Zapomniał

„Zabiję Cię (…)”
Smsa o takiej treści wysłałam dzisiaj do Franka o 6:31 po tym jak najpierw przez niego zbladłam a potem się zagotowałam ze złości.
Wyszłam sobie z domu jak co dzień do pracy, wstąpiłam do sklepu po świeżą bułeczkę na śniadanie i niemalże podśpiewując sobie ruszyłam w stronę parkingu. Mina mi zrzedła, kiedy zobaczyłam, że miejsce, na którym jeszcze wczoraj widziałam moje auto jest puste. Zrobiło mi się najpierw zimno, potem gorąco a potem nogi się prawie pode mną ugięły.
A potem poczułam się niesamowicie głupio stojąc z kluczykami w ręce i rozglądając się na wszystkie strony – oho, ciemna blondynka zapomniała gdzie samochód zaparkowała – mógłby pomyśleć ktoś, na przykład pan stróż z parkingu strzeżonego…
Spojrzałam na parking obok i zobaczyłam – jest, stoi! A w międzyczasie przypomniałam sobie, ze poprosiłam Franka wczoraj, żeby zerknął tam na elektronikę, bo mi się jakaś kontrolka paliła. Prosiłam go o podociskanie kabelków a nie przeparkowanie samochodu do jasnej Anielki! W tym momencie byłam już wściekła i tym właśnie sposobem wysłałam Frankowi wspomnianego wcześniej smsa, kończącego się słowami „za przestawienie auta”.
Kilka godzin później zadzwonił. Złość mi oczywiście trochę przeszła, ale i tak go ochrzaniłam, że mi nie powiedział, że przestawił samochód i wiecie co mi odpowiedział??

- Trzeba było zapytać.

I w ogóle nie wiedział o co mi chodzi no bo „to już samochodu nie mogę przestawić? Zapomniałem Ci powiedzieć i tyle”
I tyle. Noszzzz… Dziewczyny, co byście sobie pomyślały w pierwszym momencie, gdyby samochód nie stał tam, gdzie go zostawiłyście?? No właśnie… Mnie co prawda po chwili przyszło do głowy, ze Franek mógł go przestawić, ale u nas na osiedlu parkingów jest mnóstwo i gdyby stanął gdzie indziej (a powiedział mi, ze chciał, ale miejsca nie było) to nie zauważyłabym go tak szybko i albo godzinę szukałabym samochodu, albo skończyłoby się telefonem na policję.
Oczywiście najprościej byłoby zadzwonić do niego, ale tak się składa, ze był w pracy i nie  mógłby odebrać. Ehh, ten Franek… zapomniał no… :)))

Nie taki znowu pikuś

Przyznam, że już zaczynam trochę wariować. Obrona coraz bliżej a ja coraz bardziej się stresuję.Nie wyrabiam się, nie mam na nic czasu. Pewnie zauważyłyście zresztą, że i na blogach trochę mnie mniej, bo niestety tylko tyle, ile mogę sobie w pracy pozwolić, a jak wiadomo – w pracy najpierw praca a potem przyjemności, więc też nie zawsze się da Potem wracam, nurkuję w notatki, czytam książki (które mogą się przydać na obronie, aczkolwiek wcale nie muszą) i ani się obejrzę robi się późno. Naprawdę zaczynam się denerwować.

Większość osób, kiedy mówię, że została mi jeszcze tylko obrona, reaguje bardzo podobnie –lekceważąco machają ręką ze słowami „eee, obrona to już pikuś jest…” No niestety na moim kierunku nie do końca tak jest. Z tego co się orientuję, w większości obrona pracy magisterskiej wygląda w ten sposób, że otrzymuje się pytania dotyczące pracy (w założeniu ma to służyć sprawdzeniu, czy dana osoba napisała prace samodzielnie), więc teoretycznie każdy, kto napisał sam, bez problemu zda. Czasami zdarzają się inne pytania, ale zwykle przyszły magister otrzymuje wcześniej listę zagadnień, o które ewentualnie może być zapytany. U mnie nie ma nic podobnego.

Obrona pracy licencjackiej była w formie pisemnej. Każdy dostał trzy pytania (dwa takie same dla wszystkich i jedno dla każdego różne) – jedno dotyczyło literatury brytyjskiej, drugie amerykańskiej, trzecie niby pracy. Niby, bo pisałam o macierzyństwie jako przejawie czarnego feminizmu a pytanie miałam o przykłady literatury napisanej przez białe feministki.

Teraz co prawda obrona ma być ustna i nie będzie pytań z literatury brytyjskiej, ale kompletnie nie wiem czego się mogę spodziewać. Muszę przerobić całą historię i teorię literatury amerykańskiej no i poświęcić trochę więcej myśli autorom z tego samego okresu i poruszających podobne tematy co pisarz, którego twórczość analizowałam. A i tak nie mam pojęcia o co mnie mogą zapytać. Tak więc wcale nie taki pikuś dla mnie ta obrona, niestety. No i nerwy mam. I pewnie będę miała dopóki nie będę już po. Oczywiście nie wmawiam sobie, że się nie obronię, bo chyba aż takim tumanem to nie jestem i skoro przez sześć lat studiów się uczyłam, to coś mi w łepetynie zostało, ale jak wiadomo wypadki chodzą po ludziach. A swoją drogą to bardzo żałuję, że nie będą mnie pytać o pracę i nie będziemy mogli sobie o tym porozmawiać, bo chętnie jeszcze bym podyskutowała na ten temat

W każdym razie wybaczcie moją ewentualną nieobecność na Waszych blogach, bo niestety doba ma tylko 24h iwszystkiego w tym czasie zrobić się nie da, choć bardzo bym tego chciała Ale będę czytać w miarę możliwości.