużo pomyślności i dni lepszych w przewadze ;*

      Usuń
    2. Może to nie do końca jest tak, że zapominam o tych problemach, raczej je odsuwam od siebie. I oczywiście dzieje się tak tylko w przypadku, gdy jakiś problem jest dość odległy w danym momencie, bo bieżące kłopoty absorbują mnie bardzo i bardzo się nimi martwię. Więc jeśli chodzi o jakieś niepewności, o których piszesz, to ja tak samo sie przejmuję, ale generalnie, jak coś trwa długo to potrafię to odsunąć w chwilową niepamięć, ale niestety poczucie, ze to wisi cały czas mam i właśnie dlatego w takich czasach szczęśliwa tylko bywam...

      Ja też już sobie teraz nie wyobrażam mieszkać z rodzicami lub teściami. Ale gdyby tak chociaż moi rodzice mogli być bliżej to byłoby super.

      Dziękujemy bardzo ;* Ta przewaga lepszych dni się bardzo przyda, bo ostatnio różnie u nas bywa niestety.
      Też mam taką tendencję :)

      Usuń
  4. kobiety są chyba do psychoanaliz swoich uczuć:)
    Jutrzenka

    OdpowiedzUsuń
  5. Kiedyś usłyszałam takie zdanie, że tylko my sami jesteśmy odpowiedzialni za swoje uczucia. Choć w pierwszej chwili może ono budzić bunt, to jednak jest w nim sporo racji, bo to od nas zależy, jak reagujemy na rzeczy, które nas spotykają. A dwie osoby mogą w tej samej sytuacji zareagować kompletnie inaczej.

    Chyba zawsze w parze jest tak, że nastrój jednego mniej lub bardziej odbija się na związku.

    Ale powiem Ci szczerze, że źle bym się czuła ze świadomością, że nastrój mojego ukochanego zależy od mojego. No bo każdy ma przecież prawo mieć czasem gorszy dzień i być marudą, a tu taka presja, że jak Ty masz zły humor, to ja też i jest mi przykro i mam rozwalony dzień.
    Jak Franek do tego podchodzi?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja się nawet przeciwko temu nie buntuję... Uważam, że to bardzo prawdziwe. Pewnie, że to, co się dzieje wokół nas nie pozostaje tak zupełnie bez znaczenia i ma wpływ na nasze samopoczucie, ale i tak to od nas w większości zależy jak to przyjmiemy. Bo własnie - jedna taka sama sytuacja może miec zupełnie inny wpływ na dwie różne osoby.

      Jasne, każdy ma prawo do gorszego dnia, ale nie powinno jednak być tak, że jeśli ktoś ma zly humor, to w ogole nie liczy się z uczuciami i potrzebami tej drugiej osoby. niestety to właśnie o to mi cały czas chodzi, że kiedy Franek ma zły dzień, to zupełnie nie jest sobą. Jest nie tylko oschły, ale często wręcz nieuprzejmy, szybko wybucha, nie chce ze mna rozmawiać, nie chce mnie słuchać, zostawia mnie samą itp. W dodatku nie zdarza się to od czasu do czasu, tylko coraz częściej, zwłaszcza odkąd jest Wiking. Po prostu kiedyś Franek miał więcej czasu na odpoczynek, teraz mu go brakuje, a jak nie jest wypoczęty to jest wściekły. Więc nie chodzi o wywieranie na nim presji przeze mnie tylko o to, żeby trochę się ze mną jednak liczył w takich momentach.
      Franek generalnie neiwiele sobie z tego robi, chyba uważa, że to ja mam z tym problem, bo on po prostu jest zmęczony i tyle.

      Usuń
    2. Rozumiem, to rzeczywiście trochę inna historia. Mam nadzieję, że kiedyś uda Wam się o tym pogadać na spokojnie i może wtedy on zrozumie. Trzymam kciuki.

      Usuń
    3. Dzięki.. Chociaż mam wrażenie, że jesli chodzi o ten temat to nadajemy zupełnie na różnych falach neistety.

      Usuń