Zła kobieta.

Pewnie jeszcze wrócę któregoś dnia do Niebieskookiego i w ogóle do tego, co było przed Frankiem, ale chwilowo wróćmy do teraźniejszości.

Te z Was, które czytają mnie od dawna, na pewno pamiętają, że bardzo nie lubiłam, kiedy Franek spotykał się z kolegami. Denerwowało mnie, że zazwyczaj te spotkania wypadały nagle i dowiadywałam się o nich już w trakcie – bo na przykład Franek spotykał kumpli na ławeczce stojącej między jego blokiem a moim i do mnie nie docierał. Poza tym wracał późno, dużo pił i generalnie mnie denerwował, chociaż może nie do końca były powody ku temu, żebym miała do niego o to pretensje.

Już od jakiegoś czasu, głównie odkąd zaczął pracę w Zielonej Firmie, spotykał się z kolegami dużo rzadziej. Odkąd mieszkamy razem, umawia się z nimi średnio raz w miesiącu.Do tego zazwyczaj informuje mnie o zamiarze takiego spotkania trochę wcześniej – czyli tak, jak sobie zawsze tego życzyłam. Idzie, gra w bilarda, piwkuje, rozmawia i wraca. Najczęściej wracał w godzinach 22-24. raz zaszalał, kiedy świętował urodziny kolegi. Owszem, wraca po kilku piwach, ale zawsze jest dla mnie miły, nie kłócimy się (a kiedyś przecież dlatego nie lubiłam, kiedy pił – bo się zawsze potem kłóciliśmy), on kładzie się grzecznie koło mnie i, co najważniejsze, następnego dnia nie musi leczyć kaca i spać cały dzień, tylko jest zupełnie normalny.

Więc o co mi chodzi? Dlaczego zawsze, kiedy słyszę, że się umówił robię obrażoną minę albo zmieniam swój ton na oficjalny? Albo co gorsza, pojawiają się łzy w moich oczach (to nie żaden rodzaj szantażu, jego i tak to nie rusza :), to po prostu odruch bezwarunkowy u mnie)? On się wtedy denerwuje i mówi, że przecież ma prawo spotkać się z kolegami od czasu do czasu. I ma świętą rację.

Najzabawniejsze jest to, że tak naprawdę on wychodzi dużo rzadziej niż ja! Ja spotykam się ze swoimi koleżankami dużo częściej – czasami odwiedzają mnie w domu, czasami ja odwiedzam je, innym razem idziemy razem do pubu i na piwo. Z imprezami chwilowo skończyłam, ale przecież całkiem niedawno poszłam na pracowniczą imprezę świąteczną i powiedziałam Frankowi, że wrócę przed jedenastą, a byłam w domu po drugiej. Do tego chodzę przynajmniej dwa razy w tygodniu spotykam się z Dorotą i chodzimy na aerobik, podczas gdy Franek w zasadzie po pracy wraca od razu do domu i nigdzie nie wychodzi.
Nie potrafię wytłumaczyć swojego zachowania. Ja naprawdę wiem, że nie ma nic złego w tych jego spotkaniach. Jego kolegów w większości lubię, a Franek zawsze potem wraca grzecznie do domu. Nie zabraniam mu tych spotkań nigdy. Ale po mojej minie widać, że nie jestem zadowolona, chociaż bardzo staram się z tym walczyć. I tłumaczę sobie, że przecież ma prawo do spotkań ze znajomymi! Gdyby on miał do mnie pretensje, że wychodzę wkurzyłabym się i robiła dalej swoje. I jeszcze pewnie zrobiłabym mu awanturę, że mnie ogranicza. Fakt, że ja się umawiam zazwyczaj wtedy, kiedy on jest w pracy. On takiej możliwości nie ma, bo ja zawsze pracuję w stałych godzinach, a jakoś głupio wychodzić do pubu przed południem nie? :) 
I wiecie, że gdyby on kiedyś dla mnie został w domu i nie poszedł na to głupie spotkanie, to też bym była zła – i na siebie i na niego. Dlatego właśnie w żaden sposób nie potrafię wytłumaczyć swojego zachowania.

Poza tym, od kiedy pamiętam, mój tato, który zawsze był i będzie dla mnie wzorem męża, ojca i w ogóle faceta, też sobie tak średnio raz w tygodniu wychodzi pograć z kolegami w karty i wraca w nocy. Robi to od ponad dwudziestu lat, powinnam więc uznać, że to normalne i Franek też ma prawo na takie wypady od czasu do czasu. Zresztą ja to wiem, a mimo wszystko nigdy nie jestem z tego zadowolona.
Dobrze wiecie, że nie jestem osobą, która uwiesza się na swoim facecie i w ogóle uważa, że jak się jest z kimś w związku to odtąd już wszystko robimy tylko i wyłącznie razem. Zero osobnych wyjść, zero wyjazdów, nic. Tylko razem. Bzdura. Wręcz przeciwnie, uważam, że oprócz tego wspólnego świata, każde z nas powinno mieć jeszcze jakiś swój mały światek – może nie hermetycznie zamknięty, przed drugą połówką, ale jednak.

Najgorsze w tym wszystkim jest to, że ja naprawdę nie wiem, o co mi chodzi. Nie wiem. Nie potrafię podać ANI JEDNEGO argumentu przeciw jego wyjściom raz na jakiś czas. No może jeden.. – nie mogę  wtedy spać. Kiedy wychodzi, zawsze potrafię się zająć sobą – czytam, oglądam telewizję, bloguję. I kładę się spać, tak, jak zwykle koło 22. Ale zamiast zasnąć , cały czas nasłuchuję – nawet, kiedy mówi że będzie o północy (i przychodzi dziesięć minut przed czasem zresztą), ja cały czas czuwam… (Franek zresztą też nie może spać, kiedy mnie nie ma) Przy czym, kiedy nie ma go, bo jest w pracy, jakoś nie mam problemów ze snem i czasami śpię tak głęboko, że nie słyszę nawet, kiedy wraca. Same widzicie, że moje zachowanie jest naprawdę irracjonalne. I ja też to widzę. Będę starać się z tym walczyć, bo zwyczajnie nie podoba mi się moja postawa. Tylko jak to jest, że ja wszystko wiem, a reaguję tak, jak reaguję? Zła kobieta ze mnie.

***
Ps. Mój Franek przeczytał kilka komentarzy pod tym postem. Najbardziej dziwi się facetom, którzy zarzucają mi tu fochy do potęgi entej. Z tych komentarzy mogłoby wynikać, że wrzeszczałam, tupałam, obrażałam się tudzież odmówiłam podania obiadu i odezwania się. Co ciekawe, Franek fochów żadnych nie zauważył – nie tylko w tej notce, ale także w moim zachowaniu. Dziwna sprawa, nie sądzicie? Widać obcy facet zna mnie lepiej niż Facet Osobisty
Ps. Tradycyjnie opcja logowania zniknie w odpowiednim czasie (czyt. gdy już zniknę z głównej )Jak ktoś naprawdę chce się wypowiedzieć, nie jest to dla niego problemem, a mnie szkoda czasu na walkę ze spamem

Z Margolkowej szuflady III.

Dokładnie jedenaście lat temu oddałam po raz pierwszy moje serce… A zaczęło się trzy dni wcześniej… Odkopałam swoje dawne zapiski i niniejszym wyrywkowo je tu zamieszczę. Śmiać się można, ale proszę zachować jednak wyrozumiałość, gdyż pisaninka miała miejsce, gdy nie miałam jeszcze nawet piętnastu lat Do mentalnej dojrzałości jeszcze mi sporo brakowało ;)) czwartek, 6 stycznia 2000
Znalazłam sobie nowy obiekt westchnień! Jest to ktoś, kto mi się podoba, ale nie myślę o  nim na poważnie, ale nie lubię nie mieć do kogo wzdychać! A ten ktoś to Krzysiek. Wiem, że nigdy o nim nie wspominałam, ale to właśnie dlatego, że nie myślałam o nim na poważnie. Mieszka na tym samym podwórku co Marta i kiedyś jak z nią siedziałam to do nas podszedł i zaczął ze mną gadać, chociaż się nie znaliśmy. A jakiś rok temu byłam w kawiarence z Beatą i Anką i grałyśmy w karty a on z kolegą do nas dołączyli i usiadł koło mnie. I wydawało mi się, że mnie podrywa. Przystojny jest, ale zawsze podobał mi się ktoś inny. Ale dzisiaj…
Poszłam z Anką do kościoła. Usiadłyśmy na chórze, a on siedział naprzeciwko. Zerkałam na niego czasami, ale nie widziałam, żeby się na mnie patrzył, tylko czasami „ale to na pewno dlatego, że siedzę naprzeciwko niego – gdzie niby ma się patrzeć?” – myślałam sobie. A kiedy było „przekażcie sobie znak pokoju”, to na mnie patrzył, no to skinęłam głową i przekazałam mu ten znak pokoju. On mi też i zaczęłam się śmiać, a on do mnie. Potem do końca mszy się do siebie śmialiśmy. Dzisiaj wieczorem kręciłam się trochę pod jego oknami, ale go nie było. A poza tym powiedziałam Olce, żeby się tak dyskretnie wypytała swojego chłopaka o Krzyśka, bo oni mieszkają w tej samej klatce i się kolegują.

niedziela, 9 stycznia 2000
Dzisiaj był VIII finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Byłam wolontariuszką i zbierałam pieniądze do puszki. Było naprawdę fajnie, tylko miałam trochę zły humor. Kasę zbierałam z Anką – ona też  była wolontariuszką. Łaziłyśmy po Miasteczku od 9:00, wkurzałam się trochę z tego powodu, że nie widziałam nigdzie Krzyśka, a była już 19:00. (…) Spotkałyśmy Kubę, szlajałyśmy się trochę z nim i było fajnie (na mieści były różne atrakcje), ale Anka musiała iść do domu, Kuba też, więc zostałam sama. Spotkałam Agatę i Monikę. Agacie podoba się Krecik, więc jak go zobaczyłyśmy, to stanęłyśmy niedaleko, a tu patrzę, idzie Krzysiek  z kolegą! Pociągnęłam dziewczyny za nimi. Na początku szłyśmy wolno, bo Agata nie chciała oddalać się od Krecika, ale potem przyspieszyłyśmy i wyprzedziłyśmy chłopaków. Jak się mijaliśmy, to powiedzieliśmy sobie z Krzyśkiem „cześć”. Szłyśmy przed nimi, aż w pewnym momencie wydawało mi się, że chłopaki nas wołają. Odwróciłam się i powiedziałam do Krzyśka

- Wydawało mi się, czy coś do nas mówiłeś?
- No, pytałem się, czy macie jeszcze serduszka?
- Oddałam już swoją puszkę do sztabu razem z serduszkami. Mam tylko swoje.
- To oddaj mi.
- Ok, jeśli chcesz używane…” – odkleiłam serduszko ze swojej kurtki i przykleiłam jemu. A on na to:
- O, właśnie poczułem, jak zaczęło bić.

Zrobiło mi się głupio i chyba byłam czerwona (dobrze, że było ciemno), więc szybko pociągnęłam dziewczyny i poszłyśmy na rynek. Krzyśka już do końca wieczoru nie widziałam. O 20:00 wróciłam do domu, bo muszę uczyć się do kartkówki z chemii, ale nie mam głowy do tego, cały czas myślę o Krzyśku… Zobaczymy co z tego będzie (i z chemią i z Krzyśkiem…)

Z kartkówki z chemii dostałam w końcu piątkę, natomiast ta chemia między nami  rozkręciła się na całego Pamiętacie może moje zapiski z roku 1996 (i tu)? I Marcina (i tu:)? Kiedy kończyłam o nim opowieść, napisałam, że nie był on moją pierwszą miłością i wspomniałam też wtedy o Krzyśku. Bo to właśnie Krzysiek był moją pierwszą prawdziwą miłością i był dla mnie najważniejszą osobą przez spory kawałek mojego nastoletniego życia. To z nim przeżyłam pierwszy pocałunek, od niego usłyszałam pierwsze wyznania miłości, to on był chłopakiem, z którym po raz pierwszy znalazłam się w sytuacji intymnej. I to przez niego po raz pierwszy miałam złamane serce… To o nim nie mogłam zapomnieć przez kilka ładnych lat.
A wszystko zaczęło się dokładnie 9 stycznia 2000 roku..