Koniec kary

Franek mnie wziął na litość. A konkretnie na chorobę Zadzwonił w niedzielę (miał być w pracy), żebym przyszła do niego. Powiedziałam, żeby on przyszedł do mnie. A tu się okazało, że on unieruchomiony, bo coś mu w plecach strzeliło, jak się schylał w pracy po 30 kg mięcha i ledwo się rusza. Odpowiedziałam, że się zastanowię. Wstąpiłam do niego po drodze do kościoła. Posiedziałam trochę, żeby stwierdzić, czy nie zmyśla. Ale nie zmyślał, wyglądało, że naprawdę go boli. Prosił mnie, żebym przyszła jeszcze później, ale odmówiłam. Jeszcze mi nie przeszło. W ogóle mało się do niego odzywałam, wzięłam ze sobą testy z hiszpańskiego i się uczyłam. Wczoraj dzwonił do mnie od rana i strasznie mi słodził. Był milutki jak nigdy. Uświadomiłam go, że nadal jestem zła i że czekam na przeprosiny. No to mnie przeprosił :) Cały czas się łasił i namawiał mnie, żebym przyszła do niego po pracy. W końcu zadzwoniłam po 18 i powiedziałam łaskawie: „Przyjdę do Ciebie na chwilę i będziesz mógł mnie przepytać ze słówek” No nie miał wyjścia, zgodził się. Przepytywał mnie ze dwie godziny. A ponieważ nadal był bardzo miły i cały czas miałczał, jak to się mało widzieliśmy, że on tak czekał na mnie aż ja przyjdę i żebym jeszcze nie wychodziła, że stwierdziłam, że ewentualnie mogę zawiesić karę

Na wojennej ścieżce...

Zimna wojna między mną i Frankiem. Od piątku. Nie było awantury, krzyków, nic. Tylko się nie widzimy i komunikujemy się jedynie przez smsy, no, raz telefonicznie. Można powiedzieć, że wojnę wypowiedziałam ja, ale wkurzyłam się na niego i straciłam cierpliwość.
Zaczęło się przedwczoraj wieczorem. Pracowaliśmy oboje dość długo. Przez telefon wstępnie umówiliśmy się, że wieczór spędzimy razem. Wieczorem zdzwoniliśmy się. Franek właśnie wracał z pracy i powiedział, że idzie do domu. Nie zapytał mnie czy przyjdę do niego, ale „co dalej”. Ponieważ w piątki wieczorem zazwyczaj nic mi się nie chce, a zwłaszcza myśleć, odpowiedziałam apatycznie, że nie wiem. Nasza rozmowa w ogóle była apatyczna i polegała na podkreślaniu jak bardzo nam się nic nie chce a ponieważ Franek był w drodze, szybko ją skończyliśmy. Ale właściwie byłam skłonna ruszyć tyłek i się przytulić do Franka u niego na wyrku. Zadzwoniłam dosłownie za momencik i powiedziałam, że idę. A on mi na to, że się już umówił !!!!! Strasznie mi się przykro zrobiło, ale przede wszystkim byłam wściekła. Wyglądało mi tak, jakby on tylko czekał na to, żeby się z kumplem umówić. Taki zmęczony cholera, że nie chciało mu się do mnie przyjść, ale odwiedzić kumpla, albo jeszcze lepiej, stać gdzieś na osiedlu z browarem w łapie to ma siłę. Co za dzieciak z niego! Napisałam mu tylko, że oczywiście zawsze się znajdzie coś ważniejszego ode mnie. Więcej się nie odezwał. Ani ja do niego.
Napisał do mnie dopiero wczoraj popołudniu. Żebym przyszła do niego. Ja na to, że jest ładna pogoda i nie będę się kisić w domu. Jak chce to może wyjść ze mną posiedzieć do parku. Nie. Będzie siedział w domu. No to niech sobie siedzi. Pożegnałam się i tyle. Pewnie ma kaca giganta. To niech sam siedzi w tej swojej norze (bo oczywiście żaluzji nawet nie podciągnął, światłoczuły, cholercia)
Jestem na niego cały czas wściekła. A jak mi przechodzi, to przywołuję sobie w głowie moment, jak mi powiedział, że umówił się z kumplem. Grrr. A poza tym, nie powiem, trochę mi smutno. Ale tym razem nie ustąpię. Uważam, że mnie olał i to sikiem prostym. A poza tym nie będzie tak, że on mi napisze: przyjdź, a ja lecę. Niech pokaże, że mu też zależy. A gdyby naprawdę chciał się spotkać, to nie stawiałby warunków, że u niego albo nigdzie.
Może i jestem za bardzo zawzięta, ale chcę widzieć, że on naprawdę chce się ze mną spotkać, a nie dzwoni, bo tak wypada, albo nie ma akurat nic innego do roboty. Tak ma wyglądać dojrzały związek??
No dobra, a teraz idę rozprawić się z dwoma zaliczeniami Życzcie mi powodzenia.