No to jesteśmy.

Wygląda na to, że wróciliśmy już na dobre. Wczoraj przyjechaliśmy do Poznania, Franek jutro idzie do pracy, ja w poniedziałek. Nasz urlop niestety się skończył. Cóż, to było raczej do przewidzenia
Ale nie jest tak źle. Widocznie porządnie odpoczęliśmy skoro nie lamentujemy z powodu konieczności powrotu do pracy a zwyczajnie przyjmujemy to jako naturalną kolej rzeczy. Nie wracaliśmy wczoraj ze skwaszonymi minami, raczej cieszyliśmy się, że urlop nam się udał. Nawet się już rozpakowaliśmy, co jest do mnie niepodobne, bo nie znoszę tego robić i zdarza się, że moja nierozpakowana torba stoi jeszcze tydzień, czy dwa Ale Franek mnie zmobilizował i razem uporaliśmy się z tym jeszcze wczoraj wieczorem, zaraz po przyjeździe.

Dzisiaj natomiast dzień był od samego rana intensywny – obudziliśmy się przed ósmą, Franek zrobił śniadanie a ja się szybko zebrałam i pobiegłam na aerobik – pierwszy od ponad dwóch tygodni W czasie, gdy ćwiczyłam, Franuś wypucował lodówkę, bo nie zdążyliśmy tego zrobić przed wyjazdem, a ona aż się prosiła o umycie. Kiedy wróciłam posprzątaliśmy całą resztę mieszkania i pojechaliśmy na zakupy, żeby jutro na śniadanie nie mieć znowu do wyboru tylko jajek na miękko, jajecznicy, jajek na twardo albo sadzonych Załatwiliśmy też kilka zaległych spraw, takich jak odebranie listów poleconych z poczty, czy oddanie książek do biblioteki uniwersyteckiej (jak dobrze, że można było to załatwić w sobotę). I w zasadzie w ten sposób minął nam cały dzień. Dopiero późnym popołudniem odetchnęliśmy relaksując się w domu.
Narzekać nie możemy, wiadomo, że wszystko co dobre, szybko się kończy, więc nie ma co rozpaczać. Zawsze dziwię się, gdy słyszę, jak ludzie przeżywają powroty z urlopów – niemal ocierają się o depresję. Mnie co najwyżej dopadał syndrom przedszkolaka, ale to trochę co innego, bo nie chodzi ani o koniec urlopu, ani o powrót do pracy, a raczej o rozstanie z Miasteczkiem, a do tego to mi nawet urlopu nie trzeba W każdym razie, my z Frankiem staramy się zawsze wrócić przynajmniej dzień wcześniej, oswoić się z sytuacją i z myślą, że wracamy do pracy, spędzić jeszcze wspólnie resztę wolnego czasu w domu. I zawsze jakoś dajemy radę
Urlop udał nam się wspaniale. Relacja jeszcze na pewno będzie Mam już swój komputer z powrotem, więc mogę nadrabiać zaległości. Teraz tylko w skrócie napiszę, że sporo załatwiliśmy podczas pobytu w Miasteczku – oprócz sali załatwiliśmy już zespół, popytaliśmy też o fotografów, a przede wszystkim byliśmy już u księdza i zaklepaliśmy sobie termin w kościele. Najważniejsze więc już za nami Załatwiłam też sobie upoważnienie do głosowania w wyborach poza Miasteczkiem. Więc nasz urlop był również bardzo użyteczny
W zasadzie na zakończenie mogę tylko powiedzieć coś bardzo banalnego: czas szybko płynie…

Z Margolkowej szuflady IV.

Dokładnie osiemnaście lat temu w moim pamiętniku pojawił się pierwszy wpis o takiej treści: (pisownia oryginalna, proszę wybaczyć świeżo upieczonej drugoklasistce :))

niedziela 19 września 1993
Było zimno, deszcz nie padał, słońce świeciło, ale trzeba było chodzić w kurtkach. Był to dzień wyborów ja i moja siostra Asia poszłyśmy z dziadziem na wybory. Jak wyszliśmy z budynku poszliśmy oglądać ule, potem ja i Asia wymyśliłyśmy, że pójdziemy do muzeum. W muzeum były bardzo ładne ule i obrazy ładne też były figóry. Później wróciliśmy do domu, po obiedzie poszłam odrabiać lekcje. Jak skończyłam poszłam z dziadziem na lody, bo Asia z wujkiem pojechała do lasu. Dziadziu kupił siedem porcji na wynos, później bawiłam się z Asią w hokeja i oglądałam film.

Zaczęłam pisać pamiętnik, kiedy miałam osiem lat. Wpisy pojawiały się bardziej lub mniej regularnie – zdarzało się, że nie pisałam kilka miesięcy, a bywało tak, że pisałam nawet kilka razy dziennie. Odkąd zaczęłam pisać bloga, papierowy pamiętnik poszedł nieco w odstawkę, chociaż nadal go prowadzę i wpisy się w nim pojawiają. Ale może nie tak często jak bym chciała, cóż, wszystkiego mieć nie można. W każdym razie, tamten wpis to było takie preludium do całej serii opowieści różnej treści autorstwa Margolki Uzbierało się tego czternaście pełnych zeszytów, plus te wszystkie wpisy na blogu. Kto wie, gdyby nie ten infantylny opis dnia, być może nigdy nie powstałyby Kredki Margaretki? :))
Cieszę się, że zaczęłam wtedy pisać i że nie przestałam aż do dziś, dzięki temu oprócz tego, że zachowałam wiele wspomnień – nawet tych dotyczących wydarzeń błahych, ale ciekawych – miałam i mam możliwość obserwacji siebie, swojego życia, swoich zachowań z dystansu.. Widzę jak się zmieniłam, co w moim życiu było ważne, jak kształtował się mój charakter. Tego nie dałoby się odtworzyć. Gdyby nie ten pierwszy pamiętnik, a później każdy kolejny, nie wiedziałabym o sobie tyle, ile wiem dziś… Niezmiernie się cieszę, że nigdy nie pomyślę: „szkoda, że nie pisałam pamiętnika, gdy byłam młodsza…”
Ps. Wróciliśmy cali, zdrowi, opaleni i zadowoleni Niestety mój komputer przechodzi teraz formatowanie, rodzinny laptop jak na złość się zepsuł, a siostra swojego zabiera z samego rana do Krakowa. Odezwę się przy najbliższej okazji