Z Margolkowej szuflady IV.

Dokładnie osiemnaście lat temu w moim pamiętniku pojawił się pierwszy wpis o takiej treści: (pisownia oryginalna, proszę wybaczyć świeżo upieczonej drugoklasistce :))

niedziela 19 września 1993
Było zimno, deszcz nie padał, słońce świeciło, ale trzeba było chodzić w kurtkach. Był to dzień wyborów ja i moja siostra Asia poszłyśmy z dziadziem na wybory. Jak wyszliśmy z budynku poszliśmy oglądać ule, potem ja i Asia wymyśliłyśmy, że pójdziemy do muzeum. W muzeum były bardzo ładne ule i obrazy ładne też były figóry. Później wróciliśmy do domu, po obiedzie poszłam odrabiać lekcje. Jak skończyłam poszłam z dziadziem na lody, bo Asia z wujkiem pojechała do lasu. Dziadziu kupił siedem porcji na wynos, później bawiłam się z Asią w hokeja i oglądałam film.

Zaczęłam pisać pamiętnik, kiedy miałam osiem lat. Wpisy pojawiały się bardziej lub mniej regularnie – zdarzało się, że nie pisałam kilka miesięcy, a bywało tak, że pisałam nawet kilka razy dziennie. Odkąd zaczęłam pisać bloga, papierowy pamiętnik poszedł nieco w odstawkę, chociaż nadal go prowadzę i wpisy się w nim pojawiają. Ale może nie tak często jak bym chciała, cóż, wszystkiego mieć nie można. W każdym razie, tamten wpis to było takie preludium do całej serii opowieści różnej treści autorstwa Margolki Uzbierało się tego czternaście pełnych zeszytów, plus te wszystkie wpisy na blogu. Kto wie, gdyby nie ten infantylny opis dnia, być może nigdy nie powstałyby Kredki Margaretki? :))
Cieszę się, że zaczęłam wtedy pisać i że nie przestałam aż do dziś, dzięki temu oprócz tego, że zachowałam wiele wspomnień – nawet tych dotyczących wydarzeń błahych, ale ciekawych – miałam i mam możliwość obserwacji siebie, swojego życia, swoich zachowań z dystansu.. Widzę jak się zmieniłam, co w moim życiu było ważne, jak kształtował się mój charakter. Tego nie dałoby się odtworzyć. Gdyby nie ten pierwszy pamiętnik, a później każdy kolejny, nie wiedziałabym o sobie tyle, ile wiem dziś… Niezmiernie się cieszę, że nigdy nie pomyślę: „szkoda, że nie pisałam pamiętnika, gdy byłam młodsza…”
Ps. Wróciliśmy cali, zdrowi, opaleni i zadowoleni Niestety mój komputer przechodzi teraz formatowanie, rodzinny laptop jak na złość się zepsuł, a siostra swojego zabiera z samego rana do Krakowa. Odezwę się przy najbliższej okazji

A za rok…

No nie mogłam się powstrzymać, żeby tego nie napisać. W końcu tylko raz się zdarzy, że będę dokładnie rok przed ślubem, a że akurat nie mam dostępu do komputera, pozwoliłam sobie wykorzystać opcję publikacji notek z opóźnieniem

Pisząc w niedzielę, 11 września, nie mogę być pewna tego, co robię w czwartek, 15 września 2011 roku. Raczej wiem gdzie jestem – na którymś z pienińskich szlaków… Raczej wiem z kim jestem – z moim przyszłym mężem (ratunku! jak to brzmi!). Nie mam pojęcia jak się czuję, czy coś mi dolega, ani w jakim jestem nastroju. Natomiast jestem pewna, że myślę ciągle o tym, że już za rok o tej porze wszystko zacznie się zmieniać i rozpocznie się nowy etap mojego życia. I prawdopodobnie o tym właśnie rozmawiamy, wędrując z Frankiem po górach
W niedzielę wpakowaliśmy do torby wino, które być może dzisiaj popijamy sobie podczas tych rozważań na temat naszej przyszłości.
Za rok prawdopodobnie będziemy je popijać już na własnym weselu
Jej, co to się będzie działo!
Jeszcze nigdy nie byłam tak pewna tego, co będę robić za rok, o tej samej porze.*
Ps. Flo., wszystkiego najlepszego dla Ciebie i MW z okazji Waszej rocznicy ślubu *nie kuszę losu, zawsze należy pamiętać o tym, żeby swoich planów nie być zbyt pewnym, ale niby dlaczego mam być pesymistką? A więc: odpukuję w niemalowane, pluję przez lewe ramię, czy co tam jeszcze i nadal wierzę w to, że wiem, co będę robić za rok