Krótko i zwięźle o weekendzie

Chyba wróciłam. Dzisiaj nie będę się żalić:) Weekend minął mi bardzo miło, dość aktywnie, ale błogie lenistwo też zaliczyłam

W piątek wieczorem Franek wrócił z pracy i powiedział, że jedziemy na Stare Miasto. Zaskoczył mnie, ale dwa razy nie trzeba było mi tego powtarzać. Na rynku akurat odbywał się jakiś festiwal, było mnóstwo ludzi, muzyka, klimat niesamowity. Usiedliśmy sobie w jakiejś knajpce w ogródku, zjedliśmy, Franek wypił piwko. Dostałam od niego różę. Siedzieliśmy tam chyba ze trzy godziny i wcale nie chciało mi się wracać. Dawno już nie spędziliśmy razem tak miłego wieczoru. Szkoda, że tak rzadko razem wychodzimy, takie chwile przypominają nam o tym, że jesteśmy ze sobą naprawdę szczęśliwi, że zawsze mamy o czym rozmawiać i że jest tyle rzeczy, które nas łączą. Około północy wróciliśmy spacerkiem do domu. Nasz milutki wieczorek był tylko przez chwilę zakłócony przez pewne niezbyt przyjemne zdarzenie, ale to już może innym razem.Byle więcej takich przyjemnych wieczorków… I nocek

W sobotę pojechaliśmy za miasto a w niedzielę siedziałam w domu z Dorotą i robiłyśmy błogie nic A nie sorki, nastawiłyśmy pranie. Ale tak poza tym to cały dzień na zmianę czytałyśmy, spałyśmy i oglądałyśmy powtórki seriali. Z tych pożytecznych rzeczy, obgadałyśmy trochę naszą przyszłość Powiedzmy. A do jakich wniosków doszłyśmy? To już może jutro.

Rekonwalescencja

Jest lepiej. Grypa chyba powoli mija. Dzisiaj słońce jakby jaśniej świeci. Ale jeszcze nie mówię hop, bo do wieczora daleko. Może sens wszystkiego, co robie powróci…

Rozmawiałam wczoraj z mamą na skypie i tak jej się trochę żaliłam, że tak mi smutno jest, że nie wiem dlaczego. Że tak jakoś te dni mijają, idę do pracy, po południu mam czas na aerobic, czytanie, ale jakoś nic mi się nie chce. Koleżanki powyjeżdżały – mimo, że i tak nie spotykam się jakoś specjalnie często z nimi, to mnie to zdołowało trochę. A mama mi powiedziała, że tak właśnie wygląda życie. No tak, to prawda. Może właśnie to mnie tak zdołowało. Z jednej strony tak dużo się dzieje wokół mnie, ciągle coś, jestem zabiegana i mam mnóstwo na głowie. Ale z drugiej wydaje mi się, że wszystko już przeżyłam i nigdy już nie będę miała takich przygód jak wtedy, kiedy miałam 16 lat. Tyle, że jeszcze parę dni temu mi to nie przeszkadzało, dopiero ostatnio dopadła mnie taka melancholia. No cóż, może rzeczywiście przejdzie.

Dzisiaj w pracy przyszedł do mnie jeden ze współpracowników. Tak żeby pogadać. Spytał co słychać. Powiedziałam, że dobrze, jakoś leci. A on na to, „no, z tego co zauważyłem, to raczej nie jesteś osobą która narzeka prawda?” No i dobrze. Cieszę się, że tak mnie ludzie postrzegają. Narzekać to sobie pewnie narzekam, tylko staram się nie przy wszystkich. I nie narzekam na to, co sama sobie wybrałam. Jeśli dokonam już jakiegoś wyboru, to raczej się nie zdarza, żebym potem żałowała. Zawsze sobie mówię, że widocznie tak było mi pisane i zamiast myśleć, co by było gdyby, cieszę się tym, co mam. Na studiach, i tych dziennych i zaocznych ciągle spotykałam ludzi, którzy narzekali. To za dużo nauki, to za mało, to zbyt wymagający wykładowcy, to się niczego nie nauczą itd. A ja starałam się znaleźć raczej dobrą stronę tego wszystkiego. Może to dlatego, że nie chcę przyznać się sama przed sobą, że dokonałam złego wyboru? Ale raczej nie sądzę, bo naprawdę nie żałowałam. Wolę być zadowolona z tego co robię i co mam. Dlatego nie jest mi dobrze z przygnębieniem i ciągłymi łzami. Mam nadzieję, że naprawdę mi przeszło. Ale któż to wie. Może przechodzę jakiś kryzys wieku… średniego?