Śladami Margolki.

Dzisiaj zapraszam Was na wycieczkę po Irlandii Zdjęć zrobiłam mnóstwo i trochę czasu zajęło mi, żeby spośród nich wybrać takie, które najlepiej streszczą to, co robiłam przez pięć dni mojego pobytu na Zielonej Wyspie. Z wiadomych względów, oszczędzę Wam widoku mojej buźki
Czy to już uzależnienie? Zaraz po przybyciu na miejsce musiałam sprawdzić co w necie piszczy. Ale za to potem prawie nie włączałam kompa, do samego końca.  ZDJĘCIE BYŁO I SIĘ ZMYŁO
W poniedziałek wybrałyśmy się na wycieczkę do Galway, oddalonego około dwie godziny drogi autobusem od Limerick. Piękne miasto. W dodatku pogoda była wprost wymarzona, więc zdjęcia wyszły piękne. Uwielbiam takie kolory

KTO NIE WIDZIAŁ, TEN TRĄBA

Podobno jakaś ważna ściana Ale wybaczcie moją niewiedzę. Po prostu tym razem pojechałam bardziej w odwiedziny niż na zwiedzanie
A PAN DOKTOR BYŁ PIJANY I PRZYKLEIŁ SIĘ DO ŚCIANY:P
Urzekł mnie ten domek:
 
Atlantyk:

Wiedziałyście, że w Irlandii też są palmy?
TRZEBA POJECHAĆ I ZOBACZYĆ

A to już Limerick:

MOŻE NASTĘPNYM RAZEM?
Trochę Gotyku:

Znajdź Margolkę

A może koło ratunkowe? :))


Polaków było tam mnóstwo. Mam wrażenie, że więcej niż w Poznaniu na ulicy w okolicy akademików Niemal na każdej ulicy taki widok:

Zobaczcie jaki parasol miała moja koleżanka! Co za kolory! Nosz prawdziwie margolkowy! Gdyby nie to, że nie zmieściłby mi się do bagażu podręcznego, już by go nie miała Nie mogłam się powstrzymać, żeby sobie chociaż zdjęcia nie zrobić:

TO ZDJĘCIE JESZCZE KIEDYŚ MUSI TU WRÓCIĆ
A tu już kolory natury. No czyż nie pięknie?

Od zawsze lubiłam włazić tam, gdzie nie wolno
ŻAL TEGO ZDJĘCIA
Margolka w wersji „umcyk-umcyk”

 DOSYĆ TEGO DOBREGO
A tu po kilku piwach
 
 NIC GODNEGO UWAGI
Czasami jednak trzeba się przespać. To była moja norka
  
Gwoli wyjaśnienia: łózko po prawej jest zajęte Tylko koleżanka się dobrze „zakokoniła” Właścicielka lewego robi zdjęcie. Moje legowisko było wyborne – spałam jak suseł, aa, i tam był materac

Lojalnie uprzedzam, że za jakiś czas większość z tych zdjęć zniknie

Guess who’s back

Orzeł wylądował. A właściwie orzełka Margolka – wczoraj późnym popołudniem na wrocławskim Koperniku Mój pobyt w Irlandii dobiegł końca niestety. Co wcale nie znaczy, że skończył mi się również urlop Kosztem tego, że we wtorek i środę będę musiała zostać w pracy do wieczora, wzięłam sobie wolne jeszcze na dziś i tym sposobem znalazłam się dzisiaj w Miasteczku a nie w Poznaniu i majówkę spędzę w domku, delektując się jeszcze kilkoma dniami beztroski i wolności

 W Irlandii natomiast było fantastycznie! Krótko trochę, fakt, ale wróciłam niesamowicie wypoczęta, zwłaszcza psychicznie. Nic nie musiałam, mogłam sobie leżeć i pachnieć Ale pozwoliłam sobie jednak na niewielki wysiłek polegający na zwiedzaniu, graniu w kraty, lekkim imprezowaniu i oczywiście na rozmawianiu z koleżankami i wspominaniu studenckich czasów. W następnej notce powiem coś więcej i może jakieś fotki nawet się znajdą.
W każdym razie wyjazd był naprawdę rewelacyjny. Zawsze świetnie się czuję na urlopie, ale tym razem było jeszcze lepiej – myślę, że dlatego, że zawsze miałam świadomość podczas wypoczynku, że jak wrócę będę musiała coś robić – że czeka na mnie kolokwium, prezentacja, esej albo magisterka do napisania. A tym razem nic na mnie nie czeka! Poza pracą oczywiście, ale to jest inna sprawa, bo za to mi płacą A kiedy jestem na urlopie nie muszę o niej myśleć, ba, nawet nie mogę, bo szef mi zabronił, więc tego nie robię. Relaks totalny!
Dziwnie było trochę, że bez Franusia, chwilami brakowało mi go, wspominałam sobie wspólne wypady i żałowałam, że go nie ma ze mną. Miałam nadzieję, że uda mu się do mnie dojechać do Miasteczka, ale niestety wolne ma dopiero w poniedziałek, a wtedy to ja już będę wracać. Ale z drugiej strony to też miało swój urok, że byłam bez niego – byłam bardzo zaaferowana a poza tym cieszyłam się spotkaniem z dawno niewidzianymi koleżankami, więc tęsknota nie doskwierała mi jakoś szczególnie, natomiast Franek codziennie wysyłał mi mnóstwo smsów, z których wynikało, że tęskni i to było bardzo miłe Nic to, już kiedyś pisałam, że nam rozstania zawsze służą i mam nadzieję, że tym razem też tak będzie i stęskniony Franek przywita mnie w poniedziałek z radością
A tymczasem, mimo, że przede mną jeszcze trzy dni wolnego, kończę urlop od blogowania Powoli powracam – odpowiem na wszystkie wcześniejsze komentarze i nadrobię zaległości u Was, chociaż pewnie trochę czasu mi to zajmie