Chcecie poczytać o niczym?

Pewnie będę niezwykle oryginalna pisząc: jak to dobrze, że ten weekend się wreszcie skończył. Tak. Bo dawno nie miałam tak beznadziejnego, rozlazłego weekendu. Nic mi się nie układało tak jakbym chciała, a do tego nic mi się nie chciało Przeleciały mi te dwa dni i naprawdę nie wiem co robiła. I jeszcze z Frankiem się pokłóciłam. Niby nic poważnego, ale jestem na niego zła. A on się zachowuje jakby nigdy nic i to mnie wkurza jeszcze bardziej. Ok, niby dobrze, że nie mamy takich głupich kłótni trwających kilka dni, które kosztowałyby mnie pewnie dużo nerwów, ale z drugiej strony mam do niego o coś pretensję i wiem, że przejdzie mi pewnie za chwilę, ale jeśli o tym nie pogadam z nim, to sprawa i tak wróci za jakiś czas. 

Ale nieważne, bo miałam pisać o czymś innym. A mianowicie o beznadziejnym weekendzie. Przemilczę pogodę. Ale miałam wczoraj oddać indeksy do dziekanatu. Nigdy w sobotę mnie nie ma w Poznaniu, więc pomyślałam, że w końcu będzie okazja. Bo chciałam Was uświadomić, że nasz dziekanat dla studentów zaocznych jest tak genialnie obmyślony, że jest czynny od poniedziałku do piątku w godzinach 9-14, czyli wtedy, gdy studenci zaoczni pracują. Jakoś nikt nie wpadł na to, że przeważnie wybiera się zaoczne studia magisterskie uzupełniające, kiedy chce się iść do pracy. A w sobotę dziekanat jest czynny o godzinę krócej. No i pochrzaniło mi się. Przypomniałam sobie o tym fakcie za przysłowiowe pięć dwunasta. W tym przypadku za pięć pierwsza. I tak pojechałam do miasta, posnułam się i myślałam, że trochę czas zabiję, ale po czterdziestu minutach byłam już z powrotem. Czas między czternastą a dziewiętnastą to dla mnie czarna dziura. Nie wiem co robiłam, trochę podrzemałam, trochę poczytałam, trochę posprzątałam. Czyli generalnie nic nie zrobiłam. Postanowiłam sobie, że umilę sobie chociaż czas wieczorkiem. Zamówiłam sobie pizzę, otworzyłam winko jeszcze z paczki bożonarodzeniowej i włączyłam telewizor. 

Pizza okazała się z czarnymi oliwkami (jak mogłam nie powiedzieć, że chcę bez oliwek??) blee , wino miałam wypić całe, ale w połowie drogi przypomniało mi się, że po czerwonym winie nie mogę zasnąć, a film okazał się nudny jak flaki z olejem i jak się skończył, nie wiedziałam o co właściwie w nim chodziło. To tyle jeśli chodzi o mój milutki wieczór. 

Dzisiejszy dzień też cały przebimbałam. Nawet do Was nie pozaglądałam, bo byłam taka do niczego. W końcu po południu przyjechała z domu Dorota, wreszcie nie jestem sama Na kolację zjadłam dwa lody i popiłam Reddsem. Zaraz się położę i wreszcie wszystko wróci do normy. Nie, ja nie mogę mieć za dużo wolnego czasu.

Ile dziecka w Tobie?

Czytam teraz książkę „Wyznania nie do końca dorosłej” Stephanie Calman. Chwilami mam wrażenie, jakbym czytała o sobie. Jest tam między innymi taka fajna refleksja, że dzieci często myślą sobie jak to będzie fajnie kiedy będą dorosłe i będą mogły robić wiele rzeczy, na które teraz sobie nie mogą pozwolić. A później, kiedy dorosną, zapominają, że tego chciały. Jak to napisała autorka: „Nie zawsze chce się tego, co kiedyś wydawało się atrakcyjne. Marzenia się spełniają. Tyle że spełnione przestają być marzeniami”

Tak ogólnie to uważam, że jestem osobą poważną. Bez przesady oczywiście, ale jak trzeba się zachować odpowiedzialnie, to się tak zachowam. Umiem myśleć perspektywicznie i logicznie. Jak przystało na osobę dorosłą. Ale siedzi też we mnie taki dzieciak, który chyba nigdy nie dorośnie. Franek próbuje się tego dzieciaka ze mnie pozbyć, sprowadzając mnie na ziemię. Kiedy płaczę z jakiegoś głupiego powodu upomina mnie, że co to będzie jak będę miała dzieci i one będą widzieć, że ja płaczę przez takie głupoty. Kiedy chciałam kolorowego balonika, spojrzał na mnie z naganą i rzekł: „Małgosiu, ile ty masz lat?” Jednak, mimo, że nie chciałabym znowu być dzieckiem, nie mam nic przeciwko, żeby jego cząstka we mnie siedziała. Ja myślę, że każdy z nas ma w sobie takiego dzieciaka. Tylko niektórzy dają mu dojść do głosu inni nie.

Po czym poznaję, że jestem dorosła?

- słucham polskiego radia, a konkretnie Jedynki
- chodzę wcześnie spać, chociaż nikt mi nie każe
- mogłabym imprezować codziennie i pić na umór, bo nikt mnie nie pilnuje, ale mi się nie chce
- denerwuje mnie jak dziewczyny zostawiają w kuchni okruszki na blacie- cierpię na bóle krzyża
- nie wydaję całej wypłaty na słodycze
- kiedy się kładę, zasypiam od razu po przyłożeniu głowy do poduszki, zamiast snuć fantazje o księciu na białym koniu
- nie wstydzę się kupować podpasek
- łapię się na tym, że czasem mówię jak moja mama
- na plaży wolę leżeć plackiem niż pływać albo robić kotlety z piasku
- lubię większość gotowanych warzyw
A co mi zostało z dziecka?
- uwielbiam Mambę
- jak widzę poszewkę w kratkę albo z Kubusiem Puchatkiem wybieram tę drugą
- jak mam moje ukochane żelki, które trudno dostać, albo zielony groszek, który jest tylko w czerwcu nie mam ochoty się z nikim dzielić
- cierpię na syndrom przedszkolaka
- płaczę z byle powodu
- jak czegoś nie lubię, to dłubię w talerzu i zostawiam na brzegu na przykład wianuszek z zielonej pietruszki- nie wyrosłam z reumatyzmu dziecięcego
- zawsze przy jedzeniu się upaćkam
- nie lubię zostawać sama na noc, bo boję się duchów (co ciekawe, nie wierzę w duchy:)))
- śpię z zabawkami

A jak to jest z Wami?