Dobra wiadomość.

Otóż chciałam ogłosić, że Franuś mój zdał obydwa egzaminy i otrzymał wszystkie kwalifikacje, klasyfikacje, świadectwa i dokumenty potrzebne do tego, żeby dalej kombinować z pracą. Zaliczył testy psychologiczne, badania lekarskie i dostał zdolność na pięć lat. Następnego dnia poszedł i zdał egzamin teoretyczny.

Nie wiem, może faktycznie musiał narozrabiać, żeby się teraz wreszcie pozbierać i ruszyć do przodu… Franek rzekł do mnie: „ale przyznaj się, myślałaś, że nie zdam.” Przyznaję się. Tak właśnie myślałam, bo z egzaminami Frankowymi różnie bywa. Po różnych historiach listopadowych nie ufałam do końca jego szczerym chęciom a i z pracowitością Frankową w tym względzie różnie bywa, jako że się chłopina najzwyczajniej w świecie odzwyczaił uczyć (ból ten zna pewnie każdy kto zaliczył dłuższą przerwę w nauce). Ale jednak Franuś mnie pozytywnie zaskoczył i biję się w piersi jakem Niewierna Margolka. W nagrodę fundnęłam mu bilet do kina i to na „jego” film

Cieszymy się oboje bardzo, chociaż jeszcze nie wiadomo, czy jest z czego. Co prawda, wiadomo już, że kary nie będzie żadnej płacić, więc nie zbiednieje o, bagatela, kilka tysięcy złotych. Teraz czeka aż mu wymienią nowe prawo jazdy (z 18 grudnia) na jeszcze nowsze, gdzie będzie dopisek, że może przewozić pasażerów. Jak już to będzie miał, uda się ze wszystkim do siedziby głównej przedsiębiorstwa i… jeszcze nie wiadomo co dalej. Podobno w ciągu sześciu miesięcy mają go zatrudnić. Podobno zrobią to na pewno, bo te kilka tysięcy za odbyte wiosną i latem szkolenie też sobie muszą odebrać, tyle że nie w postaci jednorazowej kary, a jakichś tam rat miesięcznych pobieranych z wynagrodzenia… Pozostaje nam czekać. Nie ukrywam, że nadzieje wiążę nieliche z tym zatrudnieniem, bo wreszcie Franek będzie miał normalną pracę z normalnymi warunkami socjalnymi. Sprawa ciągnie się już od lutego, ale jak trzeba to poczekam jeszcze i do czerwca, byleby się pozytywnie zakończyło.

Odmieniony

Ktoś mi w tych górach Franka podmienił. Ale nie narzekam, bo ten egzemplarz mi się bardziej podoba Wiedziałam, że to rozstanie nam dobrze zrobi. Ja też trochę zmieniłam swoje podejście do niego i do naszego związku. A Franek? Przyjechał „odmieniony’ – jak sam stwierdził. Powiedział, że miał tam dużo czasu na myślenie. Ale nie chce mi zdradzić, co sobie wymyślił poza tym, że jestem dla niego ważna.
W sobotę przyjechał po mnie na zajęcia. Potem spędziliśmy razem całe popołudnie i jeszcze mi się do domu wprosił na wieczór i na noc. Potem jeszcze na dwie kolejne, dopiero dzisiaj się go pozbyłam Niech się nie przyzwyczaja, okres próbny się jeszcze nie skończył Strasznie miły jest, przytula, mówi czułe słówka – to zupełnie niepodobne do niego. A najdziwniejsze jest to, że nie wpada w gniew w sytuacjach, w których bym się tego po nim spodziewała. Nie wiem, może ma dobre dni Strasznie jest uczynny, pomaga mi we wszystkim, nawet nieproszony, a poza tym parę razy pozwoliłam go sobie perfidnie przetestować, żeby sprawdzić jak bardzo będzie cierpliwy i o dziwo szybciej mi się znudziło niż jemu
A tak serio, to cieszę się, że się tak zachowuje, bo powoli powraca ten dawny Franek – ten sprzed jesieni jeszcze. I mam nadzieję, że nie zapeszę tą dzisiejszą notką, bo zawsze jak go pochwalę, to coś się potem dzieje Oby nie tym razem. W każdym razie na chwilę obecną układa się dobrze i mam nadzieję, że tak będzie nadal. Chociaż nie powiem – jeszcze jestem nieufna, ale to chyba zrozumiałe. Zobaczymy jak to się dalej ułoży.
Ktokolwiek zabrał tamtego Franka, może go sobie zatrzymać, ja wolę obecnego Fajny jest.