Wieczór bez planów za to z fochem + dopisek

To się chyba stanie moją tradycją, ale jak zwykle im bliżej końca roku, tym mam gorszy nastrój :/ Nie lubię kurczę tego Sylwestra - już pisałam kilka razy dlaczego. W tym roku nie lubię go przede wszystkim, że jak nigdy nie chce mi się nigdzie wychodzić. Posiedziałabym w domu, obejrzała jakiś film, poczytała książkę, może zrobiła jakieś całoroczne podsumowanie - jak kiedyś, gdy jeszcze byłam dzieckiem. Wtedy to była naprawdę wspaniała noc :)

Ale Franek niestety chyba trochę poddaje się tej presji, która mimo wszystko jest moim zdaniem i nie wyobraża sobie siedzenia w tę noc w domu :/ Umówił się z kolegami. Oczywiście nie sam się umówił, tylko ze mną. Wiecie, że lubię tych kolegów i nie twierdzę, że będzie źle, bo jesteśmy umówieni na granie w gry, a przecież to też lubię. Ale po prostu mi się nie chce i już! Ech :/

Chętnie poszłabym do Doroty, która ma do tej nocy stosunek identyczny co ja i myślę, że razem bawiłybyśmy się naprawdę świetnie nie bawiąc się wcale :) Ale Franek by mi tego chyba nie wybaczył. Swoją drogą ostatnio stwierdziłyśmy z Dorotą, że to wstyd, że jeszcze nikt nie wymyślił (a przynajmniej o tym nie słyszałyśmy) czegoś w rodzaju maratonu fitness w Sylwestra :) Przeszłybyśmy się jak nic. 

Przy okazji tej końcówki roku nachodzą mnie ponure myśli, bo wspominam, jak dokładnie rok temu zajmowaliśmy się szukaniem mieszkania, które chcieliśmy kupić. Oglądaliśmy, porównywaliśmy, wyobrażaliśmy sobie to idealne... Już byliśmy tak blisko. A potem los nam spłatał figla. Niezależnie od wszystkiego dobrego, co mi życie przyniosło, tamtego nie mogę losowi darować :( Ale na podsumowania jeszcze przyjdzie czas - może jutro jakimś cudem mi się uda? :) Więc lepiej nie rozgrzebuję tego jeszcze bardziej.

Dzień miał być dzisiaj inny, bo mieliśmy plan na wieczór - wybieraliśmy się do kina - ja, Franek i jego mama oraz jej koleżanka. Mieliśmy zarezerwowane miejsca przez tę właśnie koleżankę, ale wczoraj dopadła ją migrena i nie wyrobiła się z przygotowaniami sylwestrowymi, więc stwierdziła, że dzisiaj z nami nie idzie. Musieliśmy więc bilety odebrać sami - poszedł Franek. Doszedł na miejsce o 16:20 (seans był o 17tej, a rezerwacja przepada pół godziny przed seansem), ale kolejki były tak długie, że kiedy przyszła jego kolej dokładnie o 16:33 rezerwacji już nie było, a w dodatku pozostały tylko miejsca w pierwszym rzędzie, w którym absolutnie nie chcieliśmy siedzieć. Franek zadzwonił do mnie, żebym w takim razie nie wychodziła (miałam przyjść na ostatnią chwilę, bo jeszcze kończyłam ostatnie rzeczy w pracy). Wkurzyłam się trochę, bo nastawiłam się na to wyjście. Ale wkurzyłam się na sytuację i trochę na kino - bo kiedyś było tak, ze po rezerwacje stało się w osobnej kolejce, a teraz stoi się ze wszystkimi (więc jaki jest sens tych rezerwacji?) a Franek zastosował się do zaleceń i był 10 minut przed wygaśnięciem rezerwacji - przecież nie mógł wiedzieć, że będą kolejki. Ale piszę o tym dlatego, że tak naprawdę nic by się nie stało, gdyby nie to, że mama Franka się na niego obraziła :/ Stwierdziła, że to jego wina i już. Kompletnie tego nie rozumiem :/ Równie dobrze to jest jej wina lub moja - bo nie kazałyśmy mu iść wcześniej albo nawet wczoraj! Albo wina tej koleżanki, bo to przecież ona miała pierwotnie się tym zająć. Ręce mi opadają :( Nie sądziłam, że naprawdę można się o coś takiego obrazić - przecież w gruncie rzeczy nic się nie stało!Do kina można iść jeszcze jutro, pojutrze i za tydzień! Rozumiem, że miała plany i się nastawiła - ale to tak samo jak ja i tak samo jak Franek, któremu zresztą najbardziej na tym filmie zależało.

Franek wrócił do domu sam (bo teściowa dać sobie święty spokój, a on jako drugi obrażalski się obrócił na pięcie i poszedł), teściowa pojechała sobie do swojej mamy i wróciła potem nadal obrażona. Na mnie też ledwo spojrzała, co sprawiło mi sporo przykrości, bo nic jej przecież nie zrobiłam. 

I taki miły wieczór właśnie mam.

Wiecie, że nie narzekam na swoich teściów, a już na teściową złego słowa nie powiem. Ale u mnie w domu nigdy nie było fochów i obrażania się, więc cała ta sytuacja źle na mnie wpływa.

Cóż przynajmniej wiem, po kim Franek jest taki obrażalski :/

*** (dwie godziny później)***
Uczciwie melduję, że teściowej foch przeszedł :) A przynajmniej na mnie, bo Franka nie ma wyszedł gdzieś trzy godziny temu (na chwilę :/:/) i przyszła sobie ze mną pogadać. Od razu lepiej. 
Chociaż teraz to chyba ja będę miała focha na Franka, bo mnie trochę wkurza już tym wyłażeniem ciągłym :)

Konsternujący kalendarz

Prezenty - fajna sprawa! Lubię je dawać i lubię je dostawać.Już kilka razy na ten temat pisałam, ale dzisiaj chciałam napisać jeszcze parę słów :)

Zawsze bardzo starannie szukam podarunku dla innej osoby - biorę pod uwagę jej zainteresowania, zastanawiam się nad tym, co lubi lub czego potrzebuje. Bardzo zależy mi, żeby prezent nie był przypadkowy - staram się zwracać uwagę na to, co mówi dana osoba lub co jej się podoba i zapamiętuję to - później przydaje mi się to, kiedy nadchodzi okazja do zakupu prezentu. Cieszę się, gdy udaje mi się prezentem zaskoczyć, ale nie silę się celowo na oryginalność. Wychodzę z założenia, że praktyczny prezent często jest dobrym rozwiązaniem, kiedy pomysłu brak - nawet jeśli miałby być mało oryginalny.

Jeśli chodzi o prezenty, które dostaję - cieszy mnie prawie wszystko. Chyba po prostu mam takie szczęście, że osoby, od których otrzymuję podarki dość dobrze mnie znają. A druga kwestia -  że naprawdę potrafię w każdej rzeczy odnaleźć coś fajnego. Lubię praktyczne prezenty, bo zawsze można zrobić z nich pożytek - niezależnie od tego, czy chodzi o zestaw codziennych kosmetyków, czy o mikser ;) (chyba, że to już trzeci, ale na taki prezent raczej nie zdobywa się nikt, kto nie jest pewny, czy już takiego sprzętu nie mam;)). Lubię drobiazgi, uwielbiam książki! Najbardziej lubię prezenty - niespodzianki. Te też nie muszą być oryginalne, ale przyznaję, że fajnie jest też dostać coś, czego się zupełnie nie spodziewam.

Właściwie oboje z Frankiem mamy w tej kwestii bardzo podobne podejście. Z każdego prezentu potrafimy się ucieszyć, ze wszystkiego umiemy zrobić pożytek - nawet jeśli wcześniej mogło się nam wydawać, że coś jest niepotrzebne. Doceniamy też bardzo chęci osoby, która nas obdarowuje. Nigdy nie zdarzyło się, żebyśmy byli z prezentu niezadowoleni. Nigdy nie zdarzyło się, abyśmy nie potrafili go jakoś wykorzystać. Nigdy żaden prezent nie był nietrafiony. Aż do teraz. Chyba... :)

Rzeczywiście po raz pierwszy dostaliśmy prezent, który wprawił nas w lekką konsternację, chociaż sama nie wiem, czy to dobre słowo, żeby opisać naszą reakcję. Spojrzeliśmy po prostu na siebie dyskretnie a następnego dnia dopiero prezent skomentowaliśmy - poczułam wtedy ulgę, że Franek również nie uważa, że właśnie dostaliśmy najlepszy prezent pod słońcem :P Otóż, brat i bratowa Franka dali nam w prezencie kalendarz ze zdjęciami swojej córki. Uważam, że to świetny prezent, ale na przykład dla dziadków (którzy zresztą takowy dostali w ubiegłym roku ;)) lub dla osób, którym dziecko jest szczególnie bliskie i które są z nim jakoś szczególnie emocjonalnie związane. Owszem, to jest Franka chrześniaczka, ale u nas w rodzinach "instytucja" chrzestnego nigdy nie była szczególnie istotna na co dzień i nie przywiązujemy wagi do tego, kto jest czyim chrzestnym lub jakie relacje ma się z nim relacje. Franek jest więc dla Magdy przede wszystkim wujkiem a nie chrzestnym. Z bratem i bratową widujemy się umiarkowanie często - wiadomo, że jest to utrudnione z racji tego, że nie mieszkamy w tym samym mieście, ale jeszcze przed naszą przeprowadzką wcale nie było to częściej. Widzimy się zawsze na większych uroczystościach rodzinnych lub spotykamy się na niedzielnym obiedzie u teściów - od czasu do czasu odwiedzimy się nawzajem. Relacje Franka z bratem są po prostu dobre - braterskie, ale nie kumpelskie, tak chyba najlepiej to określić. 

Chrześniaczkę lubimy widywać, zawsze wtedy się z nią bawimy i poświęcamy jej sporo uwagi, ale na co dzień nie tęsknimy za nią specjalnie. Choć to bratanica Franka, nie jest dla nas dzieckiem, z którym jesteśmy związani jakoś bardzo emocjonalnie - to po prostu dziecko naszych bliskich, więc się nią interesujemy i jest dla nas na tyle ważna, ale nie więcej - nie do tego stopnia, żebyśmy byli w niej zakochani tak, jak jej rodzice.

Tak naprawdę trudno wyjaśnić nasze odczucia w stosunku do tego prezentu, ale chyba właśnie trochę o to chodzi - nie chcemy, aby ktoś nas zmuszał, żebyśmy byli zauroczeni jego dzieckiem a taki właśnie odebraliśmy przekaz (oczywiście ma to związek z szeregiem innych sytuacji, których byliśmy świadkami oraz jak bardzo - w porównaniu do innych rodziców - brat i bratowa są zapatrzeni w swoje dziecko). Poza tym trochę brakuje nam zaangażowania i zastanowienia się nad tym, dla kogo jest to prezent, tego indywidualnego podejścia, o którym pisałam wcześniej. I jest to o tyle dziwne w przypadku tych właśnie osób, że zawsze trafiali w punkt ze swoimi prezentami dla nas. Przez chwilę nawet przemknęło mi przez myśl - zanim rozpakowaliśmy prezent do końca - że może są to zdjęcia Magdy z nami. Ale nie... 

Chyba największy problem polega na tym, że ni w ząb nie potrafimy odczytać intencji, jakie mieli brat i bratowa - my na pewno nie dalibyśmy takiego prezentu na święta nikomu, kto nie jest bezpośrednio zaangażowany emocjonalnie w relacje z naszym dzieckiem.

Nie chciałabym być źle zrozumiana - tak naprawdę nie musielibyśmy dostać nic i nie poczulibyśmy się ani trochę urażeni. Prawda jest taka, że brak jakiegokolwiek prezentu może trochę by nas zdziwił (bo to byłoby coś nowego) ale nie zasmucił ani nie zezłościł. A tymczasem taki prezent chyba trochę nas poirytował. Bo doskonale rozumiemy zauroczenie rodziców własnym dzieckiem, jest ono dla nas czymś naturalnym, ale nie podoba nam się przesada i nie lubimy podejścia, jakie niestety mają brat i bratowa - to znaczy, że wydaje im się, że ich dziecko jest pępkiem świata. Żeby było jasne - całego świata i dla wszystkich. Przyznam, że denerwują mnie rodzice, którzy niejako zmuszają otoczenie do zachwytów nad ich latoroślą (moim zdaniem fajne dziecko i tak obroni się samo :P) - Franek podziela moj pogląd w tej kwestii. Szczególnie, że przecież nie wszyscy dzieci lubią po prostu! My akurat należymy do grupy osób neutralno-pozytywnej :D To znaczy - nie nielubimy dzieci, ale raczej nie zwracamy na nie uwagi (chyba, że jest niegrzeczne lub głośne - wtedy nas wkurza) a już na pewno się nim nie zachwycamy. Wyjątkiem są dzieci "występujące" w rodzinie lub wśród bliskich znajomych - takimi dziećmi się interesujemy, naprawdę lubimy się nimi zajmować lub z nimi bawić, zależy nam na tym, żeby wiedziały kim jesteśmy i żebyśmy byli fajnym wujkiem i ciocią, ale w dalszym ciągu się nimi nie zachwycamy (wyjątkiem jest córeczka mojej koleżanki, którą zachwycam się ja, ale to naprawdę wyjątkowa sytuacja do opisania przy innej okazji - ale i tak nie chciałabym dostać kalendarza z jej zdjęciami w prezencie :)). No cóż - taki z nas typ, pewnie tylko nasze własne dziecko będzie w stanie nas jakoś specjalnie poruszyć...

Naprawdę lubimy Chrześniaczkę. To fajne dziecko jest. Chętnie bym się nią zajmowała częściej i z większym zaangażowaniem (gdyby tylko jej rodzice nas do niej bardziej dopuścili :)), ale mimo wszystkich ciepłych uczuć jakie mam w stosunku do niej zwyczajnie nie mam ochoty wieszać jej zdjęć na ścianie swojego mieszkania.

Cała ta sytuacja wywołała we mnie tak dziwne uczucia, że aż musiałam się tu wypisać :) 

Ale skoro już przy temacie dzieci jesteśmy, to się dzisiaj dowiedziałam, że mam do nich podejcie i że do mnie lgną - tak przynajmniej stwierdziła moja teściowa na kolejnym spotkaniu rodzinnym. Rzeczywiście ostatnio zamiast siedzieć z innymi przy stole, w drugim pokoju rysowałam z Magdą, a dzisiaj trzyletnia córeczka kuzyna Franka od razu pokazała mi wszystkie swoje zabawki i opowiedziała ich historię. Ale nie dajcie się zwieść, ja po prostu lubię się bawić, a moja infantylna natura sprawia, że dzieci widzą we mnie równego :D